A room with a view

En hoe is het uitzicht? De vraag is me nog niet gesteld, daarom ben ik hem nu maar voor. Keek bij mijn vorige baantjes altijd uit op een spoorbaan, deze moet ik dit keer ontberen. Hoewel hij maar net uit het zicht is. Ik kan immers naar het station lopen. Bovendien heet de straat waar ik werk Het spoor. Een betere werkplek kan ik mij als treinliefhebber niet wensen. Vandaag scheen daar nog eens een heerlijke zon bovenop die een lange schaduw van het kantoorgebouw maakte.
Mijn bureau is nog niet echt spannend. Wie weet komen er binnenkort vissen en bijzondere plantensoorten.

Vissen

Mijn eerste werkdag bij Zorggroep Almere op het hoofdkantoor, viel mij de sfeervolle inrichting van kantoorruimten op. Prachtige plantpartijen, vissen zwommen in grote aquaria op de bureaus en vlinders vlogen al hangend aan het plafond.
Ik vertelde het verhaal van de vissen thuis en kreeg die verjaardag van Inge een prachtig gehaakte vis in een heuse kom. Jaloerse blikken van collega's en veel complimentjes volgden. Daarom heb ik bij mijn afscheid kleine visjes aan mijn collega's gegeven. Inge heeft ze genaaid en het resultaat mag er zijn.
Misschien moeten we een handeltje beginnen.

Oefening

Het alarm loeit. We moeten gaan. Ik herinner het mij dat er briefjes hangen waarop een ontruimingsoefening wordt aangekondigd. Ik gebaar naar de anderen. Weg, we moeten weg. Ook een alarm maakt nonchalant. Het schijnt dat mensen bij een brand gewoon blijven zitten met het idee dat het alarm loos is.
Als alle lieden buiten staan, denk ik terug aan alle ontruimingsoefeningen. Eens was ik na veel moeite voor mijn scriptie in een museumbibliotheek binnengedrongen. Toen ik met het felbegeerde boek op schoot zat, ging het alarm af. 'Dit is een oefening', zei de bibliothecaresse. 'Leg het boek maar neer, want dit gaat een uur duren.' Het wachten buiten duurde zo lang dat ik maar naar huis ben gegaan.

Monsters zijn niet mijn ding

Ik ga tegenover hem zitten, hij snijdt net een broodje doormidden. De fijne korrels bovenop verraden dat het een maïsbroodje is.
Hij steekt direct van wal en praat in mooie volzinnen. Ik weet niet hoe hij heet, maar ik laat hem praten. Als ik vraag wat hij wil worden, zegt hij notaris. 'Je houdt van documenten?' antwoord ik in een vraag. 'Nou, dan moet je als je wat ouder bent zeker het Olografisch testament van Belcampo lezen. Dat is echt een verhaal voor notarissen', vervolg ik wat later.
Dan hebben we het over spannende films. Hij vindt ook wel dat de Orc' s uit Lord of the Rings ook wel eng zijn. 'Monsters zijn niet mijn ding', concludeert. Ik beken dat ik het niet zo op enge scènes heb. 'Ik lees liever over monsters dan dat ik ze op een televisiescherm zie', vertel ik hem. 'Ja', antwoordt hij bevestigend. 'Dat heb ik nou ook. Mijn vader leest iedere avond voor uit Lord of the Rings. Dan zijn Orc's maar drie letters en veel minder eng.'
Als mijn buurvrouw dan over een heel enge film begint, zwaait hij met zijn hand. 'Dat is niets voor hem. Monsters zijn niet zijn ding.'

Naar de knoppen

Ik vreesde het ergste bij mijn terugkomst van vakantie, midden april. De bladeren van het boompje dat op mijn bureau staat, hingen droevig op half zeven. De dood loerde dreigend in mijn richting, terwijl ik achter de computer werkte.
Mijn collega verwijt ik niks, want ze waarschuwde mij al voor haar onkunde op het terrein van de flora. 'Ik vergeet ze altijd.' De andere planten hadden de keer dat ze het vergeten was doorstaan. Mijn boompje niet, de bladeren waren donkergroen en al het levensvocht was eruit gekropen.
Maandag zag ik dat er wat knopjes kwamen rond de stam en ik besloot het rigoreus aan te pakken. Als ik het niet deed, zou hij het zeker niet overleven. Ik kortwiekte mijn boompje tot een heuse bonsai die meer op een knotwilg leek, dan op de boom van weleer.
Het resultaat liet niet op zich wachten, want vanmorgen zag ik nieuwe blaadjes op mijn boom zitten. De snoeiactie was zeker zinvol geweest en had een leven gered. Ik sprong gaatjes in de lucht en vertelde blij over mijn reddingsactie. Mijn collega keek me vreemd aan, probeerde zich in te leven in mijn vreugde, maar draaide zich naar haar beeldscherm en tikte snel wat op haar toetsenbord.

Onbereikbaar

Deze twee weken rond kerst en oud nieuw leveren een uitgestorven kantoor op. Veel kamers blijven de hele dag donker en als er iemand door de gang loopt, schrik je van het geluid dat de totale stilte doorbreekt.
Maandag merkte ik al dat vrijwel alle leveranciers onbereikbaar zijn. Een gevalletje met een URL kostte me vooral tijd omdat de andere kant van de telefoonlijn niet reageerde op mij bellen. De mailtjes kregen een even snelle echo terug. Dat ik nog even mocht wachten op een reactie.
Vreemd idee dat kerst en een jaarwisseling voldoende is om een hele economie stil te leggen. Tegelijkertijd is het voor de achterblijvers een uitgelezen kans om het werk te doen dat wat meer concentratie vergt. Zo schreef ik vandaag bijna een hele handleiding voor het nieuwe cms bij elkaar.
Aan het eind van de middag mocht ik ook aansluiten bij de onbereikbaren. Het mailtje dat terugkeert naar de afzender, krijgt de vriendelijke boodschap dat ik even niet bereikbaar ben tot 7 januari. Alle tijd om mijn zolder verder op te knappen.