Kringloopwinkel en ontspullen - Tiny House

De afgelopen 10 jaar is mijn boekenbezit zeker verdubbeld en daar zijn 2 oorzaken van: de kringloopwinkel en boekenveilingen. Over allebei heb ik hier geschreven.

Een prachtige documentaire was er in de week tussen Kerst en Oud en Nieuw op NPO2: Het succes van de Kringloopwinkel. De 5-delige serie van de VPRO volgt 3 kringloopwinkels in Naarden, Steenwijk en Zeist. Prachtig om de mensen te zien in en om deze winkels. Ook de spullen die in de winkels liggen. Ik heb genoten van deze serie.

Ik ben al een flink aantal jaren een grote fan van kringloopwinkels. Op dit blog heb ik er vaak over geschreven. Veel stukken gaan over de boeken die ik aangeschaft heb. Veel veroveringen. Sommige tot mijn eigen verbazing. Voor een koopje ben ik vaak met stapels boeken thuisgekomen.

Ik merkte een jaar of wat geleden dat het hoogfrequente bezoek aan de Kringloopwinkel wel voor andere problemen zorgde. De bibliotheek groeide uit zijn voegen. Er verschenen dubbele lagen boeken. En er belandden veel stapels op de tafel en op de grond in mijn bibliotheek.

Ontspullen en naar de kringloopwinkel gaan, zijn daarom niet de beste combinatie. Zo is mijn bezoek een jaar of 2 ernstig afgenomen. Ik kom er hooguit nog eens in de maand en dan loop ik weleens de winkel uit zonder iets te hebben gekocht. Mijn bezit is daarmee ernstig verschraald.

Als ik nou alles verkoop, heb ik niks meer. Gelukkig hou ik me in…

Mooiste boekomslag - #50books antwoorden vraag 34

Wat is het mooiste boekomslag in je boekenkast? Een vraag die ik, man van de inhoud, niet zo snel stel. Maar de vraag komt dit keer van @marloesbomer.

Niek is een liefhebber van Terry Pratchett. In het begin moest ze niet zoveel hebben van de drukke covers met illustraties Josh Kirby. Maar uiteindelijk typeren de illustraties van Josh Kirby precies de sfeer en inhoud van het boek heel treffend, merkt ze.

Illustraties van Josh Kirby

Na zijn overlijden zijn de covers vervangen door een zwarte achtergrond met tekeningen van Paul Kidby. Een stuk minder treffend. Dat de herdrukken een andere kaft hebben gekregen, vindt Niek dan ook terecht zonde. Want de illustratie bij haar blog laat zien hoe je kunt verdrinken in de prachtige illustratie van Josh Kirby.

Prachtig boek bij de kringloop

Voor het boek met de meest bijzondere cover in zijn boekenverzameling hoeft blogger Perkamentus niet lang na te denken. Hij heeft in 2009 een prachtig boek op de kop getikt bij de kringloopwinkel in Weesp.

De titel is een hele mond vol: Catalogus der tentoonstelling van portretten en voorwerpen betrekking hebbende op het Huis van Oranje Nassau te houden ter gelegenheid van de inhuldiging van Hare Majesteit Koningin Wilhelmina in het Fragmenten-gebouw van het Rijks-Museum te Amsterdam. 8 september-31 cotober 1898. Inderdaad met een pijnlijke zetfout in de laatste datum.

Prachtige verluchtiging

Het boek is inhoudelijk niet zo boeiend. Het bevat 120 pagina’s droge opsomming van 1300 objecten, zonder verdere illustraties. Het is de band die Piet Perkament trof. De Jugendstil-stijl naar ontwerp van Lion Cachet. Het is een prachtige verluchtiging, een uniek exemplaar zoals Perkamentus achterhaalt. Het is 1 van de 36 exemplaren in een andere kleurstelling, met gebatikt perkament.

Gerrit Komrij reageert meteen op het blog: hij heeft er ook eentje, bemachtigt in Portugal. Mogelijk een oud exemplaar. Hij heeft er wel iets meer voor betaalt dan het bedrag van 14 euro en nog iets dat Perkamentus in de Weesper kringloopwinkel betaalde.

Komrij’s bibliotheek

Bij de veiling van een deel van Komrij’s bibliotheek in 2012, heeft Perkamentus ook Komrij’s exemplaar bekeken. In zijn ogen zag het er heel anders uit dan het boek dat hij in Weesp verwierf.

Overigens citeert de catalogus bij de veiling keurig het boek van Spliethoff dat Perkamentus ook vermeldt in zijn blog. Ik herken hier de hand van de meester in, Komrij zou deze veiling in de maanden voor zijn dood al hebben voorbereid.

Cover of inhoud?

Het schrijven over de mooiste cover valt niet iedereen makkelijk. Veel boekenlezers zijn van de inhoud en herinneren zich vaak beter waar een boek over gaat dan hoe het er van buiten uitziet. Als blogger Jannie dan haar boekenkast induikt, kan ze eigenlijk niet kiezen uit het enorme aanbod.

Ze deelt de boeken in naar leeftijd, de boeken uit de tijd van haar ouders en grootouders. Dit zijn de boeken met de gouddruk op een zwarte kaft, met gestileerde motieven. Mooi op een eigen manier.

Foto’s als achtergrond

De boeken die nu uitkomen bevatten voornamelijk foto’s als achtergrond. Hier kan het ook goed misgaan, illustreert blogger Jannie. Ze vindt het ook moeilijk kiezen tussen de boeken van uitgeverij Cossee. De foto’s met eenvoudig weergegeven titel. Moeilijk, moeilijk. Ze blijf uiteindelijk hangen bij 2 stuks: Een bruidsjurk uit Warschau van Lot Vekemans en Dat is wat ik bemin van Isabelle Rossaert.

Lees morgen de nieuwe boekenvraag.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Scandinavische thriller

Ze zit achter de balie. Om haar heen liggen stapels boeken. Ze pakt een exemplaar, bekijkt het en zuigt een prijs uit haar duim. Naast haar zit een man. ‘Deze een euro?’ vraagt hij. Ze knikt. ‘Ja, die zijn allemaal een euro.’

Ik spring een gangetje met boeken in. Terwijl ik in een exemplaar blader hoor ik haar praten tegen haar collega. ‘Ja, hij spaart zijn vakantiedagen op voordat hij weggaat’, zegt ze. Haar collega is begonnen over een andere collega die vertrekt.

