Ajandaweg

Bij het hardlopen aan het einde van de middag passeerde een jonge vader mij. Precies op dat moment hoorde ik de vader zeggen 'Ajandaweg'. Achterop in het fietsenzitje passagierde zijn kleine dochtertje. Het kind van nog geen 2 streelde met haar knuistje over de billen van haar vader.

Moeder en dochter

Ze zitten naast elkaar op het smalle bankje. Moeder en dochter. Het haar valt precies hetzelfde, de lage hals van de shirtjes toont hetzelfde decollete en de lichaamsbouw oogt hetzelfde. Dochter is een donkere variant van haar moeder, er zit iets Aziatisch in haar bloed. De moeder is blond, draagt een leesbril in het haar en is iets molliger dan haar dochter. Op haar armen zitten vlekjes van de zon. Terwijl ze naar buiten kijkt, kamt ze met haar hand door het haar om de lange lokken voor haar ogen een stukje weg te slaan.

Kleine eendjes

Ze waren in Utrecht bij mij komen zitten. Zij aan de ene kant van het raam en zij aan de andere kant van het raam. De jongere vrouw schoof naast mij. De oudere vrouw ging tegenover mij zitten. Ze keken naar buiten en zwegen.

Ik vertrek - live

Een vrouw zat met haar moeder in de overvolle trein. Aan de ene kant van de deur zat de dochter op een klapstoeltje. Aan de andere kant zat de moeder, op een klapstoeltje, naast mij.

Moeder informeerde naar het hardlopen en de cursus Portugees. 'Ja', vertelde dochter. 'Martin wil ooit een keer iets beginnen in Portugal.'

Even ervoer ik het televisieprogramma Ik vertrek. Ze corrigeerde mijn gedachten gelijk. 'Maar dat kost wel een paar jaar voorbereiding.'

Eindelijk een realistische emigrant.