Groot bed

Drie loodzware pakketten. Dat was het bed Hemnes van Doris. Felgele stickers waarschuwden dat het bed uit drie delen bestond. Eén doos kon ik niet alleen optillen. 'Moet ik even helpen?' Een vriendelijke vrouw bood me aan om de vierkante doos op mijn kar te schuiven.
Een heel karwei om het spul thuis te krijgen achterin ons kleine autootje. Toen ik thuis de dozen uitpakte om ze boven op Doris' kamer te stallen, besloot ik direct het ding in elkaar te schroeven. De drie pakketten bestond uit heel veel onderdelen, met schroefjes erbij zeker enige honderden. Gelukkig hielp de gebruiksaanwijzing mij goed bij het in elkaar zetten.
Een kleine middag werk, heeft het mij gekost en het bed ziet er schattig uit. Best confronterend dat het meisje haar ledikant is ontgroeid. De verhaaltjes kunnen nu lekker op bed worden voorgelezen. Voor de zekerheid ligt het oude matras uit haar ledikant naast het bed. Als ze eruit valt dan landt ze zacht.

Krap

Gestaag vordert de inrichting van mijn studeerkamer op zolder. Vandaag heb ik de laatste plankjes opgehangen en de deur op hoogte gezaagd. Zo met de deur erin, valt op hoe klein de kamer is. Het is echt passen en meten met de ruimte.
Het harmonium pakt de meeste vierkante meters en mijn nieuwe bureau de rest. Morgen ga ik de boel schoonmaken. Dan kijk ik of ik genoeg ruimte heb om te kunnen doen wat ik wil doen.

Eindelijk

Het vloertje ligt er in mijn toekomstige studeerkamer. Een kamer voor mij alleen. Ik ben er erg blij mee. Dat het de spreekwoordelijke bloed, zweet en tranen gekost heeft, mag duidelijk zijn uit de vele blogs die ik aan dit onderwerp heb gewijd.
Vorige week maandag was het ophangen van het dakraam mislukt. Het was maandagmorgen, ik moest naar mijn werk en de verf was niet droog. Ik durfde er niet meer over te schrijven vorige week. Nu heb ik weer het lef, want dit weekend ging ik ondanks alle dramatische weersvoorspellingen toch schilderen.
Het prachtige weer gisteren nodigde me uit om opnieuw het dakraam uit het kozijn te halen en dapper de beschadigingen van vorige week te verwijderen. Eigenlijk viel het allemaal mee en ik beschilderde de dingen gisteren opnieuw. Ondanks de koude was het vanmorgen vrijwel helemaal droog en kon ik hem vanmiddag weer ophangen. Het ging prima, de paar lichte beschadigingen heb ik direct aangestipt. Nu ziet alles eruit of vorige week alles is goedgegaan.
Vandaag met veel moeite de scheve vloer gelegd. Het viel behoorlijk tegen om alle naadjes netjes aan elkaar te krijgen. Toen ik eenmaal de deuropening dicht had zitten en het harmonium op het nieuwe vloerdeel had gelegd, ging het snel.
Nu is de studeerkamer bijna af. Bijna, want er moet nog heel wat gebeuren. Zo komen er nog boekenkasten tot het plafond, krijgt het nieuwe bureau een plekje en moet de betonmuur ook plankjes krijgen voor de boeken. Werk genoeg.

Regen

Volgens de weerberichten zou het droog blijven vannacht. Daarom stond het dakraampje op zolder open. De wind zou de grondverf droog waaien en ik zou vandaag weer lekker verder kunnen schilderen.
Het liep allemaal anders. Doris maakte ons vannacht wakker met opnieuw oorpijn en ik keek naar buiten. De regen viel in de sloot, eerst aarzelend, maar het ging steeds sneller. Eerst poogde ik nog wat met een stukje vuilniszak toe te dekken, maar dat hielp op een zeker moment niet meer.
Ik moest het raampje er in het holst van de nacht inhangen. Ik stond moe en wankel op de huishoudtrap om het zware ding op te hangen. Eindelijk daar hing hij. De regen kletterde tevreden op het glas.
Toen ik een uurtje later naar de wc ging, was het droog. Nu vraag ik mij af of mijn nachtelijke escapade echt nodig was.

Grondverf

Het hangt als het zwaard van Damocles boven je hoofd. De hele dag stel je het uit, maar het moet gebeuren. De verf van het dakraampje op zolder moet worden afgekrabd en het hout moet in de grondverf worden gezet.
Dat ik eerst hardloop, daarna uitgebreid op internet surf en eerst nog een hapje eet, is puur uitstelgedrag. Het karweitje drukt op de zaterdag als een onvermijdelijkheid. Daarom tegen drieën ging ik naar boven om pas nu de boel in orde te hebben.
Toch had ik verder willen zijn en voerde ik daarboven een gevecht tegen de tijd. Straks wacht de visite op een spel en daarvoor moet Doris naar bed. Kortom, druk genoeg en eigenlijk mag ik best blij zijn dat de boel in de grondverf staat. Dat ik ook het gewone raamkozijn had willen schilderen en ook de radiator erbij, is jammer.
Dat zwaard wacht morgen op mij.

