Posts tonen met het label ochtend. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ochtend. Alle posts tonen

04 augustus 2024

Wekservice - #zkv


Ze vertelt me dat mijn nieuwsbrief haar elke zondagochtend wekt. Hij stroomt precies om 7 uur de mailbox binnen. Dat geeft een pingeltje op de telefoon die op haar nachtkastje ligt. Het is echt heerlijk wakker worden, zegt ze. Ik kan het mij niet voorstellen. Mijn telefoon is stil. Al heb ik heel lang WhatsApp-berichtjes laten pingen bij binnenkomst. Nu zwijgt mijn telefoon in alle talen.

Voorlezen

Een man die mijn verhaaltjes leest, leest ze 's zondagsmorgens bij het ontbijt voor aan zijn vrouw. Heel schattig. Ook dat kan ik mij niet zo goed voorstellen. Mijn ouders lezen elkaar de krant voor bij het ontbijt. Ik word er vooral heel onrustig van.

Sta je nou elke zondag zo vroeg op? vraagt de vrouw aan mij. Ik knik. Schrijf je het dan ook? Ik schrijf het zaterdags en dan zet ik het e-mailprogramma klaar voor zondagmorgen 7 uur. Elke zondag om 1 minuut voor 7 stuurt het programma mijn berichtje naar de 67 abonnees.

Baas in eigen e-mail

Het zijn er iets meer geweest. Blijkbaar vonden die de nieuwsbrief niet leuk meer. Ik weet de reden niet. Ieder mag lezen of niet lezen wat hij wil. Baas in eigen e-mail. Als je het zat bent, dan stop je.

een lampje knippert
bericht van mijn telefoon
kan niet antwoorden


Abonneren? Meld je aan voor mijn zondagse nieuwsbrief

25 augustus 2010

De Hofvijver in de morgenzon

Aan het werk, maar voordat ik naar binnen stap, de computer aanzet en mij buig over boeiende onderwerpen: de buitenkant. Want de Hofvijver in de morgenzon, met op de achtergrond mijn werkplek, is een buitengewoon mooi plaatje.

20 augustus 2010

Verslapen

Wolkenhemel boven Almere een uur later. De zon verslaapt zich nooit
Dan kijk je op de wekker en ziet ineens dat het 7 uur is. Je schrikt je rot: verslapen. Een uur eerder had ik hem nog op de 'snooze' gezet, maar blijkbaar was het andere knopje ingedrukt. Je schiet met een ruk
overeind. Alsof je daarmee de verloren tijd kunt inhalen. Daarna is alles een uur later, de trein is dubbel zo vol en de zon staat al een uur hoger. Want dat doet de zon nooit: zich verslapen.

05 augustus 2010

16 juni 2010

Auto

Kleine kinderen in de ochtendspits zorgen altijd voor een lichte verwarring. In de trein van 7 uur horen geen kinderen te zitten. Hier horen kantoorklerken en werklui met een krantje voor zich terwijl ze de laatste slaap uit de ogen wrijven. De Afrikaanse vrouw die binnenstapt met een meisje van een jaar of 4 en een jongetje van ongeveer 2 trekken de aandacht in de verder lege spitstrein.

21 april 2010

Boeken op de Utrechtse markt

Op de Utrechtse markt staat, naast de kaasboer, de pantyverkoper, de visboer, de verkoper van nepparfums en de groenteboer ook een boekenverkoper. Precies op het tijdstip dat ik de stad in kom, is hij druk doende zijn boeken uit te pakken.

25 maart 2010

Marktkoopman

'Allemaal voor een eurootje per stuk hoor, meneer.' Ik sta iets na achten midden op de boekenmarkt aan het Spui. De zonnestralen warmen de kraampjes op. Een paar morsige mannetje struinen in de rijen boeken die sommige handelaars al uitgestald hebben in hun boekenstalletjes.

