Bie de Lidl

Vanmiddag kreeg ik via @dingena72 een heerlijk nummer te horen over de Lidl. Het is van de Groningse band Voorheen De Bende mit Pazzipanten. Het lied 'Bie de Lidl' speelt leuk met het dialect en de naam van de Duitse supermarkt. Gelukkig bevat het liedje in deze youtube-versie plaatjes bij de tekst, zodat je ook weet waar ze over zingen.



Als het aan mij zou liggen zou zo'n liedje best tot leuk reclameliedje worden omgevormd. Zo krijg je heel wat beters te verduren dan de Gouden Loekie die elk jaar wordt uitgereikt. Al is de keuze voor Pietertje van de Calvé Pindakaas wel een betere dan de keuze van voorgaande jaren.

Lidl op maandagmorgen

Ze legt de drie bruine halve liter blikken neer om te voorkomen dat ze omvallen als de transportband gaat lopen. Ze laat er een pakje kauwgom achter vallen. Dat is de hele boodschap voor vandaag.

Als de band zover is dat de caissière de blikjes kan pakken, zet de vrouw de blikjes overeind. Ze telt haar geld. Of het gepast is, weet ik niet, want ik loop al weg met mijn afgerekende boodschappen.

Een man passeert mij. Hij loopt net de Lidl binnen. Een dranklucht vergezeld hem. Hij waggelt in de richting van de doos met de bruine halve liters bier.

Glijbaantje

Ik schoof een bomvolle kar voor mij uit met een klein meisje als hoogtepunt van de aankoop. De hele winkel had ik met een zwabberend wiel gelopen. Ik kreeg de wagen amper vooruit. 'O', had de kassier gezegd, waarna hij met een scanapparaatje bij het wiel ging zwabberen. 'Je hebt er wel niks aan, maar dat is voor de volgende klant.' Op mijn vraag waarvoor ik dan afgestraft was, reageerde hij niet.

We liepen de winkel uit, rolden de kleine helling af naar de fiets. Ik parkeerde het winkelwagentje wat verderop. Het liep al weg als ik het meisje eruit liet. Ik moest even achter het van mij weg rijdende karretje hollen en greep de stang.

De wagen was leeg en het meisje vroeg mij of ze van het glijbaantje mocht. 'Glijbaantje?' vroeg ik. Ze wees wat verderop aan de andere kant van de winkel, achter de winkelwagentjes. 'Ja, daar.' We liepen erheen. Het was een stenen helling bestemd voor mobielen van minder mobiele mensen. De rode straatstenen, waren enigszins glad. Ze ging op haar billen zitten, wipte zich op tot de helling begon en liet zich naar beneden glijden. Ze liep over het rechte stukje en zette haar tocht voort op het onderste gedeelte van de helling.

Ik dacht aan het verhaal van Jip en Janneke. Die gleden ook van een stenen helling af en eindigden met een gat in de broek. 'Kom, we gaan', zei ik. 'Anders krijg je er nog een gat van in je broek.'

Blauwe fietstassen

Al een tijdje verloor ik op mijn fietsritten dingen uit de fietstas. Ik hoorde dan een zachte plof als ik over een hobbeltje reed. Dan stopte ik, keek om en zag een bundeltje in elkaar gewikkelde plastic tassen liggen of mijn regenbroek. Een keer lag zelfs mijn zware hangslot vlak na de hobbel bij een bruggetje.

Dat kon niet zo langer, dat wist ik ook wel. Ik vervoerde de laatste tijd de boodschappen niet meer in mijn aftandse fietstassen uit vrees dat ik kapotte eieren op het fietspad zou zien liggen. Die zouden niet meer op te rapen zijn en dan verloor mijn zuinigheid het echt van de gierigheid.

Nadat ik van de Lidl huiswaarts keerde met een loodzware turkentas achterop en een heggenschaar geklemd tussen mijn benen, wist ik het. De doos met eieren hing vervaarlijk scheef in de tas en had er ieder moment uit kunnen donderen. Ook de schaar tussen de benen was niet ideaal om er ook bij te trappen. Dus, hij moest er maar komen: de nieuwe fietstas.

Inge had gehoord dat er op de markt wel een goedkoop mannetje stond en zo ging ik vanmiddag met Doris eventjes de markt over. We vonden hem snel, zoveel fietsen en fietstassen, dat kon niet missen. Ik verkeerde even in dubio om toch niet de goedkopere katoenen zou nemen, maar de felblauwe waren wel drie keer zo groot, of zoals de marktkoopman aanbeval: '66 liter tassen'.
Hij had alleen blauwe en het waren de laatste. 'Ik had er vijf meegenomen', vertelde de marktkoopman erbij. Toen ik thuis kwam en de tassen liet zien aan Inge, werd ze stinkend jaloers. 'Die wil ik ook', riep ze uit toen ik de tassen op mijn achterrrekje monteerde. Eerst verkeerd om, maar dat hoort bij nieuwe tassen. De reflexiestrepen horen achter, ontdekten we.

Wel een beetje een vlag op een modderschuit, de nieuwe fietstassen, maar alles past er in. Niet alleen de bundeltjes plastic tassen, het kettingslot en de regenbroek. Zes broden passen er makkelijk bij, net als een flinke trits pakken melk, potten chocoladepasta en colaflessen. En ik ben er hartstikke trots op, want magneetjes in de flappen zorgen ervoor dat ze niet kunnen inregen en ze hebben een heel stevige bodem. Kortom, ik kan weer over een hobbeltje rijden met een doos eieren zonder dat er iets gebeurt. Ik hoef er zelfs niet meer bang voor te zijn.

Burgerjournalistiek

De kwartaalnota van mijn krant is alweer afgeschreven. De krant heb ik om koppen te snellen, niet om koppen te laten rollen.
De burgerjournalistiek viert niet in de krant hoogtij, maar in blogland. Met een cameraatje in de collegebanken, een dronken politicus in het café citeren of gewoon achter een minister aanlopen die niks zegt.
Geenstijl.nl is gratis, levert dit nieuws, vult het eventueel wat aan en de koppen gaan rollen. Heerlijk, het nieuws ligt op straat.
Nu heeft het Duitse Bild samen met de Lidl cameraatjes in de aanbieding. Als daar een ranzig ongeluk of een bizarre moord gebeurt in de omgeving van iemand met dit cameraatje in zijn zak, dan moet hij het vastleggen. Het is zijn Bild-burgerplicht.
De krant verslaat, is erbij en geeft een kritisch oordeel. Blogs als Geenstijl.nl proberen mensen een hieltje te lichten of een hakje te zetten. Gratis en voor niks. Nu daag ik NRC-Next uit het betaalde tegenoffensief in te zetten.