Oranjekoorts in het trappenhuis

We liepen de laatste trap af naar beneden. Bij de deur stond een oudere dame met haar hondje. 'Ik vind het geweldig', zie ze tegen de vrouw die op het bankje bij de lift zat. 'EK, WK, voor mij mag het altijd wel. Het is echt hartstikke leuk.' Aan haar arm bungelde een uitlaatkoord. Een klein hondje zat er aan vast. Om het halsbandje zat een oranje beesie vastgeknoopt.

Libelle zomerweek

Elk jaar staan ze er weer, perrons vol met vrouwen, afgeladen met plastic zakjes en andere nutteloze bagage. Van spullen die gratis waren, de waarde zal echt niet hoog liggen, maar het is iets dat ze gratis meekregen. Gescoord, heet dat.

Honden een verzameling onderweg

Een fietser moest voor de hond afremmen. Het dier vloog de weg over, zijn baas achterna, die met een fiets de weg overstak. Zijn baas gebaarde en riep 'Op de stoep'. Het dier holde om de bloembak heen en liep in zijn vaart bijna de wandelaars omver.

Komt het meissie?

Ze was op de hoek van de straat gaan staan. De steunkruk waarmee ze liep, stond tegen de etalageruit. Op de grond stond een kleine, bruine weekendtas. Ze ritste de bovenkant open. Daarna riep ze: 'Meissie kom je eruit?' Er gebeurde niks.

Strand klaar voor Libelle zomerweek

De Libelle Zomerweek kan van start op het Almeerse strand. Alles staat helemaal klaar. Ik had het al gezien bij het hardlopen. Het fietspad achter langs het strand was afgezet. Volgens de borden moest ik de alternatieve route volgen over de dijk. Natuurlijk was ik te eigenwijs en liep over het fietspad.

Rokjesdag

(Fotografie: Daphne Channa Horn, bron: flickr.com)

Het is een feestdag, wanneer hij ook valt. Dat schreef Martin Bril 20 dagen voor zijn dood over rokjesdag. De dag waarvan hij de naam heeft verzonnen is naar zijn eigen definitie: 'die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met daaronder blote benen.'

Mantelpakjes

Ze dragen mantelpakjes, zijn keurig opgemaakt, het haar in een snit en de vouwen uit het rokje. Eén van de 2 dames heeft een klein boekje in de hand, dat ze bij een adres opent. Ze kijkt in het boekje, waarna de 2 kruipen tussen de afzetting en naar de voordeur van het huis aan de overkant lopen. Zonder resultaat.

Onverstaanbare tranen

Ze had zich tegen het treinraampje gedrukt. De tranen rolden over haar wangen en lieten de mascara een klein beetje uitlopen. Ze wreef haar handen in de ogen, maar het verdriet werd alleen maar groter. De man die naast haar zat, sprak zachtjes en legde zijn arm om haar schouder. Ik verstond niet wat hij zei, het was in een taal die ik niet beheers, maar ik hoorde liefde en begrip spreken. Ze antwoordde. De tranen kletterden opnieuw over haar wangen naar beneden zoals het water van een bergbeekje de diepte opzoekt.

Het kon iets lelijks zijn dat haar baas tegen haar gezegd had, want het echtpaar keert terug van een dag werken. Ik zie ze dikwijls in de trein zitten. De man sneed een reepje papier van een enveloppe en begon driftig te schrijven. Ik kon de letters die hij schreef, niet samenstellen tot begrijpelijke woorden. De vrouw snikte ondertussen rustig verder, drukte zich wat meer tegen het raam en veegde af en toe met haar wijsvingers het ergste verdriet weg.

De man was uitgeschreven, het leken meerdere punten te zijn die hij keurig in een rijtje had opgesomd. De vrouw knikte en snikte er nog heel soms bij. Het plan was ontvouwd. De man zwaaide met zijn handen en zette met zijn woorden het geschrevene nog eens kracht bij. Het kon alles zijn, maar zij keek nog altijd verdrietig en somber voor zich uit. De tranen waren opgehouden. Dat wel.

Echt voorjaar

De straten zijn zwanger van het voorjaar. Een vrouw laat haar hond uit. Het dier loopt traag vooruit van de ouderdom die in zijn liezen zwerft. De vrouw hangt een beetje voorover waardoor haar buik nog wat meer hangen gaat. De borsten zitten zo vastgeklemd in het witte shirt dat ze prompt naar voren wijzen, terwijl de vrouw juist wat voorover hangt. Ze hijst aan haar sjekkie, de vingers klemmen nauwkeurig het laatste reepje papier dat nog niet te heet is. De hond heeft net zijn achterpoten naar voren getrokken en laat een reep stront naar op het talud langs het fietspad vallen.

Het is voorjaar, de blaadjes komen nog aarzelend uit de boomtakken, maar ik weet dat het echt zover is. Anders had ik dit nooit zo kunnen zien.

Aandeelhouders

Hij klikte op het muisknop. 'En hier doe ik het allemaal voor. Elke maand breng ik hier mijn verdiende geld heen.' Het scherm toonde een vrouw en twee kleine kinderen. 'En het zal wel helemaal op gaan', merkte een toehoorder van de presentatie op. 'Ja, daar staan je aandeelhouders', grapte ik snel. 'Je grootaandeelhouders', vulde ik nog even het lachen aan.

Een powerpoint-presentatie is niet altijd saai.

Snerpende stem

De stem snerpt door de donkere ochtend. Het spoorviaduct is de klankkast van deze klaroenstem. Je proeft dat de lucht zich door het nauwe gaatje van de stembanden perst. Ook als je probeert niet te luisteren, hoor je de stem toch.

'Ja, dat is zeker niet om te lachen', vertelt ze de Spitsuitdeler. Ik moet mij tussen hem en haar wringen om een krantje te bemachtigen. 'Ze hebben hem geschorst.' Het gesprek gaat verder, ik probeer mijn saldo van de Chipknip op te vijzelen. 'Ongeschikte pas, ga naar bank', vermeldt het display.

'Ze zijn verschrikkelijk. Hij heeft even vastgezeten, maar dat zo'n verkrachter gewoon rond mag lopen.' Ik sta met de rug naar haar toe en probeer te bedenken hoe ze eruit zag. Ik zie een winterjas in rood en wit, met letters, een beetje plasticachtig. 'Het is toch schandalig', reageert de stem op de krantenverdeler, die ik alleen maar hoor mompelen.

Je zou maar zo'n stem hebben, bedenk ik, terwijl ik voor de derde keer het pasje in het gleufje duw. Voor de derde keer vertelt het apparaat dezelfde mededeling. Eigenwijs en hardleers.