Bij een kraam staat een groepje mannen terwijl de handelaar zijn boeken uit de dozen haalt. Aan de andere kant van de kraam staat een bezoeker die de boeken eveneens uit de doos haalt. Daarbij glijden zijn vingers aandachtig over de boekenruggen. Soms houdt hij een boek vast en bladert er snel even in voordat hij het boek laat aansluiten bij de andere boeken.

Bij mij heeft de handelaar zijn boeken ook op de laadklep van zijn transportbusje uitgestald. 'Deze ook een euro meneer.' Hij staat op de laadklep zoals sommige bloemen- en plantenverkopers op de markt hun waar aanprijzen. Dan houden ze zo'n varen omhoog en zeggen erbij 'Voor vijf euro, maar daar krijgt u natuurlijk deze bij mevrouw.' Vervolgens grijpen ze wat viooltjes of afrikaantjes erbij en iedereen trapt erin.

De boekenverkoper is druk in de weer met de reserveband van zijn busje. Hij probeert het grote ronde geval aan een zijkant van zijn busje aan iets op te hangen. Het ding wankelt. Net als de tafel waarop zijn boeken liggen. Hij schudt zachtjes heen en weer, alsof er een zachte aardbeving gaande is. Ik verwacht dat de tafel elk moment in elkaar stort, maar het blijft beperkt door de schuifbeweging.

De zachte prijsjes verleiden mij, net zoals de huisvrouw die met die varen naar huis gaat, terwijl ze thuis al 3 varens heeft staan. Die viooltjes heeft ze ook niet nodig, alleen die afrikaantjes zagen er zo schatig uit. Deze man krijgt mij echter niet verder in verleiding. Hij wijst. Die boeken ook hoor. Hij is compleet hoor, roept hij als ik per ongeluk een deeltje van een 3-delig werk oppak en bekijk.

Ondanks dat loop ik met een volle tas met aantrekkelijke boeken weg. Met in mijn hoofd het idee dat ik inderdaad een goede deal gesloten heb.

Acceptgiro's

Iets na achten, de zon verovert terrein in de stad. De smalle straat waar ik binnenloop laat het zonlicht nog niet toe, maar overal is te zien dat het een mooie dag gaat worden.

Een busje verspert mijn weg. De knipperlichten alarmeren het verkeer dat de bocht inrijdt: hier staat een voertuig stil. De 2 mannen staan voor het pand op de hoek voor een gesloten rolluik. Ze praten met elkaar. Eentje wijst naar het dichte rolluik. Een krant steekt door de tralies naar buiten. 'We hebben met 4 man aan dat ding zitten sjorren', hoor ik hem tegen de andere man zeggen. 'We kregen dat luik gewoon niet omhoog', vervolgt hij. 'En toen we het ding eindelijk uit alle macht een stukje omhoog hesen, gleden er weet ik niet hoeveel acceptgiro's onder het luik vandaan. Echt honderden acceptgiro's. Toen wilde die wel verder omhoog.'

De mannen doen de deuren van het busje open, stappen in en het busje rijdt weg.

11 december 2009

Eenzame gans

De lucht kleurde van donker naar licht. Ik stapte de deur uit en hoorde een gans hoog boven mij gakken. Het geluid stierf weg, maar kwam toen ik de poort opende van een andere kant weer in mijn richting. Ik tuurde de hemel af, terwijl de hond haar eigen weg zocht en, zoals je dat in 2009 zegt, 'haar ding deed'.

Tegen de donkerblauwe hemel zag ik 'm vliegen. Met de prachtige vormen van zijn vleugels zoals je als kind een vliegende vogel tekent. Hij vloog niet al te hoog en maakte geen zekere weg, keerde weer om en ging weer een andere kant op in de richting van een meeuw. Hij merkte dat hij abuis was en vloog weer een andere weg.

Die is de groep kwijt, wist ik. Normaal vliegen deze ganzen altijd in een fraaie formatie, esquadron noemen vliegeniers dat. Nu vloog hij eenzaam op grote hoogte en vond zijn maatjes niet. Ik vroeg mij af of zo'n dier het nu zou redden. Om de paar vleugelslagen gakte het dier wanhopig op zoek naar zijn soortgenoten.

