Verhuizen

De vrije dagen van Koninginnedag en Hemelvaartsdag, en natuurlijk Doris' verjaardag, die we morgen vieren. Het is de aanleiding om de woonkamer eens flink uit te ruimen.
De televisie heeft nu een plekje tegen het stukje muur tussen de deur naar het halletje en trap. Dat is overigens niet zonder slag of stoot gegaan. Zoals bij nieuwbouwwoningen hoort, zit het aansluitpunt voor de televisie helemaal aan de andere kant van de kamer.
Daarom heb ik gisteravond bij de bouwmarkt snel een kabelverstopper gekocht. Nu lopen de kabels langs de deur in een gootje die van voren afsluitbaar is. Zo valt het niemand op dat tegen het deurkozijn twee kabels lopen.
Zo'n kleine verandering maakt een revolutie in je kamer los. Gelijk boor ik de gaten die al jaren geboord moeten worden en verplaats ik energiek de meubels naar een nieuwe plek. Ik zet de staande lamp naast mijn plekje aan de andere kant van de bank. op de lege plek bij mij hang ik een tijdschriftenrek en daarnaast een lampje.
Het is niet veel allemaal, maar als we even later op de bank zitten televisie te kijken, dan verbaas ik mij over de hoeveelheid licht dat om ons heen straalt. Het is één lampje, maar het lijkt of een heel zonnenstelsel in de kamer is gekomen. Zenuwachtig doe ik een lichtje uit. Dat is beter. Mijn blik kijkt naar de hoek waar ooit de televisie stond. Het lijkt wel of ik verhuisd ben in mijn eigen huis.

Gispen

Nieuwgierig geworden door een artikeltje in VARA TV Magazine speurde ik op Marktplaats wat naar Gispen-meubilair. De stalen buismeubels vulden menig kantoorruimte. Vooral het Gispen President Bureau waaraan bijvoorbeeld De Cock uit de televisieserie Baantjer zit, trok mijn bekoring.
Bij het neuzen stuitte ik spoedig op een heel bekend bureau. Ik keek nog eens goed en ontdekte dat het het bureau'tje is dat ik een paar weken terug kocht bij de kringloopwinkel. Inge heeft er haar Lockmachine op gezet. De advertentie liet een bureau zien met iets minder roestplekken, maar een aanzienlijk hogere vraagprijs, dan de 17,50 euro die ik voor het ding betaalde. Ze moeten er 295 euro voor hebben.
Of dat nu echt de waarde van het bureau is, betwijfel ik. Dat voor roestig kantoormeubilair zoveel betaald wordt, snap ik niet. De President is voor mij onbereikbaar. De 1200 euro die de aanbieders ervoor vragen, kan ik niet ophoesten. Daarvoor sta ik niet hoog genoeg op maatschappelijk ladder.
Blijft wel de vraag of een rechercheur als De Cock ooit een dergelijk bureau zou bezitten. Hooguit de hoofdcommissaris op het grote bureau, zat achter zo'n luxe bureau. Voor De Cock zou er wel iets zijn geweest dat tussen ons 'Lock-bureau' en het President-ding zou zitten.
O ja, wie meer van Gispen en het Nederlands industrieel ontwerp wil zien en horen, kan vrijdag 7 maart kijken naar Het uur van de wolf op Nederland 2, van 22.50 tot 23.50 uur.