Zijn opmerking is genoeg spreekwater voor haar: ‘Ik heb hem nooit gemogen. Al vanaf zijn eerste sollicitatie. Toen heb ik ook al gezegd dat hij niks was. Hij zei dat ik het anders moest zien. Maar ik zou geen mensenkennis hebben. Tja, je hebt het zelf gezien hoe hij is.’

Ze jammerde verder terwijl ik een ander boek opensloeg. De prijs voorin bedroeg wat meer dan een euro. En ik liep mijn boekenkast af in gedachten. Had ik dit boek nou wel of niet? De twee kletsen rustig door. ‘Ik zal blij zijn als hij vertrokken is. Echt, als hij vertrekt, dan maak ik een dansje.’

De rijen ga ik verder. De boeken gaan één voor één door hun vingers en krijgen stuk voor een stuk een bedrag voorin. ‘Als ik met vakantie ben of ik ben ziek, dan laat hij alles gewoon staan. Dan sta ik met zo’n gigantische boekenberg.’ Ze zit ingeklemd tussen de dozen boeken. Haar collega houdt een boek omhoog: ‘Ja, dat is zo’n boek uit Zweden. Hoe het zo’n thriller.’

En daar begint het zoeken naar het woord dat ze wil weten. ‘Ja, hoe heet dat daar bij Zweden. Net zoiets als de Balkan, maar dan daar.’ Ze stopt met bladeren in haar boek en denkt na. ‘Ja, ik weet het wel. Ik weet het heus wel hoor.’

‘Scandinavië’, denk ik. Ze ploedert door. ‘Joh, hoe heet dat nou. Net als de Balkan, maar dan die landen bij Zweden en hoe het? Noorwegen. Nou, God, hoe heet dat nou. ‘Ik ga weer een rij verder. Ik kan het bijna niet laten het toch te gaan zeggen, maar houd mijn mond. Soms moet je iemand lekker laten worstelen. En stiekem geniet ik.

‘Scandinavië’, klinkt een rij verder. Uit de rij komt een oudere man glunderend in haar richting gelopen. ‘Je bedoelt een Scandinavische thriller.’ Ze kijkt op. Haar ogen schieten vuur. ‘Ja, Scandinavië. Ik wist het wel hoor, ik kon er alleen even niet opkomen.’

Boeken om weg te geven - #50books

Niets moeilijker dan het geven van een boek. Daarom is de boekenbon ook zo waanzinnig populair: je geeft toch een boek maar laat die ander zelf het boek uitzoeken. In het geven van een boek zit iets dwingends: je moet dit lezen. Terwijl lezen veel aandacht en tijd van je vraagt.

Ik geef vrijwel nooit boeken weg. Alleen duidelijk aangegeven op een verlanglijstje wil ik het nog cadeau doen. Maar om een duur boek weg te geven en dan te horen dat iemand het laat verstoffen in zijn boekenkast. Of dat iemand het al heeft. Dat toont wel dat je een boek hebt gekocht dat in zijn interessegebied ligt, maar het is leuker een boek te geven dat hij nog niet heeft en toch graag wil hebben.

Kringloop

Ik krijg zelf ook zelden boeken. Soms waagt iemand zich eraan, maar vaak heb ik het al – en dat vind ik verschrikkelijk vervelend om te zeggen – of het grenst tegen iets aan dat ik graag wil hebben. Het net-niet cadeau. Of dat je het boek al hebt, maar dan in een net iets andere uitvoering. Ze belanden vaak ongelezen in de boekenkast. De kringloopwinkel ligt vol met dat soort geschenken.

Zo speurend in die kringloopwinkels stuit ik soms op boeken voor anderen. Dat vind ik eigenlijk veel leuker om te doen. Zo bezorg ik mensen dikwijls een verrassing. Ik vind een boek dat mij heel erg lijkt te passen bij iemand. Soms heb ik het zelf af, maar ook is het echt iets speciaals voor iemand anders.

Dan loop ik tegen een atlas aan voor mijn vader of vind ik een boek dat mij heel mooi lijkt voor een vriend of vriendin. Dan bewaar ik dat cadeau voor wanneer zich de gelegenheid voordoet. Erg leuk om te doen en als iemand het boek dan al heeft is de schade niet zo groot. Zo krijgt het boek dat al een cadeau was en in de kringloopwinkel belandde toch een nieuw plekje, de kringloop is rond.

#50books

Dit is het antwoord op vraag 6 van het blogproject #50books. #50books is een initiatief vanPeter Pellenaars. Martha Pelkman heeft in 2014 het stokje overgenomen. Bekijk mijn andere bijdrages voor dit bijzondere boekenblogproject. 

Kikkers en padden

Ik stapte de kringloopwinkel binnen die nog niet zo lang geleden geopend is aan de Markerkant. Ik kroop door de smalle gangetjes tussen de kasten en tafels door en stuitte op een verzameling figuurtjes in een kast. Het hele schap lag boordevol met allemaal kikkerbeeldjes van glas, hout en steen.

Ik dacht gelijk aan de kikkerverzameling van Inge. De kikkers zijn een beetje verstopt op haar kamertje op de eerste verdieping. Sinds de verhuizing zijn de beesten verhuist naar een ander plekje van het huis. In Almelo stonden ze te pronk in de huiskamer op de spekkast. De verzameling groeide zodanig dat er steeds meer beeldjes op schappen terechtkwamen die we met het groeien van de verzameling hadden opgehangen aan de muur.

In de kringloopwinkel zag ik een scala aan kleine diertjes liggen in het schap. Zo klein heeft Inge ze nog niet, dacht ik. Er lag een enorme hoeveelheid van de allerkleinste prullaria. Zo klein dat ik er nauwelijks een kikker in kon zien. De ronde kraalogen bovenop en het bolle achterlijfje waren de enige bevestiging voor mij.

Ik wilde ze wel allemaal hebben, maar durfde het niet gelijk te vragen. Daarom ging ik eerst boven naar de boeken. Ik vond er zelfs een paar en ging weer terug naar het kastje om de kikkers te bewonderen. Ik pakte de mooiste en stond binnen de kortste keren met mijn handen vol. Daarom liep ik maar even naar de winkeljuffrouw en vroeg wat ze ervoor moest hebben.

