Marktkoopman

'Allemaal voor een eurootje per stuk hoor, meneer.' Ik sta iets na achten midden op de boekenmarkt aan het Spui. De zonnestralen warmen de kraampjes op. Een paar morsige mannetje struinen in de rijen boeken die sommige handelaars al uitgestald hebben in hun boekenstalletjes.

Bij een kraam staat een groepje mannen terwijl de handelaar zijn boeken uit de dozen haalt. Aan de andere kant van de kraam staat een bezoeker die de boeken eveneens uit de doos haalt. Daarbij glijden zijn vingers aandachtig over de boekenruggen. Soms houdt hij een boek vast en bladert er snel even in voordat hij het boek laat aansluiten bij de andere boeken.

Bij mij heeft de handelaar zijn boeken ook op de laadklep van zijn transportbusje uitgestald. 'Deze ook een euro meneer.' Hij staat op de laadklep zoals sommige bloemen- en plantenverkopers op de markt hun waar aanprijzen. Dan houden ze zo'n varen omhoog en zeggen erbij 'Voor vijf euro, maar daar krijgt u natuurlijk deze bij mevrouw.' Vervolgens grijpen ze wat viooltjes of afrikaantjes erbij en iedereen trapt erin.

De boekenverkoper is druk in de weer met de reserveband van zijn busje. Hij probeert het grote ronde geval aan een zijkant van zijn busje aan iets op te hangen. Het ding wankelt. Net als de tafel waarop zijn boeken liggen. Hij schudt zachtjes heen en weer, alsof er een zachte aardbeving gaande is. Ik verwacht dat de tafel elk moment in elkaar stort, maar het blijft beperkt door de schuifbeweging.

De zachte prijsjes verleiden mij, net zoals de huisvrouw die met die varen naar huis gaat, terwijl ze thuis al 3 varens heeft staan. Die viooltjes heeft ze ook niet nodig, alleen die afrikaantjes zagen er zo schatig uit. Deze man krijgt mij echter niet verder in verleiding. Hij wijst. Die boeken ook hoor. Hij is compleet hoor, roept hij als ik per ongeluk een deeltje van een 3-delig werk oppak en bekijk.

Ondanks dat loop ik met een volle tas met aantrekkelijke boeken weg. Met in mijn hoofd het idee dat ik inderdaad een goede deal gesloten heb.

Aarbeienjam

De laatste pot aardbeienjam naderde afgelopen week de bodem. Het was voor mij het signaal om het vandaag op de zaterdagmarkt nog eens te proberen. Samen met Doris toog ik na een overvolle Lidl even snel de markt over.

Geen kraam had nog aardbeien, soms een enkel bakje, waarboven een peperdure prijs hing. De kraam waar ik afgelopen zomer drie kilo aardbeien weghaalde beloofde evenmin wat te worden. We sloten keurig aan in de rij, waar geen Nederlands gesproken werd, maar waar wel gevochten werd om een zakje komkommers of courgettes.

Geen aardbeien, maar in één van mijn ooghoeken zag ik twee zakjes met aardbeien op een leeg pallet liggen. Ik stiefelde in de richting van de jongeman die in de weer was met het stapelen van doosjes. 'Wat moet je hebben voor zo'n zakje aardbeien?' vroeg ik hem. 'Eén euro?' 'Oké, verkocht en met dat andere zakje twee euro?' Hij knikte en ik betaalde hem, volgde hem met de zakjes om het wisselgeld gelijk mee te kunnen nemen.

Nu ruikt het hele huis naar de aardbeien die Inge omgevormd heeft tot jam. De potjes staan nog op de kop, maar als Inge ze omdraait geven ze zo'n mooie 'plop'. Het blik van het dekseltje trekt samen, doordat het vacuüm trekt.

Morgen een ontbijtje met echte aardbeienjam...

Blauwe fietstassen

Al een tijdje verloor ik op mijn fietsritten dingen uit de fietstas. Ik hoorde dan een zachte plof als ik over een hobbeltje reed. Dan stopte ik, keek om en zag een bundeltje in elkaar gewikkelde plastic tassen liggen of mijn regenbroek. Een keer lag zelfs mijn zware hangslot vlak na de hobbel bij een bruggetje.

Dat kon niet zo langer, dat wist ik ook wel. Ik vervoerde de laatste tijd de boodschappen niet meer in mijn aftandse fietstassen uit vrees dat ik kapotte eieren op het fietspad zou zien liggen. Die zouden niet meer op te rapen zijn en dan verloor mijn zuinigheid het echt van de gierigheid.

Nadat ik van de Lidl huiswaarts keerde met een loodzware turkentas achterop en een heggenschaar geklemd tussen mijn benen, wist ik het. De doos met eieren hing vervaarlijk scheef in de tas en had er ieder moment uit kunnen donderen. Ook de schaar tussen de benen was niet ideaal om er ook bij te trappen. Dus, hij moest er maar komen: de nieuwe fietstas.

Inge had gehoord dat er op de markt wel een goedkoop mannetje stond en zo ging ik vanmiddag met Doris eventjes de markt over. We vonden hem snel, zoveel fietsen en fietstassen, dat kon niet missen. Ik verkeerde even in dubio om toch niet de goedkopere katoenen zou nemen, maar de felblauwe waren wel drie keer zo groot, of zoals de marktkoopman aanbeval: '66 liter tassen'.
Hij had alleen blauwe en het waren de laatste. 'Ik had er vijf meegenomen', vertelde de marktkoopman erbij. Toen ik thuis kwam en de tassen liet zien aan Inge, werd ze stinkend jaloers. 'Die wil ik ook', riep ze uit toen ik de tassen op mijn achterrrekje monteerde. Eerst verkeerd om, maar dat hoort bij nieuwe tassen. De reflexiestrepen horen achter, ontdekten we.

Wel een beetje een vlag op een modderschuit, de nieuwe fietstassen, maar alles past er in. Niet alleen de bundeltjes plastic tassen, het kettingslot en de regenbroek. Zes broden passen er makkelijk bij, net als een flinke trits pakken melk, potten chocoladepasta en colaflessen. En ik ben er hartstikke trots op, want magneetjes in de flappen zorgen ervoor dat ze niet kunnen inregen en ze hebben een heel stevige bodem. Kortom, ik kan weer over een hobbeltje rijden met een doos eieren zonder dat er iets gebeurt. Ik hoef er zelfs niet meer bang voor te zijn.

Markt in november

Misschien is de markt wel het leukste als het ijskoud is, de wolkjes uit je mond en neus maken de weg vrij. Handen voelen nog koud van het fietsen en bij de groenteman is elke vrucht zo koud als de lucht om je heen. De markt in deze tijd van het jaar ruikt heel fris, zelfs bij de viskramen ruiken lekker luchtjes.
Vanmorgen liep ik er even overheen, fruit en groenten voor deze week halen. Doris' hoofd stak precies op schaphoogte boven al het fruit. De appels, sinasappels en kiwi's lachten haar toe. 'Hmmm', liet ze zich ontvallen. Ze had vooral zin in een gele kiwi.
Ze kreeg een banaantje nadat de jonge verkoopster met moeite het wisselgeld had uitgerekend, tien euro in de hand, terwijl het vijf moest zijn. Ik corrigeerde haar op vriendelijke toon. 'Ik werd afgeleid', excuseert ze. Rekenen is een ambacht geworden dat niet iedereen meer beheerst.

De markt in november, misschien is dat wel de mooiste markt van het jaar. Koud genoeg om waar te zijn.