Grijs werk

Ik vertelde dat ik nu ergens anders werkte. Dat ik nu met de trein moet en niet meer op de fiets. Dat ik daardoor wat eerder weg moet en wat later thuis kom. Ze luisterde aandachtig. 'Welke kleur heeft jouw werk', vroeg ze. Ik wist geen raad met deze vraag. 'Ik werk nu ergens anders', herhaalde ik nog eens.

Zij herhaalde haar vraag nog eens. 'Welke kleur heeft jouw werk.' Het bleef stil. Ze vervolgde: 'Jou andere werk groen. Welke kleur heeft je werk.' Ik snapte het verhaal. Het gebouw waarin ik eerst werkte was groen. Ik moest heel hard nadenken. De kleur van het gebouw lag niet zo op het netvlies. 'Grijs', zei ik. Ik dacht aan het dak van het gebouw. Of de stenen nu ook grijs waren wist ik niet meer.
Vanmorgen en vanavond maar even het gebouw op de foto gezet. Het dak is inderdaad grijs, maar de stenen van het Citadel zijn bruin.
Ik liet Doris de foto's zien en verwees naar de dag ervoor waar we het over de kleur van mijn werk hadden gehad. 'Dit werk ben ik niet geweest', antwoordde ze. Ze keek nog even naar het plaatje en vervolgde waarmee ze bezig was.

Peuterargumentatie

Ze bibberde in de koude badkamer. Ze had tegen mijn advies in toch eerst haar trui uitgetrokken in plaats van de luier aangetrokken met de pyamabroek erbij. 'Dat heb ik net gezegd: trek eerst je luier aan en doe dan je trui uit.' Doris stond in haar blootje voor mij. 'Ik zeg: doe eerst de trui uit.'

Ga maar eens tegen deze peuterargumentatie in.

Een mens

Een heus mens schittert op de nieuwste creatie van Doris. Ogen, oren, haren en een mond waren op het gezicht getekend. Het product presenteerde ze trots, toen ze ontdekte dat het nog niet af was. 'O, een neus vergeten', zei ze en ze tekende keurig tussen ogen een mond een neus.
De abstracties veranderen van een opgestapelde hoeveelheid rondjes tot een heus gezicht.
Heel stiekem vind ik hem sprekend op mij lijken.

Cirkelbril

Het moest er maar eens van komen, bijna een jaar ligt de bril in de bovenste la van de kast in het halletje. Ik zette het ding op en liep naar binnen. 'Papa, heb je andere bril?' vroeg Doris toen ik het ding op mijn neus plaatste.

Ze moest lachen. 'Papa, heb je cirkelbril.' Ik knikte bevestigend. 'Inderdaad, het lijken wel twee cirkels.' Ze keek nog eens aandachtig. 'Papa grappig', draaide zich om en ging verder met spelen.

Groundhog Day voor peuters

In de film Groundhog Day moet de hoofdpersoon TV-weerman Phil Connors eindeloos de marmottendag opnieuw beleven in het plaatsje Punxsutawney. Als ik Doris naar bed breng zoek ik ook de variatie in hetzelfde patroon dat we afleggen.
Het glaasje water dat we samen drinken waarbij ik af en toe een beetje water krijg. Ze laat zich in het bed vallen, ik gooi het dekbed over haar heen en dan komt zij er onderuit. Ik moet dan schrikken. 'Je liet me schrikken', zeg ik dan. En tenslotte het verhaaltje.
Vier keer hetzelfde verhaal van Jip en Janneke vond ik te ver gaan. De volgende avond heb ik iets minder elegant gewoon een ander verhaal gelezen dan ze wilde.

Hoge mouwen (2)

We aten het ontbijt. Doris schoof de mouwen van haar trui omhoog en nam een hapje van haar boterham met jam. 'Kijk papa, ik heb korte mouwen.' 'Ik heb lange mouwen', antwoordde ik en laat mijn lange mouwen van het colbertje zien.
Pas toen ik haar gedag zwaaide bij de peuterspeelzaal, zag ik de jamvlekken op haar truitje zitten. De mouwen waren nog altijd opgestroopt.

