Libelle Zomerweek

Ik kwam uit bij een open plek in het bos. Het stond hier vol met auto's. Ik vroeg mij af waarom ineens op deze onverlaten plek, midden in het bos, een parkeerplaats voor auto's in het leven was geroepen.
'Libelle Zomerweek', hinkstapte door mijn hoofd. Ik rende nog, maar vreesde het ergste. Meer dan tien kilometer was ik van huis, als ik zou omkeren, moest ik hetzelfde stuk nog eens. Ik holde verder, wist ergens wel beter. Dat ik recht op een afzetting afliep.
Het was rustig op het schelpenpad. Geen mens te vinden. De stilte voor de storm, besefte ik. Maar ik trimde dapper door. Geen Libelle-lezeres zou mijn voornemen weerhouden om de wandeltocht van Tweede Pinksterdag nog eens over te doen.
De bussen reden af en aan, traag optrekkend en remmend in de file naar de parkeerplaats. Het fietspad achter het strand toonde mij een beeld dat weinig zo gezien had. Een niet ophoudende stroom vrouwen liep over het fietspad, allemaal in de richting van de witte tenten wat verderop aan het strand.
De karavaan liep in één beweging, maakte geen ruimte voor de tegenligger. Voor mij restte weinig anders dan over het gras te hobbelen. Enkel vrouwen liepen langs mij heen. Geen één man passeerde mij. Tot ik bijna het hoekje om kon. Een kale kop zwaaide in mijn richting. 'Veel muggen hier hè?' riep hij. Ik was hem al voorbij voor ik kon antwoorden.

Hetzelfde èn toch anders

Ze gedraagt zich precies hetzelfde, heeft dezelfde slungelige pas en sjokt met even verwachtingsvolle oogjes achter je aan. Toch ziet ze er immens anders uit. Onze teckel Sientje is vandaag naar de kapper geweest, of eigenlijk is ze getrimd.
Ze schooiert zoals altijd, maar met die spriet van een staart en de ogen weer volledig zichtbaar, lijkt het net of we een andere hond hebben. Het duurt maar een paar dagen, dan zijn we er aan gewend. Twee keer per jaar hebben we een nieuwe hond.
Even om het verschil te zien, een foto van zaterdag en eentje van vandaag: