'Geen verstandige zuinigheid, maar waanzin'

Erasmus vindt Ruttes bezuinigingen op het onderwijs: 'Geen verstandige zuinigheid, maar waanzin'.

Het kabinet probeert een paar miljoen her en der los te schrapen van de kale huiden. Zo moeten onderwijs en wetenschap eraan geloven. Naar mijn oordeel geen verstandige zuinigheid, maar waanzin. De miljoenen die Rutte hiermee wil besparen, laten zich later uitrekenen in een immense schuld. Je onthoudt jongeren namelijk het meest noodzakelijke wat ze nodig hebben: opvoeding en onderwijs.

Onderwijs is een recht dat alle kinderen hebben en niet alleen een (leer)plicht. Ruttes minister van Onderwijs, Marja Bijsterveld, wil ook geld besparen door moeilijk opvoedbare jongeren in het reguliere onderwijs mee te laten draaien. Schadelijk voor de leerlingen zelf en hun klasgenootjes.

Het bracht mij op het lezen van Desiderius Erasmus (1469 - 1536). Als er een verstandig Nederlander is geweest, dan is het Erasmus van Rotterdam geweest. De man die in dezelfde stad geboren is als ik, is het land tijdig ontvlucht om niet besmet te raken met de domheid die elke Nederlander lijkt in te ademen als hij wat langer hier blijft wonen.

Maatschappelijk probleem in de trein

Ze zitten knus op een bankje, tegen een tussenwandje, naast het blauwe klapdeurtje. Het schuin aflopende dak van de dubbeldekker maakt het extra gezellig. Alsof de twee meiden zich samen genesteld hebben op een bed onder het schuine dak van de zolderkamer.

- 'Je hebt van die kinderen die door de ouders achter de computer worden gezet. Ga jij maar spelen, zeggen de ouders dan. Hebben ze even geen last van de kinderen.'

Kinderpostzegels

Het buurmeisje belde aan, de deur open en ik zag aan de enveloppe hoe laat het was. De kinderpostzegels werden uitgereikt. Een leuk moment natuurlijk, het uitdelen van de kinderpostzegels. Het buurmeisje had een vriendinnetje meegenomen.

Uit de enveloppe toverde het buurmeisje een stapeltje nieuwe enveloppen waar die van ons ook tussen zat. Ik kreeg de juiste enveloppe, bedankte en wilde de deur alweer dicht doen. 'Nee', zei het andere meisje snel. 'U moet nog uw handtekening geven.' Het buurmeisje knikte. 'Anders mogen wij u de enveloppe niet geven.'

Meetbaar geluk

Prachtig altijd om het resultaat van een geluksonderzoek te lezen. Vandaag meldt de blog van nrcnext het volgende gelukkige mensen:

Chips, een boek en een kort rokje

Ze zat bij het raam, de tas lag naast haar. Haar benen lagen gekruist over elkaar, de panties werden bedekt door een kort rokje. Het bruine rokje begon ietsje boven de knieën, helemaal zoals het hoort. Op het tafeltje naast het raam lag een rood zakje chips. De dungesneden aardappelstukjes kraakten net zo hard tussen haar tanden als dat het zakje ritselde terwijl ze het volgende stukje chips eruit haalde.

De andere hand droeg het dikke boek. Tussen de vingers klemde ze een velletje papier, dat ze langzaam liet zakken om de volgende regel van het verhaal te kunnen lezen. De andere hand hengelde het zakje in om de volgende vangst te doen. Haar ogen tuurden half over de brillenglazen het boek in, het papiertje zakte regel voor regel.

Geknot
De chips kraakten op, de opzichtige ring om haar ringvinger vertelde dat ze getrouwd was. Haar haren bezaten dezelfde kleur als de stof van het rokje. Ze waren naar achteren geknot in een degelijk staartje. Tussen haar boek en de chips was geen speld te krijgen.

Het zakje verdween in de prullenbak. Ze herschikte zich, liet de donkerblauwe winterjas wel dicht zitten. De zilverkleurige drukknoopjes keken preuts mee het boek in en hielden alles zorgvuldig gesloten. Alleen haar goudkleurige oorbellen probeerden een gevecht aan te gaan met de degelijkheid en tuurden ontdeugend om zich heen.

Een afbeelding van een bijzonder iemand trok voorbij. Een groot staatsman, een dichter, een predikant. Alles kon het voorstellen. Het papiertje gleed er overheen en liet de woorden langzaam los, regel voor regel.

Tot het station kwam, een moeder met haar twee dochters wurmde zich rond de vrouw. De twee meisjes zetten zich op de foto, een groot rood toestel, dat een foto toonde als het opengeklapt was, klikte en er knipperde een rood lampje als het ene meisje het andere fotografeerde.

Eindbestemming
Het papiertje kwam stil te liggen op het boek. Een zucht, een blik in de richting van de meisjes, een moeizame glimlach. Het lukte niet. Het boek klapte dicht. 'Mama wanneer mogen we eruit?' Ik zag de vrouw met de bril hetzelfde vragen in de richting van de moeder. 'Het volgende station', zei ze geruststellend. De vrouw met het rode boek was niet gerustgesteld. Ze bleef zitten waar ze zat, terwijl om ons heel alle stoelen leeg waren. Ik mocht eruit, want de trein reed net mijn eindbestemming binnen.

