Pizzaconventie

Een grote pizzadoos rust op mijn handpalm. Alsof niemand het zou opmerken staat er ook nog eens in koeienletters het woord 'pizza' op de doos vermeld. Iemand zou eens op het krankzinnige idee kunnen komen iets anders in de doos te stoppen.
Ik heb het gevoel dat iedereen mij aanstaart. Een pizza koop je als je langer blijft werken op kantoor. Als je zoals ik langer gewerkt hebt en op het station loopt, dan behoor je een patatje te eten. Ik trek me weinig aan van deze conventie e, trek het deksel van de dooos open en neem heerlijk de partjes van mijn Magarita.

Aandeelhouders

Hij klikte op het muisknop. 'En hier doe ik het allemaal voor. Elke maand breng ik hier mijn verdiende geld heen.' Het scherm toonde een vrouw en twee kleine kinderen. 'En het zal wel helemaal op gaan', merkte een toehoorder van de presentatie op. 'Ja, daar staan je aandeelhouders', grapte ik snel. 'Je grootaandeelhouders', vulde ik nog even het lachen aan.

Een powerpoint-presentatie is niet altijd saai.

De huiler en de blazer

De straat miezert en de muren weerkaatsen een oranje licht, dat klotst in golfjes. Het geluid van de reuzenstofzuiger fiets ik tegemoet. Het kan niet anders, of mijn weg wordt afgezet door de veegmachine die de straat met ruwe borstels scrubt en verlost van vuil.

Tegen de richting in blaast een kereltje met een slurfapparaat op de rug in de richting van de borstels. Papier en een plastic bekertje verzetten zich door achter de onregelmatig liggende tegels te blijven hangen. Hoe kan een beetje afval tegenwerken. De blazer en de veger vechten een strijd wie het hardste kan huilen in de enige steeg van Almere. Alles bladert geleidelijk de mond van de grootste huiler binnen.

Achter het toneel loopt een winkelstraat langzaam vol, het is al laat deze morgen. Eigenlijk te laat. Dat krijg je van verslapen. Het geluid van de wekker had ik gedoofd en de slaap won het van het gezoem.

Ik sla rechtsaf in een poging de schoonmaakwoede achter mij te laten. Niets te passeren en geen gezeur aan mijn kop. Een vuilniswagen versperd mijn weg en de auto's passeren het geval. Ik meen dat ik voorrang heb en rijd dapper tegen de stroom in. De auto's proppen zich een weg tussen mij en de vuilniswagen in. Een vrachtauto lost gelijk erachter zijn vracht.

Of hij laadt een nieuwe. Daarvoor fiets ik te snel. Als ik dan eindelijk langs het pinautomaat fiets besef ik wat ik nog moest doen: pinnen. Ik stop, grabbel mijn portemonnee los en pin. De lunch is al verzekerd. Het is bijna negen uur. Aan het werk.

Forensengroet

Het bericht van de nieuwe baan verspreidt zich binnen de organisatie. Soms laait het vuur wat op. Vooral bij ontmoetingsplaatsen als de lunch. Zo lunchte ik vandaag niet te midden van mijn clubje en at met gezichten die ik wat minder vaak spreek.
'Zo ik hoorde dat je een nieuwe baan hebt', ontviel mijn disgenoot. Ik vertelde wat over het hoe, waarom en wat ik precies ging doen. Hij knikte met belangstelling. 'En je moet weer reizen?' 'Ja, het is in Houten, dus ik moet eventjes met de trein.'
Ik vind het wel lekker om met de trein te reizen. Zeker als je jezelf onderweg op allerlei dingen trakteert. Een leuk boek, een stukje typen op mijn laptop of wat lees- en denkwerk dat anders blijft liggen. 'Tja', vertelde mijn disgenoot. 'Ik heb jaren gereisd naar Utrecht en dat was heerlijk. Al moest ik overstappen op het station Weesp.'
Het station Weesp is voor mij reden om te gaan praten over tochtige wachthokjes, treinen die voor je neus wegrijden en zelfmoordcijfers. Snel zocht ik een weg naar een nieuw verhaal. 'Het is wel leuk om te forensen. Zo ontstaat er een hele band met de andere mensen in de trein.' 'Iedereen gaat ook altijd op hetzelfde plekje zitten', vulde een toehoorder aan. Ik knikte. 'En als er iemand niet is, dan vraag je je af waarom hij er niet zit.
Het is een vreemde gewaarwording als je de mensen met die je de coupé deelt ineens in de stad ziet lopen. Zo liep ik in de tijd dat ik met de trein forensde eens in de stad en zag een heel bekend gezicht mij passeren. Ik stopte, draaide even om, het bekende gezicht was ook gestopt en had zich omgedraaid. We vroegen ons allebei af wie we nu zagen. In alle beleefdheid en verlegenheid knikten we vriendelijk naar elkaar. Pas toen ik een halfuurtje later naar huis fietste, wist ik het. Ik zat iedere morgen tegenover hem in de trein.
Mijn disgenoot wist het nog sterker te vertellen. 'Het was zes jaar geleden dat ik met de trein reisde naar Utrecht. Ik zie de man die naast mij zat in de trein nog weleens in de stad lopen. We groeten elkaar nog altijd.

