Wat was het weer toen ik geboren werd?

Zonsondergang boven Almere op 24 augustus 2010

Wat was het weer eigenlijk toen ik geboren werd? Zo hoorden wij op de verjaardag van mijn broer steevast mijn oma vertellen over het koude weer dat toen over Nederland trok. Het was zo koud en er lag zoveel sneeuw dat de treinen nauwelijks reden, vertelde ze erbij. Zelfs een taxi naar het ziekenhuis was niet te regelen. Zo glad was het.

Een mooi verhaal, maar vaak treedt na verloop van jaren de verdichting op. Een centimeter sneeuw verandert in een meter en mager nachtvorstje transformeert in een Siberische kou. Voor de feitelijke informatie hoef je niet meer bij je ouders of grootouders te zijn, want je kunt terecht op de prachtige website weatherspark.com. Typ de geboorteplaats, provincie en land in en je kunt jaren terug. Voor Nederland tot 1 januari 1973.

Welkom op de nationale klaagbaak: Twitter!

Wat is het koud, dit is vanmorgen wel de meest geschreven en gelezen Nederlandse tweet op twitter. Twitter ontwikkelt zich zo langzamerhand tot heuse nationale klaagbaak. Heerlijk om even je gal te spuwen over de vertraagde of uitgevallen trein, de file waar je al een uur in zit of de harde vrieskou waar je doorheen moest fietsen vanmorgen. Een tweet waarin je even je frustatie uit, voelt dan heerlijk aan. Je hebt het geuit. Dat geeft een goed gevoel.

Jij hebt ook veel gedoe met de treinen, merkte iemand eens op.

Donkere luchten boven Den Haag

Hangen er donkere wolken boven Den Haag? Vanmiddag wel. De donkere lucht had Den Haag in zijn greep. De regen kletterde op het dak van de Tweede Kamer. Maar weer of geen weer, een politieke flirt laat zich niet verrassen door een buitje. Die bui waait wel weer over, denkt iedereen. Trots en tevreden fietste Den Haag wat later weer rond.

Zonsondergang boven Almere: bewolkt en gele regen

Met een dag van flinke regen en minieme opklaringen is de zonsondergang niet verkeerd. Veel donkere wolken en een gele gloed die buiten hangt. Het lijkt of wel of alles door een doorzichtig stukje geel plastic schijnt. De dreiging van een nieuwe wolkbreuk hangt in de lucht.

Wat een rotweer

Hij zat eenzaam op de rand van het dammetje. Het dammetje stelde niet veel meer voor dan een paar houten planken waar aan zijn linker en rechter zijde wat water stroomde, om het water wat in beweging te houden en ook voor het vrolijke gekletter. Tegenover hem hing een dikke jongen over de reling van de brug. Allebei staarden ze naar het water dat tussen hen in lag. Het wateroppervlak bestond uit een heel parket met kringen waarin de regen de sloot binnen viel.

De eend hield zijn snavel dicht, het koppie een beetje schuin en de ogen tuurden gedachteloos naar het kringencircus. Wat een rotweer zag je hem denken. De jongen trapte verveeld tegen de stalen buis van het bruggetje, rekte zijn been, draaide zich een stukkie om en liep weg. Ook al liep hij met zijn rug van mij weg. Ik zag hem denken.