Libelle zomerweek

Elk jaar staan ze er weer, perrons vol met vrouwen, afgeladen met plastic zakjes en andere nutteloze bagage. Van spullen die gratis waren, de waarde zal echt niet hoog liggen, maar het is iets dat ze gratis meekregen. Gescoord, heet dat.

Strand klaar voor Libelle zomerweek

De Libelle Zomerweek kan van start op het Almeerse strand. Alles staat helemaal klaar. Ik had het al gezien bij het hardlopen. Het fietspad achter langs het strand was afgezet. Volgens de borden moest ik de alternatieve route volgen over de dijk. Natuurlijk was ik te eigenwijs en liep over het fietspad.

Een week na de zomerweek

Een week geleden liepen hier de dames met in de plastic zakjes de aanbiedingen die ze tegenkwamen onderweg. Een euro goedkoper en de hele dag dragen. Nu rijden de vrachtwagens af en aan. Verderop vallen de stalen balken uit de tijdelijke sponningen. Ze worden op de trailers gegooid. De vrachtwagen draait stationair en wacht geduldig tot hij weer weg mag. De week plezier kost een paar weken opruimen. Net zoals het een paar weken opbouwen heeft gekost.

Wat verderop ren ik in de armen van twee dames die naast elkaar staan. Ze buigen over een kaart. De fietsen staan achter ze en wachten smachtend verder te rijden. Vlak naast hen staat een paal van de wegwijzer die de richting bepaalt. 'Meneer, u kent hier wel de weg', gebaart één van de dames naar mij. 'Het lijkt erop dat u hier vaker komt. We willen over de brug naar Huizen. Hoe komen we daar?'

Ik stop, het zweet van de afgelopen vijftien kilometer gutst over mijn lichaam. De laatste tien zijn aangebroken. Ik wijs naar het tunneltje vlak achter de wegwijzer. 'Daar moet u heen en dan komt u wel bij de brug.' De vrouw is nog niet overtuigd. 'En als wij die kant op gaan, waar komen we dan?' 'Als u heel lang doorfietst, dan komt u in Lelystad.'

Ze tikt haar vriendin aan. 'Zie je wel ik zei het toch.' Mijn hand zwaait in de richting van het bord. 'Maar dat staat daar toch ook op?' Ik buig wat naar voren om mij te overtuigen. Lelystad staat op de wijzer die wijst in de richting van het tunneltje.

Libelle Zomerweek

Ik kwam uit bij een open plek in het bos. Het stond hier vol met auto's. Ik vroeg mij af waarom ineens op deze onverlaten plek, midden in het bos, een parkeerplaats voor auto's in het leven was geroepen.
'Libelle Zomerweek', hinkstapte door mijn hoofd. Ik rende nog, maar vreesde het ergste. Meer dan tien kilometer was ik van huis, als ik zou omkeren, moest ik hetzelfde stuk nog eens. Ik holde verder, wist ergens wel beter. Dat ik recht op een afzetting afliep.
Het was rustig op het schelpenpad. Geen mens te vinden. De stilte voor de storm, besefte ik. Maar ik trimde dapper door. Geen Libelle-lezeres zou mijn voornemen weerhouden om de wandeltocht van Tweede Pinksterdag nog eens over te doen.
De bussen reden af en aan, traag optrekkend en remmend in de file naar de parkeerplaats. Het fietspad achter het strand toonde mij een beeld dat weinig zo gezien had. Een niet ophoudende stroom vrouwen liep over het fietspad, allemaal in de richting van de witte tenten wat verderop aan het strand.
De karavaan liep in één beweging, maakte geen ruimte voor de tegenligger. Voor mij restte weinig anders dan over het gras te hobbelen. Enkel vrouwen liepen langs mij heen. Geen één man passeerde mij. Tot ik bijna het hoekje om kon. Een kale kop zwaaide in mijn richting. 'Veel muggen hier hè?' riep hij. Ik was hem al voorbij voor ik kon antwoorden.