Structuurverf

Mijn bezoek aan Almelo was niet alleen voor de verjaardag van mijn schoonmoeder, we wilden ook even structuurverf goedkoop inslaan. Ik wilde de twee emmers op de fiets naar het huis van mijn schoonmoeder vervoeren. De emmers met elk vijftien kilo kalk waren lastig mee te nemen.
Ik vond zelf dat ik dat best wel kon, één aan het stuur, de andere los achterop. Zo fietste ik weg van de Ootmarsumsestraat. Ik wilde namelijk niet uren in de rij voor het stoplicht staan en vergeefs een parkeerplekje zoeken.
Het fietstransport mislukte. Halverwege bij de Oranjestraat donderde de reiziger achterop van de bagagedrager. Ik zag de emmer op de klinkers stuiteren, waarna hij prachtig omgekeerd op het deksel bleef liggen. Ik stapte af en redde de emmer. Zo viel de schade dankzij mijn eigenwijsheid mee

Nog nat

De muurvuller die ik gisteravond voegde tussen de spleten van de nieuwe gipswand op de andere zolderkamer, is nog altijd niet goed gehard. Ik moest een dikke laag over de platen strijken omdat hier een groter verschil is in hoogte tussen de platen dan in de andere zolderkamer.
Inge zou vandaag een gipslaag over mijn werk strijken maar de plekken bevatten nog teveel vocht om erover heen te strijken. Ik vind het jammer dat de muur nu niet aan het einde van mijn vakantie is gestructuurd.
Helaas, maar het zou erger zijn als we met scheuren in de muur zitten omdat ik het karwei voor het einde van mijn vakantie wil af hebben.

Scheef vloertje

De één wenst de familie een gelukkig nieuwjaar, een ander legt een laminaatvloertje. Inderdaad, de verkoper had gelijk. Hij trekt een beetje scheef, maar voor die 2,50 euro per vierkante meter is het resultaat heel aardig. De naden tussen de delen zijn niet zo groot dat je er met je voet achter blijft hangen. En een kleedje doet wonderen. Menig zolder moet het met een mindere vloer doen.
Ik heb vanmiddag en vanavond de plintjes langs de muren gelegd en de vloer in de eerste kamer gelegd. Nu de andere kamer nog, de overloop en de rest van de zolder. Kortom, werk genoeg voor het nieuwe jaar.
Laatst is een dilemma opgestaan. Het pedaalharmonium dat in de kleine kamer staat, kan niet door de deur naar buiten. Dat zou betekenen dat ik het instrument weer uit elkaar moet halen om het op het open gedeelte van de zolder te kunnen zetten.
Nu peins ik. Kan ik het instrument niet gewoon beter in mijn studeerkamer laten staan, een klein bureau tegen de wand zetten en voor het grote werk in de bibliotheek gaan zitten?

Krom vloertje

Als hij krom is, krijg je niet je geld terug. Ik heb zojuist voor 2,50 euro per m2 een laminaatvloertje voor op zolder gekocht. Hij kan krom getrokken zijn, vertelde de laminaatboer er eerlijk bij. Bij hem kocht ik eerder al de vloeren van beneden en de eerste verdieping. Hele aardige vloeren voor een heel aardige prijs.
Deze koop lijkt ook wel aardige aankoop. Eerst wacht nog wat ander werk. Vandaag ga ik het kozijn schuren, plamuren en schilderen. Dan moeten de plintjes die ik vanmorgen bij de Praxis gehaald heb, worden gebeitst. Ik hoop morgen of op oudjaarsdag een beginnetje te kunnen maken met de vloer van de grote zolderkamer. Als het allemaal meezit, kunnen we volgende week verder met de andere kamer op zolder. Eindelijk komt er een beetje schot in de zaak.
Het is een heel karwei en eigenlijk hebben we er geen zin meer in. We hebben teveel geklust in dit huis en ik dank God op mijn blote knieën als het klaar is. Desnoods op een krom laminaatvloertje.