We spraken een mooie prijs af. Ze was erg blij dat de verzameling zo helemaal compleet kon blijven. ‘Ze komen namelijk allemaal van dezelfde persoon’, zei ze. Ze pakte ze in met een collega, keurig in de kranten. Het leek of er geen einde kwam aan de diertjes. Wat zou dat mooi staan bij de rest.

Inge was al terug van het werk toen ik thuiskwam, daarom gaf ik de verrassing gelijk maar. Het was inderdaad een grote verrassing voor haar. De kikkerverzameling heeft niet meer zoveel aandacht. Deze nieuwe aanwinst geeft de verzameling weer een nieuwe boost. Misschien moeten we hem weer terugbrengen in de kamer, stelde ik voor. Maar Inge had een veel beter idee: ze krijgen op het toilet een mooi plaatsje.

Hoe ik aan mijn boeken kom - #50books

Boeken zijn duur, verschrikkelijk duur. Ik heb er nooit genoeg. Maar de nieuwprijs van bijna 20 euro voor een roman is mij een gruwel. Zonde van het geld. Je leest het boek, het komt in de kast en mag daar voor de rest van de 20 euro staan.

Voor hetzelfde geld haal ik veel meer bij de kringloop. Ik bezoek zeker 20 jaar geregeld kringloopwinkels en koop mij daar suf aan boeken. Voor een euro, 2 euro en heel soms nog ietsje meer. Per boek. Ik schrik als ik 3,50 euro zie staan of 5 euro. Zo sleep ik het ene prachtige boek na het andere mijn hol binnen.

Mijn hol – de bibliotheek – staat ondertussen vol met boeken vergaard via de tweedehands markt. Het begon bij De Slegte en soms kan ik mij daar nog niet bedwingen. Het eindigt nu met koopjes, aangeschaft bij de uitverkoop van bibliotheekboeken of in de kringloopwinkel. Ik scharrel wat af op mijn speurtocht naar boeken.

Voor de prijs van een boek kom ik thuis met 10 of meer boeken. En het zijn echt geen minderwaardige boeken. Soms liggen er de boeken die een jaar geleden door iedereen werden gelezen. Nu liggen ze in grote stapels op een nieuwe eigenaar te wachten.

Hele series schaf ik aan. Zo verzamelde ik alle werken van Dickens in de uitvoering uit de jaren ’50. Ook druppelde Paul Theroux boek voor boek binnen en het werk van Hotz vormde zich langzaam in de boekenkast. Net als de dagboeken van Hans Warren en de romans van A. den Doolaard. Het hol wordt voller en voller. Mijn leeshonger transformeert in een verzamelwoede.

Soms maak ik een filmpje van mijn nieuwe boeken. Al merk ik ook dat het lastig is een stapel van 20 boeken voor de prijs van 1 nieuw boek in een filmpje van nauwelijks een minuut te vatten. Het levert wel mooie filmpjes op. Zo heb ik mijzelf enthousiast gemaakt voor het werk van Charles Dickens. Of voel ik nog de ontroering bij het uitpakken van boekenpakket voor een antiquair. Helaas is dat filmpje door iets opgegeten en heeft de opname youtube niet gehaald.

Het mooiste is boeken krijgen. Oude boeken. Boeken die iemand zijn leven lang om zich heen heeft gehad. Vroeger was de bekladding op een voorpagina mij een gruwel. Nu geniet ik ervan. Zeker als ik de eigenaar heb gekend. Zo zijn zelfs de kopieen uit de erfenis van Hans van der Kamp waardevol. Ik voel vaak zijn aanwezigheid als ik in die boeken blader.

Of het prachtige geschenk van Robert. Hij gaf mij boeken uit de bibliotheek van zijn overleden vriend Eugene. Schitterende bibliofiele uitgaven van werk van Gerrit Komrij. Het is waardevol om even met deze boeken te zitten.

Ik ben steeds meer liefhebber geworden van de opdracht voorin boeken. Boekenbezitters schrijven zelf iets of de gever schrijft er een woordje in. Zo staat er in een boek dat ik laatst vond een schitterende opdracht: ‘Aan Pauline’ staat er in prachtige letters.’Ter herinnering aan: ‘weer of geen weer’ Op de vroege zondagmorgens.’ Over het verhaal dat hierbij hoort kun je alleen maar fantaseren.

Carel Willink

Mijn boeken over de schilder Carel Willink (1900-1983)

De schilder Carel Willink (1900-1983) staat bekend om zijn magisch realistische schilderijen. Een huizenblok met daarboven een dreigende lucht. Een Hollandse stad midden in de bergen en een prachtig spel tussen licht en donker. Zelfs aan een portret weet hij dynamiek toe te voegen. Het is altijd spannend als kijker.

Ik vond weer een mooi boek over deze bijzondere Amsterdamse schilder in de kringloopwinkel. Het heet Willink en is een catalogus van het werk van Willink uit 1973. Dat is nog voordat zijn derde vrouw Mathilde het prachtige portret van Wilma vernielde. Ze sneed er ondermeer het oog uit en trok lange reepjes op het schilderij van de tweede vrouw van Willink. Hij vergaf het haar nooit en verbrak zijn relatie met Mathilde.

In het Cultureel woordenboek, dat ik eveneens in de kringloopwinkel vond, staat het volgende bij het lemma van de in 1983 overleden schilder: Magisch-realistische schilder van ‘onheil en noodlot’. Zijn doeken vertonen dreigende wolkenluchten boven een realistisch geschilderde wereld, die een gevoel van beklemming oproept omdat de mensen en dieren er niet thuis lijken te horen. De modellen in zijn minutieus geschilderde portretten zijn afstandelijk, bijna verstard, weergegeven.

Natuurlijk moet je generaliseren in zo’n lemma, maar de geschilderde wereld van Willink is absoluut niet alleen dreiging en noodlot. Het zit ook boordevol humor en verwijzingen naar kunst, literatuur en architectuur. De realistisch weergegeven wereld bestaat uit een bonte compositie waarbij alle elementen ontleend zijn uit de werkelijkheid.

