Wat was het weer toen ik geboren werd?

Zonsondergang boven Almere op 24 augustus 2010

Wat was het weer eigenlijk toen ik geboren werd? Zo hoorden wij op de verjaardag van mijn broer steevast mijn oma vertellen over het koude weer dat toen over Nederland trok. Het was zo koud en er lag zoveel sneeuw dat de treinen nauwelijks reden, vertelde ze erbij. Zelfs een taxi naar het ziekenhuis was niet te regelen. Zo glad was het.

Een mooi verhaal, maar vaak treedt na verloop van jaren de verdichting op. Een centimeter sneeuw verandert in een meter en mager nachtvorstje transformeert in een Siberische kou. Voor de feitelijke informatie hoef je niet meer bij je ouders of grootouders te zijn, want je kunt terecht op de prachtige website weatherspark.com. Typ de geboorteplaats, provincie en land in en je kunt jaren terug. Voor Nederland tot 1 januari 1973.

Koninginnedag en nepjarig

'Vandaag is de koningin jarig.' Op het moment dat ik het zei, wist ik dat ik het niet had moeten zeggen. Ik maakte het mijzelf moeilijk met deze uitspraak tegen een vijfjarige kleuter. 'Waarom is het vandaag dan geen Koninginnedag?' Als ik het niet gezegd had, was mij deze vraag bespaard gebleven. Het is een van de dingen die niet kloppen in Nederland.

Een intens afscheid

Een intens blauwe kleur dankzij de bewolking boven Almere

Zelfs bij een dag waarbij de hemel alleen maar uit water lijkt te bestaan, onderscheidt de zonsondergang zich van andere zonsondergangen. Vanavond werd ik getroffen door de blauwe kleur die de wolken aannamen naarmate de zon meer afscheid van de wolken nam. De intensheid waarmee de kleur zich presenteert, maakt het tot een mooi afscheid van mijn 35e geboortedag.

Wat eerder: meer grijs dan blauw

Speeltuin voor de verjaardag

Ze kwam vanmorgen om kwart voor 6 al bij ons. 'Ben ik nou echt jarig?' vroeg ze. Ja, ze was nu echt jarig, maar het was nog veel te vroeg. Nog even slapen, maanden we haar aan.

Goddank hij staat er nog

Vandaag op een verlate verjaarsvisite in Almelo. Het had al een week of 5 terug gemoeten, maar gladheid en griep weerhielden ons de overtocht te wagen. Vanwege dezelfde kou en natheid hadden wij afgezien van een reis naar de nabijgelegen stacaravan op Delden.

Meuk
Ik was benieuwd hoe de meuk de vorst zou hebben doorstaan. Een dik pak sneeuw had immers op caravan en bijgebouwen gelegen. Net als een flinke koude die met min 15 graden door de vochtige naden en kieren was getrokken.

Opgeschoten coniferenhaag
De spanning viel wel enigszins weg toen ik het drassige veldje opreed en de caravan in geel en roze ornaat over het veld heerste. De blauwe gordijnen en de opgeschoten coniferenhaag deden de rest.

Bij het binnenstappen zag ik vrijwel onmiddelijk dat het goed was. Alles stond er nog, was nog overeind en bleek na een snelle inspectie in prima staat te zijn. Ook rook het niet bedompt en muf. Het rook zelfs een beetje fris.

Bedorven
Kortom, we kunnen weer gaan kamperen. Hier en daar een likje verf, plankje over de vloer en balkje om te stutten, en klaar is Kees. Ik was alleen vergeten te kijken of de potten verf in de aanbouw voor de tent niet bedorven waren door de vrieskou.

Volgens mijn medereiziger, een doorgewinterde schilder en klusser, hoefde ik niets te vrezen als het op terpetinebasis is. Toen begon ik te twijfelen of de verf op waterbasis of terpetinebasis is. Het antwoord ligt in het kastje in de aanbouw.

Tros ballonnen

Een cluster ballonnen daalt de trappen af van de maisonnettes aan de overkant. De man die er onder hangt, speurt en zoekt. Hij loopt de nummers dan, keert dan weer zenuwachtig terug met de tros bolle kleuren lucht.
Hij draait en verdwijnt uit mijn zicht. Als ik weer opkijk passeert hij ons huis, een mobieltje houdt hij in zijn ballonvrije hand. Als hij een week eerder geweest was, was hij een dag te vroeg geweest. Hij rent weer langs mijn raam, de ballonnen zijn er niet meer. Ik spurt nieuwsgierig naar de voordeur en zie na de bocht de ballonnen een huis voorbij zweven, een trap opgaan en dan is de tros weg.

