Koninginnedag en nepjarig

'Vandaag is de koningin jarig.' Op het moment dat ik het zei, wist ik dat ik het niet had moeten zeggen. Ik maakte het mijzelf moeilijk met deze uitspraak tegen een vijfjarige kleuter. 'Waarom is het vandaag dan geen Koninginnedag?' Als ik het niet gezegd had, was mij deze vraag bespaard gebleven. Het is een van de dingen die niet kloppen in Nederland.

Gele stip op de trein

Ze wees bij het overstappen naar de trein: 'Papa, wat betekent die gele stip.'  We zaten samen op een bankje en wachtten op onze trein toen op Hilversum de trein naar Amsterdam stopte. Ik tuurde naar het treinstel, maar zag nergens de gele stip. 'Daar', ze wees nog eens.

Auto

Kleine kinderen in de ochtendspits zorgen altijd voor een lichte verwarring. In de trein van 7 uur horen geen kinderen te zitten. Hier horen kantoorklerken en werklui met een krantje voor zich terwijl ze de laatste slaap uit de ogen wrijven. De Afrikaanse vrouw die binnenstapt met een meisje van een jaar of 4 en een jongetje van ongeveer 2 trekken de aandacht in de verder lege spitstrein.

Fietsen

Sinds een week beheerst Doris het fietsen zo goed dat ze er geen genoeg meer van krijgt. Gisteren en vandaag bracht ze goeddeels op haar tweewieler door. Ze rijdt dan rondjes op het pleintje achter. Soms komt ze even binnen om een kastanje of bosje bladeren te laten zien voor op de herfsttafel.

Dan vraagt ze of ik met haar wil meegaan naar het schoolplein. 'Van de Waterlandschool', voegt ze er aan toe. Ze heeft nog even zin om in het klimrek te hangen en een lange fietstocht trekt altijd. Ik ontdek vlak voor vertrek dat ze haar voeten op de grond zet om te remmen en gebruik het tripje gelijk even om haar de werking van de achteruittraprem te laten proberen. Bovendien kan ze heel hard rijden op het fietspad, terwijl ik achter haar aan hol.

Bij het schoolplein aangekomen nestel ik mij op één van de twee bankjes. Doris hangt al in het blauwe klimrek en trekt zich aan de stalen buizen omhoog. Als ze halverwege is, kijkt ze me aan en vraagt: 'Papa, heb jij geen boek bij je?' Ze heeft gelijk, normaal ga ik dan op het bankje zitten en wat zitten lezen. Nu had ik me voorgenomen om even alle aandacht voor het kind te hebben en het boek thuis te laten liggen. Betrapt.

Spellen

Doris maakte een geluid dat ergens het meest leek op een hikkend lachje, als je kwaad wilde kon je er ook een geit of schaap in horen. Ik vroeg haar of een ander kind op school dat geluid ook maakte. 'Ja', zei ze, 'Rara doet dat ook.'

De naam Rara kwam me onbekend voor en ik vroeg hoe ze heette. 'Rara.' 'Rara?' 'Rrra Rrra', herhaalde ze. Waarna ze het voor me spelde: 's, p, k, l, o... Rara.'

De oplossing kwam gisteren, het meisje heet Lara.

Hollen papa

Ik rende de moeder met kinderwagen voorbij. Ze werden overschaduwd door de bomen langs het pad. Het kind zat rechtop en droeg een roze jasje. Pienter keken haar blauwe ogen de wereld in en de blonde haren waren een beetje vochtig van de regen.

Ze keek in mijn richting. Een vinger wees haar ogen achterna. 'Kijk hollen.' 'Ja', bevestigde de moeder de gewaarwording. Ze liep dapper verder achter de rollende wagen. 'Ja, hollen.' 'Papa', riep ze. 'Papa hollen.' De moeder hoorde de zin niet uit schaamte dat ik voor de vader werd uitgemaakt. 'Papa hollen', herhaalde het mondje onder de blonde haren. 'Ja, hollen', herhaalde de moeder.