De wolkenhemel vormt bij Willink juist de completering van het schilderij. De wolkenluchten leiden de kijker ergens naartoe, roepen misschien wel een sfeer van beklemming en benauwing op. Ze zijn vooral prachtig met jacobsladders en fraaie stapelwolken. Het laat een hemel zien waar ik zo intens van kan genieten.

Het boek Een eeuw Willink (1900-1983) laat dat heel sterk zien. Hier worden enkele schilderijen weergegeven in het verband met de dingen waaraan ze ontleend zijn. Foto’s van gebouwen en mensen en krantenknipsels met aparte foto’s van gebeurtenissen. Het geeft een dimensie aan Willinks werk die de wereld van onheil en noodlot verre overstijgt.

Onverwachte medereiziger

Wat doe ik? Ga ik verder of keer ik om naar huis? Hij staat op het station Almelo en is net teruggekeerd van een bezoekje aan kringloopwinkel Het rondje. De vertrouwde meuk en damp van peuken trof hij er aan. Het zat weliswaar in een ander pand, achter de molen. Maar de winkel was onveranderd ten opzichte van de zaak van 10 jaar eerder aan de Nieuwstraat.

Alsof de tijd had stilgestaan. Hij zag de kringloopwinkels van zijn jeugd. Opgestapelde kasten, rechtop gezette bedden, matrassen en smalle gangpaden tussen onverkoopbaar eiken meubilair. De boeken waren duur en afzichtelijk. Hier viel weinig eer te behalen. Net als aan de ruimte boordevol klokken. Ze tikten allemaal onvermoeibaar door. Schilderijen hingen aan de balken van het plafond. Uit de transistorradio dropen smartlappen.

Geen winkel voor mij, dacht hij en vluchtte de zaak uit. De chagrijnige blikken van de medewerkers holden achter hem aan. Hier viel weinig eer te halen. Laat staan spullen. Er lagen zeker geen leuke dingen om mee te nemen. Zelfs de atlas uit 1981 voor 3 euro liet hij liggen. Net als de boekjes waar ze iets minder voor vroegen, maar die uit elkaar vielen van ellende.

Nu staat hij op het station waar hij zo vaak uitstapte en opstapte. Het station met het immens lange perron. De lengte wordt nog eens versterkt doordat de reiziger aan het einde van het perron het station verlaat. Hij had de lange afstand zojuist al beproefd vanaf het spoor uit Marienberg. Dat perron omklemt het spoor hier. Je zou aan beide kanten kunnen uitstappen. Helaas verhindert een hek dit, maar het idee levert hem genoeg plezier op.

De omroepster stoort zijn mijmering. Ze vertelt dat de trein uit Berlijn binnen enkele minuten binnenrijdt. Het is de trein met de bestemming Schiphol. De trein die hij bij zijn vorige liefde zo vaak nam. Toen hij zijn huidige liefde tegenkwam, stopte de internationale trein niet meer in Almelo. Maar sinds een paar dienstregelingen houdt de trein weer keurig halt bij de stad.

Zal ik deze trein nemen? Hij weifelt. Dat andere secundaire lijntje lonkt van Hengelo naar Zutphen via Delden en Goor. Misschien er nog even uit voor een bezoek aan de kringloopwinkel Wawollie. Hij kijkt op zijn horloge. Het is al kwart over drie. Als hij het al haalt, zal hij sowieso erg laat thuis zijn.

De motor van de locomotief suist het station binnen. In het perron zit zo’n mooie bocht, waardoor je de trein wel hoort maar niet ziet. De wielen glijden over het ijzer. De wissels en lasnaden geven het vertrouwde tikken van de wielen. Het glas van het lelijke stationsgebouw echoot de klanken van de trein. Dan verschijnt de locomotief. Met donkere ogen glijdt de trein het station binnen.

Hij loopt mee met de trein. Verder en verder op het lange perron. De eersteklas-rijtuigen zitten direct achter de locomotief. Het eerste tweedeklas-rijtuig rijdt met hem op. De trein staat bijna stil. Hij tuurt naar binnen. De trein zit vol. Veel mensen moeten blijkbaar naar Schiphol. Hij vreest een krappe plek en zoekt de raampjes langs voor een leeg plekje. Daar is er eentje, ziet hij. Door de donkere ramen is het lastig iets te zien, maar hij verwacht hier wel een zitplaats te vinden.

De deuren gaan lastig open. Het meisje dat bij de deur van het andere rijtuig staat, trekt aan het hengsel van de deur. Maar hij blijft dicht. Voor hem gaat de deur wel open. Een man staat voor hem. Deze deur toch nemen, weifelt hij. Ja, deze deur. Hij wacht op de mensen die moeten uitstappen. Een man staat hinderlijk midden in het gangpad. Zijn voorganger stapt aan boord en wurmt zich een weg naar het gangpad. Nu is het zijn beurt.

In de deuropening staat een oude vriend die 2 jaar terug in Berlijn is gaan wonen. Vorige week was hij nog jarig. Hij had hem willen bellen, maar hij was het vergeten. De vriend geeft hem een hand. ‘Stap in, vriend’, zegt hij. Hij kijkt naar het opstapje en zet zijn voet op het metaal van het trapje. Hij stapt aan boord. Beduusd van deze ontmoeting loopt hij gedwee achter zijn vriend aan.

Alles gelezen

De violen uit het openingsdeel van Mahlers vijfde klinken voor de derde keer. Gedwee volgen ze de repeat-knop van de cd-speler. Ik bekijk de blauwe deeltjes van de serie Wonderreizen van Jules Verne. Het openingsdeel van de vijfde klinkt weer.

Ik haal een verkoper van de kringloopwinkel en vraag wat hij voor de deeltjes wil hebben. Ik tel er 23 en een ouder deeltje. Hij pakt de deeltjes stuk voor stuk uit de kast, bekijkt het kaft van alle kanten en opent het boekje. ‘Dat is van een herdruk uit 1980’, zegt hij. ‘Het zijn niet de oude. Dat is die.’ Hij wijst naar het andere deeltje dat bruingekleurd is. Waarschijnlijk zag hij er in de jaren ’50 net zo blauw uit als de latere deeltjes.

‘Wat moet u ervoor hebben?’ vraag ik. Een oudere man komt binnen. ‘We hadden daar toch een prijs voor bedacht’, zegt de oudere man tegen zijn collega. ’50 euro’, antwoordt de jongere medewerker. Ik trek een bedenkelijk gezicht. ‘Tja, zo’n bewonderaar ben ik ook weer niet.’ Misschien gaat de prijs zakken. Het blijft stil.

