Blije snater over het water

De eenden kunnen weer in gracht zwemmen na de afgelopen vorstperiode

Met het verdwijnen van de vorst en de transformatie van ijs naar water, zijn de watervogels in de gracht weer helemaal gelukkig. Gisteren keek ik naar buiten en zag de blijdschap en tevredenheid bij elke slag die de zwemvliezen maakten. Het leek warempel of ze echt heel blij waren.

Zojuist werd mijn constatering nog eens bevestigd door een blije snater die over het water van de gracht klonk. Zie je wel, de eenden zijn echt blij dat de vorst verdwenen is. De vraag is nu hoe lang de weergoden de vrolijke snaters van dienst zullen zijn.

Alles is te koop

Is alles te koop?

Een verkoopbord dat zomaar in de gracht drijft. Waar komt het bord vandaan? Wie heeft het erin gegooid? Baalde iemand van het te koop staan van zijn eigen huis?

Waggelen en dobberen

Ik zit in de lentezon te wachten op een stenen verhoging. Uit het water zwemmen 2 mannetjeseenden, woerden, mij tegemoet. De eerste stapt het water uit, de tweede volgt snel. Ze waggelen naar mij toe. De groene koppen draaien een oog in mijn richting en speuren naar iets te eten.

Kleine eendjes

Ze waren in Utrecht bij mij komen zitten. Zij aan de ene kant van het raam en zij aan de andere kant van het raam. De jongere vrouw schoof naast mij. De oudere vrouw ging tegenover mij zitten. Ze keken naar buiten en zwegen.

Wat een rotweer

Hij zat eenzaam op de rand van het dammetje. Het dammetje stelde niet veel meer voor dan een paar houten planken waar aan zijn linker en rechter zijde wat water stroomde, om het water wat in beweging te houden en ook voor het vrolijke gekletter. Tegenover hem hing een dikke jongen over de reling van de brug. Allebei staarden ze naar het water dat tussen hen in lag. Het wateroppervlak bestond uit een heel parket met kringen waarin de regen de sloot binnen viel.

De eend hield zijn snavel dicht, het koppie een beetje schuin en de ogen tuurden gedachteloos naar het kringencircus. Wat een rotweer zag je hem denken. De jongen trapte verveeld tegen de stalen buis van het bruggetje, rekte zijn been, draaide zich een stukkie om en liep weg. Ook al liep hij met zijn rug van mij weg. Ik zag hem denken.

Dakeend

Ik hoorde gesnater van boven komen en tuurde het luchtruim af. Het bleef aanhouden vanaf dezelfde plek. Even later zag ik het verschijnsel: een woerd en een vrouwtjeseend. Het vrouwtje snaterde rond, terwijl het mannetje op enkele meters van haar stond. Ze stonden niet op een reguliere verblijfplaats. Ze snaterden namelijk op de nok van het pannendak.
Ik was enigszins verbaasd over het verschijnsel, hoe de dieren geland waren met hun platvoeten en hoe ze zonder omvallen en balanceren over de nok liepen. Zelfs het waggelen hadden ze afgeleerd.
Ik herinner mij hoe ik mij verbaasde over het zien van een reiger op de nok van het dak. Sindsdien zie ik ze dagelijks. Of een reiger die hoog in de boom landt. Het blijft een vreemd gezicht, maar is een algemeen waargenomen verschijnsel geworden. Misschien dat mijn dakeenden over een tijdje door iedereen snaterend op de nok van het pannendak worden waargenomen.