Dertig seconden voor de EEE

Vanachter mijn triple E begroet ik u. Hij doet het, eindelijk. Bij de wasmachine en droger die we vorige week kochten, was een goedkope Asus EEE. Het is een heel klein laptopje, dat vooral erg handzaam is voor onderweg. Hij heeft niet veel geheugen, maar dat is voor typen en surfen ook helemaal niet nodig.
Ik wilde het ding graag voor mijn verjaardag hebben en de korting was heel mooi meegenomen. Ik heb hem nu een week, maar ik kreeg het ding niet op internet. Ik voelde me een onhandige digibeet. Ik weet misschien alles van internet, maar ik begrijp niets van het apparaat dat mij op internet moet brengen.
Het onhandigheidje had te maken met de beveiligde Wifi, daarvoor moest een update met een snoertje worden opgehaald. En daar ging het mis: ik was vergeten de modem dertig seconden uit te zetten. Dat vertelde mij de UPC-meneer vanmiddag. Na dertig seconden ging de digitale wereld voor mij open. Hiep hiep hoera, mijn verjaardagscadeautje draait. Voor alle gulle gevers: dank je wel.

De wasmachine

De droger

Kleine wasjes, grote wasjes, laat maar lekker draaien.

De vreugde om eindelijk op internet te zitten.

De eerste regel...

Verjaardag

Ze was al een beetje voorbereid en op de peuterspeelzaal was het net een thema geweest. Vandaag vieren we Doris' derde verjaardag. Eigenlijk is ze dinsdag jarig, maar voor het bezoek vieren we het vandaag. Omdat het verschil tussen vieren en echt jarig zijn, lastig is voor een driejarige peuter, doen we alsof ze vandaag jarig is.
Ze snapt het heel aardig: zingen, cadeautjes krijgen, taart eten en slingers die hangen. Het ritueel van cadeaus op bed uitpakken ging erg goed. Ook omdat de boekjes die ze kreeg, van haar lievelingspersonage zijn: Hazeltje. Nu kreeg ze een groter exemplaar van Raad eens hoeveel ik van je hou en vier boekjes Hazeltje een heel jaar lang. Natuurlijk moesten we de verhalen gelijk voorlezen...

Ik heb je gelezen

Het blijft vreemd. Kom ik een bekende tegen die ik in juli voor het laatst zag, maar ze weet alles van mij. 'Ja, dat heb ik in je blog gelezen.'
Even bijpraten zit er niet meer bij, want ik val alleen in de herhaling. Zo vaak word ik bevestigd, of krijg ik een eigen verhaal van de ander opgedisd. Ik ervaarde het vandaag weer op het feestje van Jeroen en Irma. Eigenlijk hoefde ik niks te vertellen, want ze wist alles al van mijn blog.
Bloggen levert dus het grote voordeel op dat je verre vrienden altijd dichtbij zijn. Toch heb ik zelf de sterke neiging mensen die ik geruime tijd niet lijfelijk gezien heb, uitvoerig in te lichten over het wel en wee. Onzin natuurlijk, want met bloggen doe je hetzelfde, alleen zie je elkaar nu wel.
Ik denk weleens aan de tijd dat mijn neven in Chili woonden. We schreven nauwelijks brieven, want als kind ben je daar veel te ongedurig voor. Buiten voetballen, een boek lezen of televisie kijken is veel leuker dan het schrijven van een brief. We zijn te vroeg geboren. Hadden we twintig jaar later geleefd, dan hyvden, chatten, skypden, mailden en blogden we heel wat af. Ik zou de fysieke afstand heel wat minder gevoeld hebben.

Twee keer nieuwjaar

De oliebollen zijn op. Iedereen begint met lijnen of is net gestopt met roken. Kortom, 2 januari is weer aangebroken. Precies op deze dag is Inge jarig. Alsof je twee dagen achter elkaar nieuwjaar viert.
Het is vooral sneu voor Inge, maar toch heeft de dag ook iets speciaals. Je ontmoet de familie en houdt gelijk nieuwjaarsreceptie. Heel vaak is iedereen nog een dagje vrij en kan je daarom feliciteren. Ook vind ik het best gezellig na al die dagen feest zo'n eigen dagje van bezinning.
Als je het voor het kiezen had, zou je een andere dag nemen. Zo van de nood een deugd maken, kan geen kwaad. Eigenlijk kijk ik best terug op een gezellige dag met de familie.