‘Nee, ik doe het niet’, zeg ik. ‘Dat is jammer’, zegt de jongere medewerker. Ik zet de stapel boeken die ik net gepakt heb weer terug. De oudere man kijkt belangstellend naar de stapel boeken die ik heb uitgezocht. ‘Ik heb al heel veel gelezen’, zegt hij zeker. ‘Ik denk dat ik zo’n beetje alles wel gelezen heb.’ ‘Dat is veel’, antwoord ik. Ik vraag mij af hoeveel dat is.

Ik vraag waarom hij de boeken niet prijst. ‘Ik kom hier 2 dagen in de week. Dan staan er alweer 7 nieuwe dozen met boeken. Ik werk hier als vrijwilliger.’ Hij zegt het bijna verontschuldigend. ‘Ik ben blij dat ik de boeken weet te sorteren. We gooien veel weg. Er is een man die daar ook nog eens in wil kijken. Hij haalt er ook altijd wel iets uit. Als ik dan die boeken bekijk, merk ik dat ik echt alles al gelezen heb.’ Hij wijst naar de rij boeken waarvoor ik sta. ‘Dat zijn de wat serieuzere boeken.’ Ik zie een boek over tuinieren en een boek over psychologie.

‘Hé, daar gaat hij weer’, zegt hij. Mahlers vijfde opent voor de zoveelste keer. Hij prutst wat aan de knop van de cd-speler. De violen spelen iets van Grieg. Ik bedenk hoeveel je in een mensenleven kunt lezen. Gerrit Komrij had zo ongeveer alle Nederlandse en Afrikaanse poëzie gelezen. Zou deze man meer hebben kunnen lezen?

Misschien is deze man tevreden met wat hij gelezen heeft, denk ik. Misschien dat je dan inderdaad alles gelezen hebt. ‘Dat is niet de bedoeling’, zegt de man. De cd-speler herhaalt de Grieg. Ik hou het bij deze 3 boeken, besluit ik. Ik zeg hem gedag en reken mijn boeken af. Klaar om alles te lezen.

Vrijmarkt

Vrijmarkt in het Stadshart van Almere

De volger van deze blog weet het al: ik ben gek op de vrijmarkt. Net als op kringloopwinkels. De rest van het gezin houdt er ook van. De vrijmarkt is de ultieme kringloop, zei Inge vlak voordat we vanmorgen gingen. Ze heeft gelijk. Zelfs letterlijk, want een bezoek aan de vrijmarkt betekent een heus rondje lopen door het centrum.

Ik ontwikkel meer en meer een speurneus. Vandaag hadden we gelijk al beet: ik vond een klein elektrisch harmonium voor 8 euro. Een instrument waar ik al langere tijd naar op zoek ben. Voor Doris een mooie verzameling mineralen. Zodoende fietste ik gelijk al met de nieuwe aanwinsten naar huis.

Daarna niet meer zulke mooie aankopen, maar wel veel interessante dingen. Ik had de indruk dat er minder kraampjes stonden dan andere jaren. Een verkoopster bevestigde dat. Het is onduidelijk waar dat aan ligt. Misschien is het aangewezen gebied te groot.

Ik heb in elk geval genoten. Voor mij is de vrijmarkt koninginnedag. De rest hoeft van mij niet zonodig. Ik geniet van de troep en mooie dingen die ik tegenkom. En al die mensen die zoveel waarde in hun spullen zien. Soms hebben ze gelijk. Ik heb vandaag veel moois gezien en gekocht.

Keizer Karelplein

Keizer Karelplein vanuit de nieuwe auto gezien

Bij de laatste rit naar Nijmegen was het onvermijdelijk: het Keizer Karelplein. Daarom volgden we nu netjes de borden en omzeilden het op de heen én terugrit. Geen Keizer Karelplein. Zo konden we ons nieuwe autootje de nodige kleerscheuren onthouden.

Het ging goed totdat ik op de terugweg het idee kreeg even langs de kringloopwinkel van Nijmegen te rijden. We hadden mooi het probleem vermeden en reden de binnenstad in op weg naar de Burchtstraat waar kringloopwinkel Het goed gevestigd is. De vorige keer hadden we de afslag gemist. Wat baalde ik. Een halve dag in de auto voor een bezoek aan het ziekenhuis en dan wil je terug nog even een verwennerij: de kringloopwinkel.

Nu stevenden we recht op de winkel af. Alle eenrichtingswegen wisten we in te zetten om ons doel te bereiken. Alleen moesten we nu nog een parkeerplek zien te vinden. Deze was onvindbaar. De parkeergarage Eiermarkt bood uitkomst. We daalden af het talud af dat ons de garage in bracht. Daar stond groot aangegeven: dagparkeren 10,75 euro. En daaronder: alleen dagparkeren.

Duidelijke taal. We moesten hier weg en ik signaalde naar de auto achter ons om te kunnen keren. Want 10,75 voor een halfuurtje neuzen in de kringloopwinkel vond ik echt teveel. De terugweg bood weinig alternatieven. We daalden af in de richting van de Waalkade. Niet de parkeerplaats die ik meende te zien. Het was ook de achterkant van een parkeergarage.

Zo reden we de Waalkade af. Geen enkele mogelijkheid hier te keren. Bij de kleine rotonde die ik naderde, wilde ik keren. Maar daar hing een groot verbodsbord. Alleen busverkeer mocht hier rijden. Zo stevenden we af op het noodlot: het Keizer Karelplein.

Geen kringloopwinkel, wel Keizer Karelplein. Ik mocht het verkeersplein voor driekwart nemen. En hoe simpel het eigenlijk is, bleek wel op het plein zelf. De stoplichten volgen, weten dat verkeer dat de rotonde op komt, voorrang heeft en ruimte zoeken op het moment dat je eraf moet.

Toch loop ik liever in een kringloopwinkel. Driemaal is scheepsrecht. Wie weet, krijg ik het de derde keer voor elkaar de kringloopwinkel Het goed echt te bezoeken. Ik hoop dat ze me dan verwelkomen met koffie en gebak.