Voor de troepen uit

Een kleine fietser en nog een kleine fietser reden mij tegemoet bij het hardlopen. Een tiental meter achter de twee jonge fietsers holde een vader. Hij hijgde net als ik van de warmte, maar holde dapper achter zijn kroost aan.

Ik was weer thuis, strekte mijn benen op de poef en beloofde Doris dat als ze groot was ze ook achter of voor mij mocht fietsen bij het hollen. Want voordat ik ging rennen hadden we weer geoefend. Ze remt nog een beetje vaak, maar het gaat steeds beter. Zelfs zo goed dat Inge er een filmpje van heeft gemaakt. Nu hol ik vooral achter haar aan, in plaats van zij achter mij.

De stoel

Hij zit op de stoel en kijkt naar de voorbij lopende kinderen, alsof hij voor de televisie zit. Hij zwaait en de kinderen in het scherm zwaaien terug. Hij roept en de kinderen roepen terug. Soms staat hij op en geeft een voorbijganger een hand.

Dan weet ik het weer: hij zat er vorig jaar ook. Alleen was ik toen te laat voor de foto's.

Lege bus

Er zijn van die vanzelfsprekendheden, die horen gewoon zo. Wie zou het bedacht hebben, de bus komt terug van het schoolreisje en de bus lijkt leeg. De buschauffeur haalt zijn armen omhoog, gebarend dat de kinderen het zo leuk vonden, dat ze niet meer mee naar huis wilden. Hij is toen alleen maar gegaan. De toeter klinkt en alle kinderen schieten omhoog uit de stoelen.

Natuurlijk zag ik de kruintjes vlak over de onderkant van het raam zenuwachtig bewegen, sommige kinderen gluurden snel over het randje. Wie zou het verzonnen hebben? Het was zo'n goed idee dat nu alle schoolreisjes zo worden afgesloten. En de ouders deden het en hun ouders ook al en misschien die ouders ervoor ook wel. Zou de historie van zo'n gebruik ooit te reconstrueren zijn?
Eén keer kwam ik terug van schoolreisje en vond een stagiair het wel een leuk idee om vlak voor de hoek van de school uit te stappen en de bus echt leeg te laten aankomen. De ouders keken verbaasd om zich heen, ze leken er nu echt in te trappen. Tot wij vanachter de flat bij de school gillend aan kwamen rennen.
Ongetwijfeld was het al eens eerder zo gedaan en is het na mij nog heel veel gedaan.

Smaland

De vorige keer dat we naar Ikea gingen was Doris nog te klein voor het speelparadijs Smaland. Toen we vanmiddag gingen, mocht ze er voor het eerst naar binnen. Er gaat een proces aan vooraf, bij de politie hoef je minder formulieren in te vullen om de bajes in te komen. De schoenen uit en met de jas in een plastic bakje. Een stempel met een nummer op het handje van het kind en de polsen van de ouders.

Het ophalen ging even moeizaam, een klein raampje was het enige om doorheen te kijken. De rest was alles afgesloten en kostte het mij veel moeite de aandacht van een leidster te krijgen.

Het deed met denken aan het broodje aap verhaal dat kinderen uit de ballenbak bij Ikea zouden worden ontvoerd. Een hardnekkig verhaal dat geregeld weer opduikt, twee jaar terug nog bij het Viva-forum. Het lijkt erop dat hoe meer Ikea de geruchten probeert te onderdrukken, hoe hardnekkiger ze worden.

Aandeelhouders

Hij klikte op het muisknop. 'En hier doe ik het allemaal voor. Elke maand breng ik hier mijn verdiende geld heen.' Het scherm toonde een vrouw en twee kleine kinderen. 'En het zal wel helemaal op gaan', merkte een toehoorder van de presentatie op. 'Ja, daar staan je aandeelhouders', grapte ik snel. 'Je grootaandeelhouders', vulde ik nog even het lachen aan.

Een powerpoint-presentatie is niet altijd saai.

Nieuwe uitvinding

Sientje is dikke vriendjes met Doris, want daar valt altijd wel iets te halen. Kinderen en honden zijn een prachtige combinatie, maar het kan ook bijzonder irritant zijn. Als we ons omdraaien, dan knalt de beker met ranja om. Sientje heeft ontdekt dat ranja erg lekker is.
Doris heeft een oplossing voor het probleem gevonden. 'Papa', zei ze vanmiddag. 'Sientje kan het drinken niet meer afpakken.' En ze toonde trots haar nieuwe vinding.

Hoge mouwen

We stonden voor de wastafel. Ik drukte wat tandpasta op de haren van de borstel. 'Papa, heb je hoge mouwen?' vroeg ze terwijl ik de tandenborstel tegen haar tanden duwde. Ze wees naar het shirt met korte mouwen dat ik droeg. 'Ja, ik heb hoge mouwen', antwoordde ik.

Werkverschaffing

Ze verliet met een bolle buik van zwangerschap het pand. Een moeder die haar kind kwam ophalen, liep haar tegemoet. 'Zo dat ziet er rond uit.' Indringend keek de hoogzwangere de ophaalmoeder aan. 'Wat?' 'Mooi, ik bedoel mooi uit', ving ik net nog op.
Ik holde voorbij, zag de kinderen van de crèche in een ooghoek over het pleintje rennen. Vreemd idee, dacht ik. Deze crècheleidster verschaft werk voor zichzelf door zwanger te zijn.