Onbereikbaar

Deze twee weken rond kerst en oud nieuw leveren een uitgestorven kantoor op. Veel kamers blijven de hele dag donker en als er iemand door de gang loopt, schrik je van het geluid dat de totale stilte doorbreekt.
Maandag merkte ik al dat vrijwel alle leveranciers onbereikbaar zijn. Een gevalletje met een URL kostte me vooral tijd omdat de andere kant van de telefoonlijn niet reageerde op mij bellen. De mailtjes kregen een even snelle echo terug. Dat ik nog even mocht wachten op een reactie.
Vreemd idee dat kerst en een jaarwisseling voldoende is om een hele economie stil te leggen. Tegelijkertijd is het voor de achterblijvers een uitgelezen kans om het werk te doen dat wat meer concentratie vergt. Zo schreef ik vandaag bijna een hele handleiding voor het nieuwe cms bij elkaar.
Aan het eind van de middag mocht ik ook aansluiten bij de onbereikbaren. Het mailtje dat terugkeert naar de afzender, krijgt de vriendelijke boodschap dat ik even niet bereikbaar ben tot 7 januari. Alle tijd om mijn zolder verder op te knappen.

Structuurverf

Het zolderverhaal krijgt weer een vervolg. Vanmiddag liep ik niet door de woonboulevard, maar stond ik op een wankel trappetje op zolder. De muur heeft een laagje structuurverf gekregen. Alle gipswandjes - inclusief de laatst herstelde muur - zijn voorzien van een mooi laagje verf met zandkorrels.
Het resultaat mag er zijn. Eigenlijk ben ik er best trots op. Morgen is mijn reguliere vrije donderdag. Dan proberen Inge en ik de twee betonmuren eveneens te voorzien van de mix van zand en verf.
Inge naait ondertussen heerlijk met haar nieuwe machine. Ik schrijf dit terwijl ik lekker op de bank in mijn nieuwe huispak zit. De broek en de trui zijn gemaakt van een zachte fleecestof. Het zit lekker zacht en warm. Een mooie aanwinst om straks aan te trekken als ik in de bibliotheek ga zitten.

In de genen

Stuken of stukadoren, wat ook het verschil ertussen is, Inge is een natuurtalent. Ze heeft vanmorgen de muren op zolder gladgestreken. Dit secure werkje heeft ze blijkbaar goed afgekeken van haar vader, die kon stuken en stukadoren.
Zou het erfelijk zijn, vroeg ze hardop af tijdens het stuken van de muren op zolder. Het zou best kunnen, zeker ook toen ik Doris gewapend met een kleine spatel en een potje gips de muur zag pleisteren. Een mooi gezicht zoals moeder en dochter bezig waren. Ik heb mijn activiteit maar gehouden bij het voorzichtig plamuren van een paar gaten en hoekjes.

Meer vrouwen dan mannen

De bouwmarkt op vrijdagavond. Gisteravond ben ik toch maar even naar de bouwmarkt gegaan om klusgerei voor dit weekend te halen. Kleurrijk zijn de gangpaden, boordevol lampjes die kerstsferen moeten oproepen. Ik wandelde er als enige man tussen een even kleurrijk arsenaal aan vrouwen. Klussen mannen nog wel, vroeg ik mij af.
Zoals dat gaat bij een bouwmarkt, liep ik vanmiddag weer door de gang van de Praxis met een zak geelband gips. Nu moest ik de keufelende moeders ontwijken. Ze snuffelden tevreden tussen het kerstgroen, schoven gordijnen uit de houders en roken aan een plank. De kinderen krioelden om hen heen, maar dat stond de winkelpret niet in de weg. Ik droeg de 25 kilo poeder in mijn armen en kon een vrouw ternauwernood ontwijken.
Een jaartje terug liep ik op zondagmiddag door de bouwmarkt. Overal liepen gezinnen en stelletjes, maar ook vrouwen alleen. Alsof het leuk is om in je vrije tijd door een bouwmarkt te slenteren. Ik ben altijd de weg kwijt in de bouwmarkt en kan de spullen die ik moet hebben niet vinden. Al loop ik zes keer de hele bouwmarkt af, pas als ik het vraag vind ik het. Dan brengt een medewerker mij in de gang waar ik al acht keer door liep, maar waar ik dat schroefje echt niet verwachtte.
De enige vrouw die de bouwmarkt verschrikkelijk vindt, is mijn schoonmoeder. 'Mogen we nu naar huis?' zeurde toen we nog geen minuut binnen stonden. 'Jullie mannen vinden al die schroefjes en nippeltjes leuk, maar wij hebben er niks mee', dramde ze toen we na vijf minuten buiten stonden. 'Wij houden niet van de bouwmarkt.'
Ze heeft niet om zich heen gekeken, giegelde ik in mijzelf. Er liepen namelijk meer vrouwen dan mannen.