Oefening

Het alarm loeit. We moeten gaan. Ik herinner het mij dat er briefjes hangen waarop een ontruimingsoefening wordt aangekondigd. Ik gebaar naar de anderen. Weg, we moeten weg. Ook een alarm maakt nonchalant. Het schijnt dat mensen bij een brand gewoon blijven zitten met het idee dat het alarm loos is.
Als alle lieden buiten staan, denk ik terug aan alle ontruimingsoefeningen. Eens was ik na veel moeite voor mijn scriptie in een museumbibliotheek binnengedrongen. Toen ik met het felbegeerde boek op schoot zat, ging het alarm af. 'Dit is een oefening', zei de bibliothecaresse. 'Leg het boek maar neer, want dit gaat een uur duren.' Het wachten buiten duurde zo lang dat ik maar naar huis ben gegaan.

Mailloze vrijdag

Even een mailtje sturen. Hoe vaak schiet die gedachte niet door het hoofd van de hedendaagse werknemer. We worden overspoeld met mailtjes. Een heuse tsunami aan mailverkeer landt dagelijks in de e-mailbox.
Even voor de beeldvorming: iedere dag rollen er in mijn persoonlijke e-mailbox op het werk twintig tot dertig mailtjes, in de infobox die ik beheer, druppelt er dagelijks een mail of twintig en de webmaster-box heeft er ook nog eens tien mailtjes dagelijks.
Al die mailtjes vragen aandacht, een reactie en een liefdevolle knipoog. Genoeg om je werkdag elke paar minuten door te laten onderbreken. Dat kost veel tijd en concentratie. Amerikanen hebben er tabak van, las ik vandaag op de onderzoeksite infeite.nl. Sommige bedrijven hebben zelfs de vrijdag uitgeroepen tot 'no e-mail friday'. Nu is vrijdag bij ons heel rustig en zie ik bijna niemand, dus de mailloze vrijdag is al bijna realiteit bij mij op het werk.
Om zelfs eens te kijken hoe vaak ik mij eigenlijk schuldig maak aan de druk op die verzendknop in outlook, ben ik de mailtjes eens gaan tellen die ik gisteren verstuurde. Ik kwam op 22, geen gering aantal. Deze mailtjes vragen allemaal aandacht, een reactie en een liefdevolle knipoog van anderen.

Ongehoorzaam

'Ga naar links', de hond die los naast zijn fiets liep, nam keurig de bocht naar links. 'Weer naar rechts', de hond trok een prachtige lijn naar de rechterkant van het fietspad en liep weer keurig in het gelid naast de fiets.
Een gehoorzame hond, het is de droom van iedere hondenbezitter. Ik heb altijd geleefd met ongehoorzame honden. De hond uit mijn pubertijd, Blekkie, luisterde niet en onze huidige hond, teckel Sientje, evenmin. Ze is wel naar een cursus geweest, leerde zitten en zelfs op een afstandje te blijven staan. Maar dat is ongeveer alles geweest. Nu roepen we wel dat ze in de mand moet gaan zitten, dat doet ze ook. Zonder dat we er dan erg in hebben, is er in no-time weer uit. Zo gaan die dingen blijkbaar.
Bij elke baan die ik had, kwam ik wel een ongehoorzame tegen. Iedereen vond ze hinderlijk, toch presteerden ze het altijd te blijven zitten. Toen ik voor het eerst zo'n type mij bijzonder hinderlijk in de weg stond, legde mijn baas het heel simpel uit. 'Bij iedere baan is er wel zo eentje', zei hij. 'Iemand die niet luistert en je vooral tegenwerkt. Dat hoort er bij en je moet er mee om leren gaan.'
Toch snap ik niet dat die mensen waar iedereen zo'n last van heeft, zich ongehoorzaam blijven gedragen. Je zou toch denken dat een baas ze zat wordt en op straat zet. Het tegendeel is meestal het geval: bindt vooral niet de strijd aan met dergelijke types, want je verliest.

Geen sikkepit

De afgelopen twee weken vroeg ik mij af hoe het mogelijk is, dat niemand het ziet. Vermoedelijk is hij zo met mijn gezicht vergroeid, dat het weghalen hiervan niemand opvalt. Er is anders aan hem, maar wat? vragen ze zich af. Zijn haar is niet geknipt, wat iemand vorige week vroeg en hij heeft ook niet een nieuwe bril.
Mijn sik is al dik twee weken van mijn gezicht af. Best wel vreemd, soms kijkt iemand mij gek aan, trekt een verbaasd gezicht, maar wuift blijkbaar de gedachte weg, want ik hoor dan niks.
Vanmiddag stond ik in de rij voor de lunch. Een voor mij onbekende collega stootte mij aan: 'Heb jij je sik afgeschoren?' Ze was de eerste die het zei, op een dame van de afdeling na, die het gelijke zag. Dus het kan toch. Benieuwd wie de volgende is.