Mijn hoop was bijna vervlogen toen op grote hoogte de groep aangevlogen kwam. De groep trok in een V-vorm over mij heen en van zo hoog klonk soms een markerende gak. Het was beduidend minder wanhopig dan de gans die zijn soortgenoten zocht. Meneer gans kreeg de V ook in de gaten en vloog er achteraan. De gak volgde haastig en een fantast zoals ik hoorde er overduidelijk 'wacht op mij, wacht op mij' in.

De groep vloog over het dak van mijn huizenblok en verdween in de richting van het licht. De eenzame gans vloog er achteraan, zeker dat hij goed zat. Hij volgde de groep. Al was het zeker enige tientallen meters lager. De gak stierf steeds overtuigender weg.

Wat was ik benieuwd hoe dit zou aflopen.

18 februari 2009

Snerpende stem

De stem snerpt door de donkere ochtend. Het spoorviaduct is de klankkast van deze klaroenstem. Je proeft dat de lucht zich door het nauwe gaatje van de stembanden perst. Ook als je probeert niet te luisteren, hoor je de stem toch.

'Ja, dat is zeker niet om te lachen', vertelt ze de Spitsuitdeler. Ik moet mij tussen hem en haar wringen om een krantje te bemachtigen. 'Ze hebben hem geschorst.' Het gesprek gaat verder, ik probeer mijn saldo van de Chipknip op te vijzelen. 'Ongeschikte pas, ga naar bank', vermeldt het display.

'Ze zijn verschrikkelijk. Hij heeft even vastgezeten, maar dat zo'n verkrachter gewoon rond mag lopen.' Ik sta met de rug naar haar toe en probeer te bedenken hoe ze eruit zag. Ik zie een winterjas in rood en wit, met letters, een beetje plasticachtig. 'Het is toch schandalig', reageert de stem op de krantenverdeler, die ik alleen maar hoor mompelen.

Je zou maar zo'n stem hebben, bedenk ik, terwijl ik voor de derde keer het pasje in het gleufje duw. Voor de derde keer vertelt het apparaat dezelfde mededeling. Eigenwijs en hardleers.

19 december 2008

De huiler en de blazer

De straat miezert en de muren weerkaatsen een oranje licht, dat klotst in golfjes. Het geluid van de reuzenstofzuiger fiets ik tegemoet. Het kan niet anders, of mijn weg wordt afgezet door de veegmachine die de straat met ruwe borstels scrubt en verlost van vuil.

Tegen de richting in blaast een kereltje met een slurfapparaat op de rug in de richting van de borstels. Papier en een plastic bekertje verzetten zich door achter de onregelmatig liggende tegels te blijven hangen. Hoe kan een beetje afval tegenwerken. De blazer en de veger vechten een strijd wie het hardste kan huilen in de enige steeg van Almere. Alles bladert geleidelijk de mond van de grootste huiler binnen.

Achter het toneel loopt een winkelstraat langzaam vol, het is al laat deze morgen. Eigenlijk te laat. Dat krijg je van verslapen. Het geluid van de wekker had ik gedoofd en de slaap won het van het gezoem.

Ik sla rechtsaf in een poging de schoonmaakwoede achter mij te laten. Niets te passeren en geen gezeur aan mijn kop. Een vuilniswagen versperd mijn weg en de auto's passeren het geval. Ik meen dat ik voorrang heb en rijd dapper tegen de stroom in. De auto's proppen zich een weg tussen mij en de vuilniswagen in. Een vrachtauto lost gelijk erachter zijn vracht.

Of hij laadt een nieuwe. Daarvoor fiets ik te snel. Als ik dan eindelijk langs het pinautomaat fiets besef ik wat ik nog moest doen: pinnen. Ik stop, grabbel mijn portemonnee los en pin. De lunch is al verzekerd. Het is bijna negen uur. Aan het werk.