Er geen gat meer in zien

Dan kun je gelijk het gat in de vloer zien, zei Inge toen ik haar gisteren belde. Ze was na het uitlaten van Sientje door het gat van de kruipruimte gezakt. Er lag een plankje op uit de bouwperiode. Ze hoorde het al kraken toen ze Doris erop zette en daarna zelf een stap zette op het luik. Daarna stortte ze ruim een halve meter naar beneden.
Veel schrik en een heel zeer been, waar ze nog steeds last van heeft. Wat nu weer, ging er door me heen toen ik van de gebeurtenis hoorde. Ik dacht dat de benedenverdieping nu eindelijk af was. Nu was het zelfs het laatste onderdeel uit de bouwperiode kapot. Niets is beneden nog orgineel. Alles is door de vorige bewoners de vernieling in geholpen.
Toen ik thuis was en de ravage in het halletje zag, ben ik gelijk naar de bouwmarkt gereden voor een nieuw stuk hout. Ik kocht het dikste multiplex dat er was, liet het op maat laten zagen en boorde er thuis een gat in. Nu is het gat van de kruipruimte weer stevig afgedekt. Helaas moest Inge daarvoor wel in het gat vallen.

Ontbehang-kater

Wat kan een behangstomer een ellende bezorgen. De zolderkamer is nu helemaal behangvrij, het ruikt er naar lijmresten en nat papier. Over niet al te lange tijd ruikt het hier straks muf van de boeken en dwarrelt het stof naar beneden als je een boek pakt. Een bibliotheek heb ik al, nu nog een heuse ruimte.
Omdat mijn baas mij vanmorgen op tijd verwachtte, mocht Inge het stoomapparaat terug brengen. Ze vonden bij de bouwmarkt dat er teveel behangresten op zat: vijf euro boete. Dat terwijl ik het ding vrijdag boordevol resten meenam, op tijd.
Bovendien kreeg Inge het commentaar dat het apparaat voor 12.00 uur gebracht moest worden, terwijl het 12.10 uur was. De inlevertijd stond echter niet op de bon vermeld. Gedoe, gedoe, manager erbij, maar die boete hoefden we gelukkig niet te betalen.
Behang afstomen is niet het enige dat niet leuk is. Het terugbrengen van zo'n apparaat is minstens zo erg.

Lul de B

Behangen is een heus woord, maar van het proces van behang krabben en de muur weer ontbloten van het papieren laagje, daar is geen naam voor. Het vraagt minstens zoveel tijd om het behang eraf te halen, maar er is geen tijd een nieuw woord voor dit proces te verzinnen.
Na het maken van het muurtje, is het ont-behangen aan de beurt dit weekend. Het stoomapparaat ligt al op zolder geduldig te wachten om de muren te bevochtigen. In dit huis heb ik al aardig wat ervaring opgedaan met het afkrabben van behang, maar het werk blijft verschrikkelijk. Trucjes zijn er niet voor.
Waarom het altijd een Lul de behanger is, terwijl het ont-behangen minstens zo erg is. Soms wens ik dat de taal eerlijker zou zijn.

Twee wordt één

Hij staat. Het gipswandje waar de hap uit was en die van twee kamers, één maakte, scheidt de twee ruimtes weer. Een heel werk met schroeven en zagen. Een heel gepas en gemeet. Mijn MTS-opleiding bouwkunde borrelde omhoog.
Het resultaat mag er zijn. De muur is redelijk stevig en staat muurvast tussen de metalen profielen die eertijds zo bruut uit elkaar getrokken zijn. Of de muur ook boekenplanken kan dragen, durf ik niet te zeggen. Ik ga dat ook niet experimenteren. Ik zet gewoon een rijtje eenvoudige en goedkope kasten tegen de muur.
Zoals bij elke klus, moest ik weer afreizen naar de doe-het-zelf-winkel. Gamma en Praxis drijven op deze klandizie: de doe-het-zelver die ontdekt dat hij iets mist. Gewapend met twee gipsplaten en een zakje gipsplaatschroeven kwam ik weer thuis. Droog en wel. Dat was gezien het wisselvallige weer, goed gemikt.

Doe-het-zelven

Het geraamte staat voor het gipswandje op zolder. Een heel aardige oogst, zeker voor de drukke dag vandaag. Ik probeer de twee kamers weer te herstellen op de bovenste verdieping. Vanmorgen begon ik bijtijds. Tussendoor moest ik met Inge en Doris naar de kapper.
Doris wordt al een hele meid. Ze mocht al in de kinderstoel zitten, in plaats van op schoot zoals de vorige keer. Het mooie weer nodigde me uit ook nog een rondje te lopen na de knipbeurt. Natuurlijk ontdek je tijdens het werk dat je allerlei dingen mist. Schroefjes, moertjes en zaagjes voor in de decoupeerzaag, ik moest het halen.
Toch staat nu het hele raamwerk. Morgen schroef ik de platen ertegen en als het helemaal mee zit, staat aan het eind van de dag de muur weer overeind. Ik hoop dat het lukt, dat zou heel mooi zijn.