Victor en Rolf in vrouwengedaante

De twee meiden droegen identieke brillen met een donker en zwaar montuur. Ze staarden wat onwennig om zich heen en spraken wat tegen elkaar. De brillen zorgden ervoor dat ze bij elkaar hoorden, net als de herdershond die achter het stel aanliep, geleid door een touwtje.

Het lichtblonde meisje stopte even, tikte het donkerblonde meisje aan. Zij stopte ook even en de hond hield ook keurig halt. Het lichtblonde meisje wees in de richting van het Malieveld. De andere wist het ook even niet en schudde met haar hoofd.

De brillen beheersten de gezichten zo dat de meiden jaren jonger leken dan ze waren. De zwarte en de lichte legging contrasteerden met elkaar, net als het ruitjesbloesje en het donkere dasje.

Victor en Rolf, schoot door mij heen. Het zijn gewoon Victor en Rolf, maar dan in vrouwelijke gedaante. De hond draaide zijn kop om, terwijl de rest van zijn lijf in de richting stond waarheen de meiden keken. Zijn droeve ogen staarden mij aan. Net alsof hij de enige normale van het stel was.

Licht in het donker

Gisteren kwam Irma langs en ze bracht een bril mee voor Doris. Bij ons bezoek in oktober was de bril al heel leuk en ze had er eentje over voor Doris. Vanavond moest hij mee naar boven en knipperden de lampjes voortdurend. Helemaal leuk om het in je donkere kamer te doen:

Hoe het er met licht uitziet?

Cirkelbril

Het moest er maar eens van komen, bijna een jaar ligt de bril in de bovenste la van de kast in het halletje. Ik zette het ding op en liep naar binnen. 'Papa, heb je andere bril?' vroeg Doris toen ik het ding op mijn neus plaatste.

Ze moest lachen. 'Papa, heb je cirkelbril.' Ik knikte bevestigend. 'Inderdaad, het lijken wel twee cirkels.' Ze keek nog eens aandachtig. 'Papa grappig', draaide zich om en ging verder met spelen.

Bekijk het

Bekijk het eens door een andere bril. Op bezoek bij iemand stuit je weleens op iets.

Kun je het zien?

Wat voor een wereld van verschil -1,5 maakt. Doris stond vandaag een stuk zelfverzekerder in de wereld. Ze nam afstapjes zonder aarzelen en beklom de glijbaan sneller dan ooit. Dan besef je opeens dat ze het niet zo goed kon zien.

Ook een mooie nieuwe bril

Hier spreekt de familie bril. Vanmorgen belde meneer Hans om te vertellen dat het brilletje van Doris klaar was. Gelijk er naartoe. We moesten de lange rij i-Phone-liefhebbers voor de T-Mobile-winkel ontwijken.
Het kostte flink wat passen en meten. Zo moest de bril wat ingekort worden. Het resultaat mag er zijn: Doris ziet nu waar ze naartoe kijkt. Ze stapt een stuk zekerder en televisie van een afstandje kijken, werkt ook. Bovendien staat het heel schattig. Ze heeft het rode montuur zelf uitgekozen.
Welcome to the family Doris!

Mooie nieuwe bril

Ze waren vandaag al klaar, mijn twee nieuwe brillen van meneer Hans. Ze staan heel aardig, al zeg ik het zelf. Mijn schoonmoeder, die tot vandaag een paar dagen logeerde, noemde de ene 'studentikoos' en bij de andere was ik 'de rector'.
Kortom, echt brillen die bij me passen. Kijk en oordeel zelf:

Een 1 op de schaal van klantvriendelijkheid

Beste Mevrouw Anders,

Ik was speciaal wat eerder van mijn werk gegaan om op tijd bij u te zijn. Ik had vrijdag een mooie nieuwe bril uitgezocht, maar een meneer naast mij had de bril eveneens uitgezocht. Hij had hem weer teruggelegd en ik had hem gepast. We vonden hem allebei leuk. 'Ik had hem het eerste', zei de meneer. Een collegae van u belde een ander filiaal om te vragen of ze daar dat montuur ook hadden. Er was er nog eentje en het zou er maandag zijn. 'We bellen u als het binnen is.'

Omdat ik nog niet gebeld was, ben ik iets eerder naar uw winkel gegaan. U staat er nogal op dat u om 17.30 uur dichtgaat. U had mij een poosje geleden al de winkel uitgestuurd omdat u dicht ging. 'Ziet u dan niet dat het half zes is? Dan gaan we dicht', zei u nors. Ik antwoordde dat het mij speet, maar dat over het algemeen winkels om 18.00 uur dicht gaan. 'Wij om half zes', zei u dwingend terwijl u ons in de richting van de deur duwde. 'U bent morgen om half tien de eerste', vervolgde u zonder begrip.

Nu was ik keurig om 17.10 uur in uw winkel. U tuurde naar de klok en mompelde iets tegen uw collega. Daarna bleef u stil in mijn richting. U moest papiertjes vouwen, dat kan natuurlijk. Gelukkig had u even later aandacht voor mij. Ik vertelde het verhaal dat maandag de bril er zou zijn en ik nog niet gebeld was. 'Maandag komen nooit brillen', zei u alsof ik dat had kunnen weten. 'En vandaag ook niet. U wordt gebeld als de bril binnen is.'

'Nou, mij is verteld dat maandag de bril binnen zou komen, of anders vandaag. Daarom kom ik even langs', probeerde ik nog een keertje. 'Hij komt in de loop van de week. Het is nou eenmaal anders dan u in uw hoofd heeft.' Ik voelde dat een kookpunt naderde. 'Het is niet iets dat ik in mijn hoofd heb, maar dat mij zo is verteld. Dat is iets heel anders.' 'Ja, ik vind het ook jammer. We bellen u als hij er is', vervolgde u nog een keertje nors. U draaide u om en wilde mij zo aangeven dat ik echt maar eens moest vertrekken.

Ik voelde mij onheus behandeld door u. U moet zich verontschuldigen, vind ik. Dat u zo doet en dat u mij dingen in de mond legt, die ik niet gezegd heb. Mijn vrouw is zo netjes door meneer Hans behandeld, terwijl u zo lelijk tegen mij doet. Ik vind dat helemaal niet prettig en ben erg boos.

Ik liep de zaak uit, maar wilde eigenlijk teruglopen om u te zeggen dat u die bril in uw reet kon steken. Ik heb het niet gedaan, want ik ben netjes. Eigenlijk vind ik nog steeds dat ik het had moeten doen. Maar ik behandel u niet zoals ik niet behandeld zou willen worden. U zou er een voorbeeld aan kunnen nemen. Want op de schaal van klantvriendelijkheid scoort u een 1.

Dag mevrouw Hans,

Hendrik-Jan