Ze wist blijkbaar niet dat de vader van haar dochter ook holde en dat het meisje dat wilde zeggen. Ze bleef echter even onverzettelijk als haar moeder. 'Papa hollen... Papa hollen...' Ik liep de hoek om en zag ze even later achter het gebouw vandaan komen. Ik kon de conversatie tussen moeder en dochter niet volgen. Ergens had ik nog altijd het idee dat de twee tegen elkaar streden.

Grijs werk

Ik vertelde dat ik nu ergens anders werkte. Dat ik nu met de trein moet en niet meer op de fiets. Dat ik daardoor wat eerder weg moet en wat later thuis kom. Ze luisterde aandachtig. 'Welke kleur heeft jouw werk', vroeg ze. Ik wist geen raad met deze vraag. 'Ik werk nu ergens anders', herhaalde ik nog eens.

Zij herhaalde haar vraag nog eens. 'Welke kleur heeft jouw werk.' Het bleef stil. Ze vervolgde: 'Jou andere werk groen. Welke kleur heeft je werk.' Ik snapte het verhaal. Het gebouw waarin ik eerst werkte was groen. Ik moest heel hard nadenken. De kleur van het gebouw lag niet zo op het netvlies. 'Grijs', zei ik. Ik dacht aan het dak van het gebouw. Of de stenen nu ook grijs waren wist ik niet meer.
Vanmorgen en vanavond maar even het gebouw op de foto gezet. Het dak is inderdaad grijs, maar de stenen van het Citadel zijn bruin.
Ik liet Doris de foto's zien en verwees naar de dag ervoor waar we het over de kleur van mijn werk hadden gehad. 'Dit werk ben ik niet geweest', antwoordde ze. Ze keek nog even naar het plaatje en vervolgde waarmee ze bezig was.

Peuterargumentatie

Ze bibberde in de koude badkamer. Ze had tegen mijn advies in toch eerst haar trui uitgetrokken in plaats van de luier aangetrokken met de pyamabroek erbij. 'Dat heb ik net gezegd: trek eerst je luier aan en doe dan je trui uit.' Doris stond in haar blootje voor mij. 'Ik zeg: doe eerst de trui uit.'

Ga maar eens tegen deze peuterargumentatie in.

Cirkelbril

Het moest er maar eens van komen, bijna een jaar ligt de bril in de bovenste la van de kast in het halletje. Ik zette het ding op en liep naar binnen. 'Papa, heb je andere bril?' vroeg Doris toen ik het ding op mijn neus plaatste.

Ze moest lachen. 'Papa, heb je cirkelbril.' Ik knikte bevestigend. 'Inderdaad, het lijken wel twee cirkels.' Ze keek nog eens aandachtig. 'Papa grappig', draaide zich om en ging verder met spelen.

De wolken slapen

Vanuit de hoogte werpt hij zijn schijn naar beneden. Het licht zuigt de mist naar zich toe. De schijnwerper maakt alles lichter en drukt de duisternis weg. Alleen is er niks te zien. Alles verdwijnt in het licht en duwt een deken van wolken om zich heen.
'De wolken slapen', zei Doris vanmorgen toen ik haar naar de peuterspeelzaal bracht. Ik voelde me nog slaperig genoeg om het met haar eens te zijn.

Patatjeswinkel

De snackbar noemt Doris patatjeswinkel. Toen ik vanuit mijn werk thuis kwam, opperde ik het idee om lekker naar de patatjeswinkel te gaan. We hebben een hamburgertje gegeten, wat ondanks de eenheidsworst best een feest is.
Na de patatjes dook Doris een kleurig klimgeval in, waar ze moeiteloos in het spel van twee jongetjes integreerde. Ik mocht de laarsjes van een meisje uittrekken die ook in het speeltoestel wilde.
Vanavond voor het naar bed gaan, vroeg Doris na het gebruikelijke halve glas water nog een nieuw. De zoute hamburgers, kipnuggets en patatjes kosten veel dorst.