De danseres - een sprookje

Bij de crematieplechtigheid van Annie van der Velde, afgelopen vrijdag, las ik de volgende tekst voor.

Structuurverf

Mijn bezoek aan Almelo was niet alleen voor de verjaardag van mijn schoonmoeder, we wilden ook even structuurverf goedkoop inslaan. Ik wilde de twee emmers op de fiets naar het huis van mijn schoonmoeder vervoeren. De emmers met elk vijftien kilo kalk waren lastig mee te nemen.
Ik vond zelf dat ik dat best wel kon, één aan het stuur, de andere los achterop. Zo fietste ik weg van de Ootmarsumsestraat. Ik wilde namelijk niet uren in de rij voor het stoplicht staan en vergeefs een parkeerplekje zoeken.
Het fietstransport mislukte. Halverwege bij de Oranjestraat donderde de reiziger achterop van de bagagedrager. Ik zag de emmer op de klinkers stuiteren, waarna hij prachtig omgekeerd op het deksel bleef liggen. Ik stapte af en redde de emmer. Zo viel de schade dankzij mijn eigenwijsheid mee

Elk boek is een ander boek

Een dag zonder internet, het lijkt voor mij steeds meer op een dag zonder zuurstof. Ik krijg het al benauwd bij de gedachte. We zijn gistermorgen naar Almelo gereden en zojuist teruggekeerd. De tussentijd is een periode geweest zonder internet.
Mijn schoonmoeder leeft altijd nog zonder internet. Sterker nog: ze kent de digitale wereld nauwelijks. Ze heeft een keer onder begeleiding gesurfd en verbaasd gekeken naar de mogelijkheden van het wereldwijde web. Het heeft haar leven niet veranderd, ze vindt zich te oud voor deze moderniteiten.
Voor mij is dit weekend gelukkig een groot gedeelte van het ene gemis goedgemaakt met een andere liefde: de liefde voor het boek. Het was de laatste dag in de opruiming van boekhandel Hilarius in Almelo. Dat in Almelo weinig liefhebbers voor mijn voorkeuren zijn, slaat voor mij op dergelijke momenten om in een voordeel.
Het ene goedkope boek na het andere openbaarde zich aan mij. Ik bezit ik de Erwin trilogie van Geerten Meijsing en mag ik mij gelukkig prijzen met brieven van Darwin, De eenzame uitvaart van F. Starik en een deel romans van Boon, ondermeer De liefde van Annie Mols en de onkruid-boeken. Om te zwijgen over het heftige spul: Darwins dochter van Randal Keynes en In Amerika van Susan Sonntag.
Vooral het boek van Keynes is veelbelovend. Zo laat de schrijver van het boek zien wat de invloed van de dood van Darwins dochter op zijn leven en werk heeft gehad. Omdat ik erg geïnteresseerd ben in de negentiende eeuwse natuuronderzoekers, ben ik heel nieuwsgierig naar deze biografie.
Ik kwam thuis met de stapel boeken, verspreid in twee tassen. Het transport op de fiets was goed gegaan. 'Heb je nog niet genoeg boeken?' vroeg mijn schoonmoeder. Ik schudde mijn hoofd. 'Nee, elk boek is een ander boek. Daar heb je nooit genoeg van.'

Mooie nieuwe bril

Ze waren vandaag al klaar, mijn twee nieuwe brillen van meneer Hans. Ze staan heel aardig, al zeg ik het zelf. Mijn schoonmoeder, die tot vandaag een paar dagen logeerde, noemde de ene 'studentikoos' en bij de andere was ik 'de rector'.
Kortom, echt brillen die bij me passen. Kijk en oordeel zelf:

Meer vrouwen dan mannen

De bouwmarkt op vrijdagavond. Gisteravond ben ik toch maar even naar de bouwmarkt gegaan om klusgerei voor dit weekend te halen. Kleurrijk zijn de gangpaden, boordevol lampjes die kerstsferen moeten oproepen. Ik wandelde er als enige man tussen een even kleurrijk arsenaal aan vrouwen. Klussen mannen nog wel, vroeg ik mij af.
Zoals dat gaat bij een bouwmarkt, liep ik vanmiddag weer door de gang van de Praxis met een zak geelband gips. Nu moest ik de keufelende moeders ontwijken. Ze snuffelden tevreden tussen het kerstgroen, schoven gordijnen uit de houders en roken aan een plank. De kinderen krioelden om hen heen, maar dat stond de winkelpret niet in de weg. Ik droeg de 25 kilo poeder in mijn armen en kon een vrouw ternauwernood ontwijken.
Een jaartje terug liep ik op zondagmiddag door de bouwmarkt. Overal liepen gezinnen en stelletjes, maar ook vrouwen alleen. Alsof het leuk is om in je vrije tijd door een bouwmarkt te slenteren. Ik ben altijd de weg kwijt in de bouwmarkt en kan de spullen die ik moet hebben niet vinden. Al loop ik zes keer de hele bouwmarkt af, pas als ik het vraag vind ik het. Dan brengt een medewerker mij in de gang waar ik al acht keer door liep, maar waar ik dat schroefje echt niet verwachtte.
De enige vrouw die de bouwmarkt verschrikkelijk vindt, is mijn schoonmoeder. 'Mogen we nu naar huis?' zeurde toen we nog geen minuut binnen stonden. 'Jullie mannen vinden al die schroefjes en nippeltjes leuk, maar wij hebben er niks mee', dramde ze toen we na vijf minuten buiten stonden. 'Wij houden niet van de bouwmarkt.'
Ze heeft niet om zich heen gekeken, giegelde ik in mijzelf. Er liepen namelijk meer vrouwen dan mannen.