Verhuizen

De vrije dagen van Koninginnedag en Hemelvaartsdag, en natuurlijk Doris' verjaardag, die we morgen vieren. Het is de aanleiding om de woonkamer eens flink uit te ruimen.
De televisie heeft nu een plekje tegen het stukje muur tussen de deur naar het halletje en trap. Dat is overigens niet zonder slag of stoot gegaan. Zoals bij nieuwbouwwoningen hoort, zit het aansluitpunt voor de televisie helemaal aan de andere kant van de kamer.
Daarom heb ik gisteravond bij de bouwmarkt snel een kabelverstopper gekocht. Nu lopen de kabels langs de deur in een gootje die van voren afsluitbaar is. Zo valt het niemand op dat tegen het deurkozijn twee kabels lopen.
Zo'n kleine verandering maakt een revolutie in je kamer los. Gelijk boor ik de gaten die al jaren geboord moeten worden en verplaats ik energiek de meubels naar een nieuwe plek. Ik zet de staande lamp naast mijn plekje aan de andere kant van de bank. op de lege plek bij mij hang ik een tijdschriftenrek en daarnaast een lampje.
Het is niet veel allemaal, maar als we even later op de bank zitten televisie te kijken, dan verbaas ik mij over de hoeveelheid licht dat om ons heen straalt. Het is één lampje, maar het lijkt of een heel zonnenstelsel in de kamer is gekomen. Zenuwachtig doe ik een lichtje uit. Dat is beter. Mijn blik kijkt naar de hoek waar ooit de televisie stond. Het lijkt wel of ik verhuisd ben in mijn eigen huis.

Krom vloertje

Als hij krom is, krijg je niet je geld terug. Ik heb zojuist voor 2,50 euro per m2 een laminaatvloertje voor op zolder gekocht. Hij kan krom getrokken zijn, vertelde de laminaatboer er eerlijk bij. Bij hem kocht ik eerder al de vloeren van beneden en de eerste verdieping. Hele aardige vloeren voor een heel aardige prijs.
Deze koop lijkt ook wel aardige aankoop. Eerst wacht nog wat ander werk. Vandaag ga ik het kozijn schuren, plamuren en schilderen. Dan moeten de plintjes die ik vanmorgen bij de Praxis gehaald heb, worden gebeitst. Ik hoop morgen of op oudjaarsdag een beginnetje te kunnen maken met de vloer van de grote zolderkamer. Als het allemaal meezit, kunnen we volgende week verder met de andere kamer op zolder. Eindelijk komt er een beetje schot in de zaak.
Het is een heel karwei en eigenlijk hebben we er geen zin meer in. We hebben teveel geklust in dit huis en ik dank God op mijn blote knieën als het klaar is. Desnoods op een krom laminaatvloertje.

Meer vrouwen dan mannen

De bouwmarkt op vrijdagavond. Gisteravond ben ik toch maar even naar de bouwmarkt gegaan om klusgerei voor dit weekend te halen. Kleurrijk zijn de gangpaden, boordevol lampjes die kerstsferen moeten oproepen. Ik wandelde er als enige man tussen een even kleurrijk arsenaal aan vrouwen. Klussen mannen nog wel, vroeg ik mij af.
Zoals dat gaat bij een bouwmarkt, liep ik vanmiddag weer door de gang van de Praxis met een zak geelband gips. Nu moest ik de keufelende moeders ontwijken. Ze snuffelden tevreden tussen het kerstgroen, schoven gordijnen uit de houders en roken aan een plank. De kinderen krioelden om hen heen, maar dat stond de winkelpret niet in de weg. Ik droeg de 25 kilo poeder in mijn armen en kon een vrouw ternauwernood ontwijken.
Een jaartje terug liep ik op zondagmiddag door de bouwmarkt. Overal liepen gezinnen en stelletjes, maar ook vrouwen alleen. Alsof het leuk is om in je vrije tijd door een bouwmarkt te slenteren. Ik ben altijd de weg kwijt in de bouwmarkt en kan de spullen die ik moet hebben niet vinden. Al loop ik zes keer de hele bouwmarkt af, pas als ik het vraag vind ik het. Dan brengt een medewerker mij in de gang waar ik al acht keer door liep, maar waar ik dat schroefje echt niet verwachtte.
De enige vrouw die de bouwmarkt verschrikkelijk vindt, is mijn schoonmoeder. 'Mogen we nu naar huis?' zeurde toen we nog geen minuut binnen stonden. 'Jullie mannen vinden al die schroefjes en nippeltjes leuk, maar wij hebben er niks mee', dramde ze toen we na vijf minuten buiten stonden. 'Wij houden niet van de bouwmarkt.'
Ze heeft niet om zich heen gekeken, giegelde ik in mijzelf. Er liepen namelijk meer vrouwen dan mannen.

Er geen gat meer in zien

Dan kun je gelijk het gat in de vloer zien, zei Inge toen ik haar gisteren belde. Ze was na het uitlaten van Sientje door het gat van de kruipruimte gezakt. Er lag een plankje op uit de bouwperiode. Ze hoorde het al kraken toen ze Doris erop zette en daarna zelf een stap zette op het luik. Daarna stortte ze ruim een halve meter naar beneden.
Veel schrik en een heel zeer been, waar ze nog steeds last van heeft. Wat nu weer, ging er door me heen toen ik van de gebeurtenis hoorde. Ik dacht dat de benedenverdieping nu eindelijk af was. Nu was het zelfs het laatste onderdeel uit de bouwperiode kapot. Niets is beneden nog orgineel. Alles is door de vorige bewoners de vernieling in geholpen.
Toen ik thuis was en de ravage in het halletje zag, ben ik gelijk naar de bouwmarkt gereden voor een nieuw stuk hout. Ik kocht het dikste multiplex dat er was, liet het op maat laten zagen en boorde er thuis een gat in. Nu is het gat van de kruipruimte weer stevig afgedekt. Helaas moest Inge daarvoor wel in het gat vallen.

Twee wordt één

Hij staat. Het gipswandje waar de hap uit was en die van twee kamers, één maakte, scheidt de twee ruimtes weer. Een heel werk met schroeven en zagen. Een heel gepas en gemeet. Mijn MTS-opleiding bouwkunde borrelde omhoog.
Het resultaat mag er zijn. De muur is redelijk stevig en staat muurvast tussen de metalen profielen die eertijds zo bruut uit elkaar getrokken zijn. Of de muur ook boekenplanken kan dragen, durf ik niet te zeggen. Ik ga dat ook niet experimenteren. Ik zet gewoon een rijtje eenvoudige en goedkope kasten tegen de muur.
Zoals bij elke klus, moest ik weer afreizen naar de doe-het-zelf-winkel. Gamma en Praxis drijven op deze klandizie: de doe-het-zelver die ontdekt dat hij iets mist. Gewapend met twee gipsplaten en een zakje gipsplaatschroeven kwam ik weer thuis. Droog en wel. Dat was gezien het wisselvallige weer, goed gemikt.