tl-lamp boven bureau

Een nieuwe tl-buis hangt boven het bureau in de oude armatuur

Ongezellig noemen veel mensen het licht van de tl-lamp. Het licht is natuurlijk van dat koude, witte licht. En het duurt altijd eventjes voordat het licht op volle sterkte is.

Het meest hinderlijk is als de tl-buis aan het einde van zijn leven komt, dan gaat hij knipperen. De buis wekt daarmee het vermoeden dat hij gaat ontbranden, maar het blijft bij een poging. Als toeschouwer hoop je dat hij spoedig doorbreekt en licht gaat geven. Het tegendeel gebeurt echter. Hij blijft knipperen. Zo lang tot hij het helemaal niet meer doet. En dat kan verschrikkelijk lang duren.

Als kind was ik erg onder de indruk van het licht van de tl-buis. Bij mijn neven hing een moderne, ronde tl-buishouder waarin de hele kamer in een zee van licht baadde. Ik verlangde naar hetzelfde licht. Toen mijn broer en ik een nieuw stapelbed kregen, kwam er ook zo'n moderne lamp. Niet een rode, zoals bij mijn neven, maar een bruine.

Van blauw naar grijs naar wit

De zonsondergang met bewolking hoeft helemaal niet saai te zijn. De wolken trokken vanavond met een flinke wind voorbij. Achter de wolken schijnt de zon, laat deze foto zien. Door het wolkendek toont de zon alleen maar zijn licht. En het licht lijkt te veranderen in allerlei blauwtinten.

Op de bon

Kwart voor zeven, de duisternis slokt de fietser zonder licht op. Alleen het trappen verraadt zijn komst. De stilte slaat om zich heen. Het station Muziekwijk wacht aan het eind van het fietspad.

Dan versperren twee agenten zijn pad. 'Halt, politie. U rijdt zonder licht. Daarvoor krijgt u een bekeuring.' Dat had hij op dit vroege tijdstip niet verwacht. Het licht doet het niet, daarom brandt het niet. 'Heeft u uw legitimatiebewijs bij u?' Hij laat zijn NS-abonnement zien. 'Uw rijbewijs of zo?' Hij speurt naar zijn rijbewijs en vindt het pasje achter het treinabonnement.

Hij vraagt of hij de fiets alvast mag wegzetten, want hij wil de trein halen en laat zijn rijbewijs bij hem achter. Als hij terugkomt, zegt de agent: 'Ik kan u nog veel vertellen over hoe u uw verlichting moet voeren, maar u bent daarin denk ik niet geïnteresseerd.' De trein lijkt in aantocht, toch vraagt hij naar de bekende weg. 'Mag ik ook van die losse lampjes bevestigen?' 'Ja, voor vier euro bij de ANWB-winkel.' Ondertussen passeren twee fietsers zonder licht.

Het gele papiertje vertegenwoordigt een waarde van 35 euro voor rijden zonder licht. Bij het merk fiets staat een streepje en bij de kleur staat de onlogische combinatie 'grijs/bruin', gezien in de duisternis, want het is een groene fiets. Een waarschuwing kon er niet vanaf.

De wolken slapen

Vanuit de hoogte werpt hij zijn schijn naar beneden. Het licht zuigt de mist naar zich toe. De schijnwerper maakt alles lichter en drukt de duisternis weg. Alleen is er niks te zien. Alles verdwijnt in het licht en duwt een deken van wolken om zich heen.
'De wolken slapen', zei Doris vanmorgen toen ik haar naar de peuterspeelzaal bracht. Ik voelde me nog slaperig genoeg om het met haar eens te zijn.

Verhuizen

De vrije dagen van Koninginnedag en Hemelvaartsdag, en natuurlijk Doris' verjaardag, die we morgen vieren. Het is de aanleiding om de woonkamer eens flink uit te ruimen.
De televisie heeft nu een plekje tegen het stukje muur tussen de deur naar het halletje en trap. Dat is overigens niet zonder slag of stoot gegaan. Zoals bij nieuwbouwwoningen hoort, zit het aansluitpunt voor de televisie helemaal aan de andere kant van de kamer.
Daarom heb ik gisteravond bij de bouwmarkt snel een kabelverstopper gekocht. Nu lopen de kabels langs de deur in een gootje die van voren afsluitbaar is. Zo valt het niemand op dat tegen het deurkozijn twee kabels lopen.
Zo'n kleine verandering maakt een revolutie in je kamer los. Gelijk boor ik de gaten die al jaren geboord moeten worden en verplaats ik energiek de meubels naar een nieuwe plek. Ik zet de staande lamp naast mijn plekje aan de andere kant van de bank. op de lege plek bij mij hang ik een tijdschriftenrek en daarnaast een lampje.
Het is niet veel allemaal, maar als we even later op de bank zitten televisie te kijken, dan verbaas ik mij over de hoeveelheid licht dat om ons heen straalt. Het is één lampje, maar het lijkt of een heel zonnenstelsel in de kamer is gekomen. Zenuwachtig doe ik een lichtje uit. Dat is beter. Mijn blik kijkt naar de hoek waar ooit de televisie stond. Het lijkt wel of ik verhuisd ben in mijn eigen huis.