Fietsen met de teckel

Het mooie weer vandaag nodigde ons uit voor een fietstochtje met teckel Teuntje. Ik speurde in de schuur naar ons fietsmandje. Waarvan we zelfs 2 exemplaren hebben. We vonden er ooit eentje bij het grofvuil. Het zijn dure mandjes en ze hebben bij Sientje al hun dienst bewezen.

Achterop mijn fiets zitten fietstassen, zodoende kwam ik op het idee om de mand voorop te zetten. Wat minder stabiel, maar minstens zo spannend voor een jonge teckel. Teuntje tuurde eerst onwennig over de rand heen. Ze was zenuwachtig van de nieuwe ervaringen. We reden naar de dierenwinkel op de Markerkant. Daarna zetten we de tocht voort.

Teuntje wende echt aan het mandje. Helaas mogen er geen hondjes in de Kringloopwinkel. En Inge ging alleen boodschappen doen in de supermarkt. Een hond heeft niet altijd voordelen. Zodoende genoot ik heerlijk van het voorjaarszonnetje in Kruidenwijk. Ondertussen klom Doris in het hoge klimtuig. Zo hadden we allemaal onze dag.

Over de eendagskuikens voor Teuntje zal ik maar zwijgen.

Rondje kringloopwinkels

De dag na de kerstdagen werden we het huis uitgelokt. De dikke laag bewolking gaf genoeg mistroostigheid. Daarom trakteerden we ons op een heerlijk rondje kringloopwinkels. In mijn hoofd had ik het Juttersdok en de Kringloper in Naarden. Zo reden we naar Amsterdam Zeeburg. Ik kende de weg nog van oktober. Gewapend met een tegoedbon waarbij ik mijn aankopen met 50 procent korting zou mogen meenemen.

Nationale kringloopdag in Juttersdok

De bestemming kringloopwinkel Juttersdok

Al enige tijd aasde ik op een bezoekje aan de kringloopwinkel Juttersdok in Amsterdam. De winkel is gevestigd aan het Zeeburgerpad, een bedrijventerrein dat evenwijdig loopt aan de Zeeburgerdijk.

Zaterdag zag ik mijn kans schoon. In de middag stapte ik op de fiets voor een tochtje naar Amsterdam. Als ik het allemaal zou halen, kon ik ook eventjes Juttersdok aandoen. Natuurlijk vertrok ik veel te laat uit Almere. Om 13.30 uur terwijl ik om 18.00 uur weer terug moest zijn voor een eetafspraak.

De weg via de langeafstandroute naar Amsterdam is mooi en lelijk tegelijk. Ik schreef het gisteren op deze blog. Ik haalde uiteindelijk de kringloopwinkel Juttersdok. De winkel is gehuisvest in een mooi pand. De benedenverdieping is gereserveerd voor meubels. De bovenverdieping biedt ruimte aan boeken.

En dat zijn er niet weinig. Een eindeloze reeks boekenkasten begroette mij. Ze waren stuk voor stuk volgestouwd met boeken. De tijd dat ik er kon blijven in combinatie met mijn lichte fietstassen zorgden ervoor dat ik mij zou moeten beheersen. Dat voelde als een dreigement. Voor ik het wist had ik een flinke stapel boeken verzameld. Goede boeken ook. Zo vond ik van mijn treinreiziger Paul Theroux het boek Het drijvend koninkrijk. Hierin reist Theroux door Engeland. En je raadt al waarmee: per trein.

Daarnaast veel verleidingen zoals mooie uitgaven van Belcampo, Coenen en Márquez. Ik moest veel laten liggen vanwege de logistieke problemen die mij dat onderweg zou bezorgen. Maar een boekje als Een hartverscheurend verhaal van duizelingwekkende genialiteit van Dave Eggers kon ik niet laten liggen. Het vormde een merkwaardig contrast met mijn bezoek eerder zaterdagmorgen. De bibliotheek hield de halfjaarlijkse boekenverkoop, maar het aanbod bleef redelijk schraal.

Bij vertrek uit de kringloopwinkel Juttersdok wachtte mij een nieuwe verrassing. Er stond een rad van fortuin waaraan je mocht draaien. Er waren veel prijzen te winnen. Terwijl het rad voor mij draaide gaf een passant mij zijn prijs: een kortingsvoucher van 50 procent. Ik was ontzettend blij met deze prijs. Het rad had voor mij een grabbel in de grabbelton.

De tijd streek sneller voorbij dan de bedoeling was. Zodoende stapte ik te laat weer op de fiets om niet op tijd in Almere te zijn. Met een vertraging van 10 minuten schoof ik aan tafel bij het restaurant De Bergerie. Bezweet en nog helemaal vol van mijn fietsavontuur.

Bij thuiskomst bekeek ik nog eens goed de waardebon die ik van de passant gekregen had. Het rad van fortuin stond er ter gelegenheid van de nationale kringloopdag. Misschien dat mijn beeld van de Juttersdok daarmee een beetje gekleurd is. Ik vond het namelijk erg gezellig en gastvrij. Maar ik kan mij niet voorstellen dat het er op andere dagen niet leuk is.

Droomboek en pollessie

We hadden de middag samen en besloten om naar de kringloopwinkel De kringloper in Almere te gaan. Heerlijk liepen we door de boekenkasten te struinen op de bovenste etage. Het was iets na vieren, maar dat hoefde niet kwalijk te zijn.

Na een tijdje droeg ik een behoorlijk stapeltje boeken. Mooie boeken, niet dat ik ze echt zocht, maar ze waren de moeite van het lezen waard. Op het stapeltje lag ook een boek van Maarten Biesheuvel. De titel Brommer op zee sprak me wel aan. Bovendien heb ik een aardige verzameling Maarten Biesheuvel opgebouwd. Het is een populaire auteur in kringloopwinkels. Blijkbaar wil iedereen van zijn boeken af. Net als de boeken van Renate Rubenstein.

Voorin het boekje stond geen prijs. Ik dacht dat dit wel goed zou komen. Vorige keer had ik ook eens een ongeprijsd boek meegenomen. Het werd door de leider van de boekverkoop in de kringloopwinkel keurig afgerekend. Aan de beprijzing zal het niet snel liggen. Zo droeg ik ook de Brieven van Willem Walraven in mijn stapel boeken.

