tl-lamp boven bureau

Een nieuwe tl-buis hangt boven het bureau in de oude armatuur

Ongezellig noemen veel mensen het licht van de tl-lamp. Het licht is natuurlijk van dat koude, witte licht. En het duurt altijd eventjes voordat het licht op volle sterkte is.

Het meest hinderlijk is als de tl-buis aan het einde van zijn leven komt, dan gaat hij knipperen. De buis wekt daarmee het vermoeden dat hij gaat ontbranden, maar het blijft bij een poging. Als toeschouwer hoop je dat hij spoedig doorbreekt en licht gaat geven. Het tegendeel gebeurt echter. Hij blijft knipperen. Zo lang tot hij het helemaal niet meer doet. En dat kan verschrikkelijk lang duren.

Als kind was ik erg onder de indruk van het licht van de tl-buis. Bij mijn neven hing een moderne, ronde tl-buishouder waarin de hele kamer in een zee van licht baadde. Ik verlangde naar hetzelfde licht. Toen mijn broer en ik een nieuw stapelbed kregen, kwam er ook zo'n moderne lamp. Niet een rode, zoals bij mijn neven, maar een bruine.

Drie art deco lampjes

Het is donker, ik ontwijk de grote plas water die midden op het fietspad ligt. Overal is het licht uit of zijn de gordijnen dicht. Ik kijk naar binnen door een raam waar nog het licht brandt.

Een vrouw zit voor een televisie. De grijze haren worden verlicht door drie art deco lampjes. Ze zijn alledrie precies hetzelfde ingelegd, de kleuren net iets te fel voor echt art deco. De kleedjes liggen op de tafels en maken het beeld compleet.

Net niet echt.

Er zij licht

Een groot licht waar je ieder boek bij kunt vinden. Gisteravond heb ik de grote hanglamp opgehangen in de bibliotheek. De meeste rommel is weg, dus ik kon nu aardig bij de hoogste balk komen.
Bij het friemelen aan de elektriciteitsdraden, ontdekte ik een boek dat ik een tijdje kwijt was. Het stond pal naast de donkere tien delen van Vondel, helemaal bovenin.
Kijk dat krijg je als je licht hebt.

Best een indrukwekkend ding voor een Ikea-lamp. Ik kon het niet laten 's avonds met toestel de straat op te gaan om wat indrukken in beeld te pakken.

Verhuizen

De vrije dagen van Koninginnedag en Hemelvaartsdag, en natuurlijk Doris' verjaardag, die we morgen vieren. Het is de aanleiding om de woonkamer eens flink uit te ruimen.
De televisie heeft nu een plekje tegen het stukje muur tussen de deur naar het halletje en trap. Dat is overigens niet zonder slag of stoot gegaan. Zoals bij nieuwbouwwoningen hoort, zit het aansluitpunt voor de televisie helemaal aan de andere kant van de kamer.
Daarom heb ik gisteravond bij de bouwmarkt snel een kabelverstopper gekocht. Nu lopen de kabels langs de deur in een gootje die van voren afsluitbaar is. Zo valt het niemand op dat tegen het deurkozijn twee kabels lopen.
Zo'n kleine verandering maakt een revolutie in je kamer los. Gelijk boor ik de gaten die al jaren geboord moeten worden en verplaats ik energiek de meubels naar een nieuwe plek. Ik zet de staande lamp naast mijn plekje aan de andere kant van de bank. op de lege plek bij mij hang ik een tijdschriftenrek en daarnaast een lampje.
Het is niet veel allemaal, maar als we even later op de bank zitten televisie te kijken, dan verbaas ik mij over de hoeveelheid licht dat om ons heen straalt. Het is één lampje, maar het lijkt of een heel zonnenstelsel in de kamer is gekomen. Zenuwachtig doe ik een lichtje uit. Dat is beter. Mijn blik kijkt naar de hoek waar ooit de televisie stond. Het lijkt wel of ik verhuisd ben in mijn eigen huis.