Patatjeswinkel

De snackbar noemt Doris patatjeswinkel. Toen ik vanuit mijn werk thuis kwam, opperde ik het idee om lekker naar de patatjeswinkel te gaan. We hebben een hamburgertje gegeten, wat ondanks de eenheidsworst best een feest is.
Na de patatjes dook Doris een kleurig klimgeval in, waar ze moeiteloos in het spel van twee jongetjes integreerde. Ik mocht de laarsjes van een meisje uittrekken die ook in het speeltoestel wilde.
Vanavond voor het naar bed gaan, vroeg Doris na het gebruikelijke halve glas water nog een nieuw. De zoute hamburgers, kipnuggets en patatjes kosten veel dorst.

Gaaf

Dat is gaaf, kreeg ik gisteren al naar mijn oren. Vanmorgen hoorde ik het weer en toen ik haar vanmiddag een chocolademelk gaf kwam hij er weer: 'Dat is gaaf'.
Ik besloot een onderzoek in te stellen. Niemand hier in huis bezigt de term gaaf, het woord komt dus van buitenaf. 'Wie zegt dat, dat is gaaf?' vroeg ik haar. 'Nick', zei ze stellig. Nick van de peuterspeelzaal.
Ik ben niet de enige die haar woorden leert.

Peutertoets

Ze moest de plaatjes aanwijzen bij de peutertoets vandaag. Drie plaatjes kreeg ze te zien, de juf zei een woord en Doris moest het bijbehorende plaatje aanwijzen. Bij Doris' peuterspeelzaal krijgen de peuters twee of drie keer een peutertoets. Voor Doris was het vandaag de eerste.
Heel aardig scoorde ze. Van de vier niveau's die de toets onderscheidt, zat ze hoog in B, nèt geen A. Wat de waarde is van de toets, weet ik niet. Als ze net geen zin hebben, zal dat ongetwijfeld invloed hebben op de eindstand.
Doris legde het heel helder uit vanavond bij het avondeten. Ze was lekker aan het spelen, werd daar weggehaald en moest toen huilen, want zij wilde blijven spelen. Toen kwamen de woorden en de plaatjes. 'Maar dat is toch ook leuk om te doen', zei ik. 'Ja,' antwoordde ze.

Weglopen

Rennen en in de plassen stampen. Doris heeft dit vanmiddag gedaan zonder toezicht van haar ouders. Ze was er tussenuit gepiept terwijl Inge boven was en ik werkte.
Gelukkig was er een oplettende buurvrouw, die het meisje alleen en zonder jas aan zag lopen langs de gracht. Ze bracht haar keurig een paar meter verder, het hoekje om bij ons.
Het gebeurt vrijwel iedere ouder, maar je schrikt je rot. Ze vertelde mij zelf het verhaal aan de telefoon, want ik was op mijn werk. 'Doris weg lopen', formuleerde ze zuiver. Ook verhaalde ze van het rennen en de plassen. Alle goede bedoelingen waarmee het gepaard ging ten spijt, want dit is natuurlijk niet de bedoeling.

Plannen voor peuters

Vandaag een dagje alleen met Doris. De televisie staat aan en we kijken samen naar Fifi en haar bloemenvriendjes. Fifi is een vergeet-me-nietje en kan het werk allemaal niet meer aan. Ze raakt verstrikt in haar werkzaamheden, zo druk heeft ze het. Ze krijgt het gouden advies van haar spin-vriendinnetje Pinnetje met de vele armen. Pinnetje schrijft op wat ze 's morgens moet doen, anders vergeeet ze het.
Een cursus organiseren ontspint zich in het verhaal. Plannen voor peuters, daar lijkt dit nog het meeste op. Fifi tekent alles op een velletje papier. Haar vriendje Bombus moet ze leren vliegen en daarnaast is er nog veel te doen. Ze doet het planmatig en geordend. En ja hoor, het lukt.
Hoe ver moet je nu gaan met dit soort dingen? Als ik om mij heen kijk loopt iedereen over van het werk. Dingen worden niet gedaan of te laat opgeleverd. Het lijkt een ziekte van deze tijd. Maar of voor een peuter de planning in het gedrang komt, betwijfel ik. Aan de andere kant, met plannen kun je niet vroeg genoeg beginnen. Stel dat je te laat komt op zwemmen, of de peuterspeelzaal vergeet. Lijkt me meer dat dit aan de planning van de ouders ligt, dan aan de planning van de peuter.