We rekenden af. Een onhandige man deed de boeken in de plastic tasjes. ‘Dat doe je door eventjes je vingers nat te maken’, zei de vrouw van de kassa. Ze was chagrijnig, de dag liep bijna ten einde en op vrijdagmiddag heeft niemand meer zin.

De stapel boeken slonk aardig en verschoof naar de andere kant van de kassa. Daar deed de onhandige man ze in de plastic zakjes. Het ongeprijsde boekje ging door haar hand. Ze bladerde door De brommer op zee op zoek naar het prijsje. De potloodstreep met erachter een nummer met een schuine streep erin. Maar de prijs gaf zich niet prijs.

Ze zuchtte, keek zenuwachtig rond. Goodwill schijnt zoiets te heten. Zij deed er vandaag niet aan. Klantvriendelijkheid, is ook zo’n woord. Maar die was er niet. De klok wees al kwart over 5. Er was geen tijd meer te verliezen. Ze gingen sluiten.

Ze smeet het boekje op de tafel achter haar. Hij schoof nog een eindje door en tikte zachtjes tegen het witte opstaande plankje. ‘En die kan ik niet verkopen, want er staat geen prijs op.’ ‘Dat is jammer’, zei ik. ‘En als dat nou net mijn droomboek is?’ ‘Dan heeft u pech gehad.’

‘Kunt u het dan niet apart leggen’, vroeg mijn lief. ‘Nee, dat kan niet’, antwoordde ze en ze tikte nerveus op het bordje dat bij de kassa stond. ‘Niet geprijsd = niet te koop’, stond erop. ‘Dat is de pollessie.’

Ik verzamelde de enorme hoeveelheid plastic tasjes met boeken die de man had gemaakt. Het leken wel meer tasjes te zijn dan boeken. Dat is weer goed voor onze plasticbak, dacht ik. Daarna liep ik weg. Nog even keek ik om. De titel Brommer op zee grijnsde mij aan. Gelukkig was het geen droomboek.

Rondje kringloopwinkels in Twente

Ingang van kringloopwinkel Het Goed in Hengelo

Het dreigde wel allemaal erg te verregenen op camping Westerholt deze vakantie. Ons veldje was meer water en modder dan gras. En het werd koud in de caravan. Vooral op het laatste – temperaturen overdag van 16 graden – waren we niet zo ingesteld. Het plezier in de vakantie was een beetje aan het wegebben. De vele regenbuien en het drassige veld deden de rest.

Op de terugweg gisteren trakteerden we onszelf op een rondje kringloopwinkels in de omgeving van de camping. We begonnen bij Het goed in Hengelo. Deze kringloopwinkel staat hier nog niet zo lang. In de tijd dat ik in Hengelo werkte, 2003-2005, was de kringloopwinkel gevestigd aan de andere kant van Hengelo.

Ik was verbaasd over de prachtige winkel aan de Hamerstraat. Wat een geweldige ruimte en wat is het mooi opgezet. Het voldoet aan de eisen van een moderne kringloopwinkel. De kleren waren mooi gesorteerd op kleur en model. Banken kregen een mooi plekje. Net als de bedden. Voor de matrassen en onderstellen waren stevige rekken gemaakt. Alles overzichtelijk neergezet.

Hetzelfde gold voor de kringloopwinkel die we daarna aandeden: De Beurs in Oldenzaal. Eveneens in een mooi pand, bij de plek waar de Oldenzalers ook hun grofvuil kunnen inleveren. De perfecte plek om mensen bewust te maken van afval en het hergebruik hiervan.

Kringloopwinkel De Beurs in Oldenzaal

Qua boeken was Oldenzaal een walhalla wat betreft prijzen. De kringloopwinkel van Hengelo vroeg hogere bedragen voor de boeken. Er lag bij beide kringloopwinkels een mooi aanbod. Dat wil zeggen dat ik allebei de winkels verliet met een stapeltje boeken onder mijn arm.

Na Oldenzaal zijn we doorgereden naar Tubbergen. De kringloopwinkel van Tubbergen is van hetzelfde ‘keten’ als die van Oldenzaal. Wat Oldenzaal had, had Tubbergen niet. De collectie was niet mooi opgesteld en bood de winkel niet de mogelijkheid voor een kopje koffie. Eveneens ontbrak in Tubbergen de mogelijkheid te toiletteren. Voorzieningen die echt bij een bezoek aan de kringloopwinkel horen. Als je goed wilt grasduinen, kost dat tijd. Een versnapering of toiletbezoek is dan echt nodig.

De grootste teleurstelling was echter de kringloopwinkel van Almelo. Voorzover deze te achterhalen was. De oude winkels aan de Nieuwstraat bestaan beide niet meer, maar staan nog wel op internet. De winkels Het rondje en De cirkel zijn al langere tijd gesloten. Na lang speuren via de trage internetverbinding op de camping via Hi, vonden we de winkel Oud & Nieuw aan de Bornebroeksestraat. Een kringloopwinkel die hier nog niet zo lang gevestigd is.

De winkel is per auto slecht bereikbaar. Er is nauwelijks parkeermogelijkheid en de Bornebroeksestraat is op de plek van de winkel erg rommelig. Maar dat is niet het ergste. We hebben de winkel al op vrijdag proberen te bezoeken. Er hing een briefje op de deur dat ze even spullen bij iemand aan het ophalen waren. Het was onduidelijk wanneer de eigenaar terug zou zijn.

Gistermiddag was het van hetzelfde laken een pak. We arriveerden iets over vijven voor een dichte winkel. De medewerker vertelde me dat hij om 17.00 uur sluit. De openingstijden staan niet bij de deur vermeld. En als je dan voor 17.00 uur aankomt, loop je het risico dat ze er niet zijn. Jammer, want met deze onbetrouwbare openingstijden is het lastig om klanten te krijgen.

Erg leuk om te doen, een rondje kringloopwinkels. Dus, er komt zeker een vervolg…

Sla nooit de boekenafdeling van kringloopwinkel over

Natuurlijk grijp ik de eerste dag van de vakantie aan om even naar de kringloopwinkel te gaan. Ik ben een liefhebber van oude meuk en helemaal op de manier zoals deze in kringloopwinkels wordt gepresenteerd. Gisteren was het de beurt aan 2 kringloopwinkels in Almere Haven. De eerste viel een beetje tegen, maar bij de andere kwam ik goed aan mijn trekken op het terrein van boeken.

Pak altijd de boekenafdeling van een kringloopwinkel en laat je verrassen. Gun boeken een tweede leven. Vooral ook omdat als je goed kijkt veel boeken nog altijd te koop zijn maar in heel andere gedaantes. De vertalingen van Ernest Hemingway die ik kocht, zijn vaak niet meer verkrijgbaar. Maar een boek als Mannen zonder vrouwen verscheen 10 jaar terug nog in een pocket. De vertaling van pocket en de uitgave die ik gisteren kocht, stamt uit 1965 en is van Clara Eggink. Uitgevers stappen dus niet snel over op een nieuwe vertaling.

Hetzelfde geldt voor veel spoorwegboeken die ook steeds in andere gedaantes terugkeren. Voor 4 euro kocht ik 2 prachtige boeken over beroemde treinreizen. Een waardevolle aanvulling op mijn collectie. Net als het boek Almere, vanuit de lucht. Ik had het boek al 5 jaar terug zien liggen in de boekwinkels voor 30 euro. Bij de kringloopwinkel in Almere Haven vroegen ze er 3 euro voor.

Even geduld en geen trefzekere leveringen. Zeker bij een kringloopwinkel in Almere Haven waarbij het zeer onduidelijk is wat je voor het boek moet neerleggen. Bovendien ligt alles door elkaar. Al suggereert de eigenaar een indeling in ‘Spannend’, ‘Romans’ en ‘Science Fiction’.

Je vindt altijd iets anders dan je eigenlijk zoekt. Maar vertalingen, platenboeken en literaire juweeltjes kom je zeker tegen. Al zijn de boeken soms gedateerd. Vaak ontdek je dat de nieuwe uitgaven niet zoveel verschillen van de uitvoeringen van 30 of 40 jaar geleden. Het levert elke keer weer een fantastische ervaring op. Vandaar dat ik ook zo gek ben op grasduinen in kringloopwinkels.

Rally op de busbaan

We reden naar de kringloopwinkel. Gewoon om er even uit te zijn en te genieten van rommel. Boeken die in stapels voor een prikkie liggen. Oude bestsellers en titels die een paar jaar geleden grif over de toonbank van de boekhandel gingen. De verleiding van de boeken lokte mij naar buiten.

Onderweg naar de ring, zag ik een prachtig stuk asfalt liggen naast de weg waar wij over reden. Het was een nieuwe busbaan die de nieuwe wijk Noorderplassen verbindt met de rest van de stad. Het zag er adembenemend uit dat donkere asfalt tegen de strook groen aan. Naast de weg groeide het gras nog met enige aarzeling. De sprieten staken uit het pas omgewoelde zand.

De nieuwe busbaan in de richting van de oude busbaan in Almere die van Kruidenwijk naar Muziekwijk gaat

Donker asfalt heeft altijd iets veelbelovends. Het is nieuw en je denkt dat er nog nauwelijks een auto overheen heeft gereden. De weg ziet er nog zo onbereden uit dat je elk bandenspoortje nog kunt zien. Een onzorgvuldige remactie onderweg laat nog iets achter. Normaal moet je daar veel moeite voor doen, maar op nieuw asfalt ligt het er zonder veel moeite.

Ik vroeg mij hardop af waarom Almere hier niet een evenement van maakt. De prachtige busbanen die dwars door de stad gaan. Ze liggen er altijd heel rustig bij. Op sommige plekken, zoals bij ons, rijden de bussen af en aan. Maar meestal ogen de banen heel kalm. Geen drukke weg doorkruist de baan. En fietsers kunnen er heel vaak overheen.

De nieuwe busbaan die Almere Kruidenwijk verbindt met de Noorderplassen

Als je ieder jaar een rally zou houden met snelle wagens, dan kon je van deze prachtige voorziening zelfs een groot evenement maken. Het station Almere Centrum ligt in het midden voor de start en finish. En rijden maar met die formule-1-auto’s. Al sinds ik hier woon fantaseer ik erover. Ik zie sportwagens met piepende banden voorbij de bushokjes stuiven. Een tijdelijke tribune bij het station doet de rest.

Uit in eigen land

Bij de kringloopwinkel in Almere gisteren weer eens een stapel boeken gehaald. Ik ben dit keer gedoken in de toeristische boeken over Nederland. Waarom zou je een spiksplinternieuwe reisgids kopen, als de informatie van 30 jaar geleden ook goed is.

Zo is er het boek Uit in eigen land, een uitgave van The Reader's Digest in samenwerking met ANWB. Van dit boek lagen meerdere edities in de kringloopwinkel. Ik heb de oudste meegenomen een uitgave uit 1979. De latere editie uit 1987 bevatte exact dezelfde foto's, soms wat anders verdeeld over de bladzijde, maar verder ieders eender.

Platoon

'Daar heb je een goede aankoop aan.' De man wees naar het stapeltje boeken dat ik in mijn handpalm droeg. De felblauwe vertalingen van het Verzameld werk van Platoon, een vertaling uit 1984. Voor slechts twee euri per deeltje zou ik in het bezit zijn van tweederde van het werk van Plato. De laatste twee delen van de zesdelige serie ontbraken namelijk. Ik knikte. 'Daar heb je ook nog even wat leeswerk aan.' In zijn stem hoorde ik een beetje afgunst. Als hij een minuut eerder langs de boekenplank gelopen was, had hij ze gehad. Dan viste ik met dezelfde jaloerzie achter het net waarmee hij nu vlak naast me stond. 'In de boekwinkel kost dat ding een vermogen', vervolgde hij. 'Hij is alleen niet compleet', antwoordde ik. 'Maar ach', vervolgde ik, 'als ik deze uit heb, zullen de laatste twee delen er wel liggen.'

Of de vertaling van de kringloopwinkel kan wedijveren aan de vertaling die ik zag liggen bij de boekwinkel vanmorgen, betwijfel ik. De uitgave die in de boekwinkel lag, was meer dan de twee vuisten dik van de dunne boekjes van de groep liefhebbers van filosofie die vanaf 1973 het werk vertaalde. De vertaling van Hans Warren en Mario Molengraaf kost wel iets meer, de zeventien delen lagen er voor 200 euro.