Sail

Ze kijkt in zijn richting over haar leesbril heen. Op haar schoot ligt De hydrograaf van Allard Schroder. 'Als het niks is, dan gooi ik het weg', zegt ze dreigend. 'Is het dan niks?' vraagt haar zoon. 'Nee', antwoordt ze snel, 'het is een aardig boek, maar dan moet hij z'n beloftes wel waarmaken.

De jongen tuurt naar buiten alsof hij wil nadenken. Zij leest verder, met de armen over elkaar. Haar huid is flink gebruind. Dat kan de Nederlandse zon niet op zijn geweten hebben. Langs haar bril lopen wat plukjes grijs haar. 'Weet je het nou? Lopen we nog even langs Sail?' vraagt de jongen. Ze kijkt op van het boek. 'Ik weet het niet', verzucht ze. 'Laat me nog even nadenken.' 'Dan heb je tot Schiphol', zegt hij. 'Het is het park of Sail', vervolgt hij. Ze kijkt weer op. 'Het park', antwoordt ze. 'Het park daar kun je altijd nog heen. Sail is eens in de 5 jaar.' 'Laat me nog even nadenken.' 'Na Schiphol kan het niet meer hoor.' 'Park', zegt ze even later.

De trein rijdt de tunnel in. Ze leest aandachtig in het boek. De jongen tuurt naar de spiegeling van hemzelf in de ruiten en draait zijn hoofd in haar richting. 'Wat we kunnen doen', zegt hij snel. Hij heeft de oplossing bedacht, hoor ik in zijn zachte stem. 'We stappen bij Centraal eruit en lopen een stukje over de kade en dan gaan we bij het Muziekgebouw wat eten. Dan heb je toch een stukje Sail gezien.' Ze knikt bevestigend. 'Dan gaan we andere keer naar mijn kamer. Die loopt niet weg. Sail is eens in de 5 jaar. M'n kamer is er altijd.' Ik zie haar de afweging nemen. Wellicht vergaat haar het lopen over 5 jaar minder goed af. En die kamer, kan inderdaad altijd nog. Net als zitten in het park. 'Prima', zegt ze. Hij z'n zin, lekker naar Sail. Zij schuift haar leesbril iets omhoog op haar neus en slaat een bladzijde van De hydrograaf verder. Nog niet slecht genoeg om weg te gooien.

Buren treffen elkaar in de trein

De trein rijdt Amersfoort binnen. De hele middag zijn er allerlei stremmingen geweest. De internationale trein uit Berlijn naar Schiphol is één van de eerste treinen die weer rijdt. Naast ons, aan de andere kant van het gangpad gaan 2 oudere dames zitten. Tegenover hen gaat een vader met zijn 2 dochters zitten aan het tafeltje.

Auto

Kleine kinderen in de ochtendspits zorgen altijd voor een lichte verwarring. In de trein van 7 uur horen geen kinderen te zitten. Hier horen kantoorklerken en werklui met een krantje voor zich terwijl ze de laatste slaap uit de ogen wrijven. De Afrikaanse vrouw die binnenstapt met een meisje van een jaar of 4 en een jongetje van ongeveer 2 trekken de aandacht in de verder lege spitstrein.

Honden een verzameling onderweg

Een fietser moest voor de hond afremmen. Het dier vloog de weg over, zijn baas achterna, die met een fiets de weg overstak. Zijn baas gebaarde en riep 'Op de stoep'. Het dier holde om de bloembak heen en liep in zijn vaart bijna de wandelaars omver.

Hoger hand

De man schoof traag de stoelen voorbij. 'Ik kom even de kaartjes bekijken', zei hij bij iedere rij. Zijn stem klonk diep en moe van een dag kaartjes bekijken. Hij stopte bij een in de rij voor mij en hield zijn apparaat bij het pasje dat de man omhoog hield.

Er klonk een bliepje uit het apparaat. 'Meneer mag ik vragen, waarom u dat doet?' De conducteur liep alweer verder. 'Tja, dat is nodig hè?' Een stilte viel. De stilte vertelde dat de vragensteller niet tevreden was met het antwoord. De conducteur voelde de vraag in zijn rug branden. 'Dat moet van hoger hand hè?'

'Dat is niet het antwoord op mijn vraag', sprak de man. De conducteur hoorde het al niet meer, want zijn diepe stem vroeg een paar rijen verder om de kaartjes. Het apparaat ging langs het pasje dat voor hem omhoog gehouden werd. Hij was te ver weg om de bliep nog te kunnen horen.

Spiegelbeeld zonder geluid

De muziek schalt uit tussen zijn oren en de koptelefoon. Hij staat dromerig naar zijn spiegelbeeld te turen in de ruiten van het treinstel. Om hem heen heeft hij een lege ruimte gemaakt door zijn herrie. Het is nog ochtend en hij kijkt naar zichzelf, maar het geluid wordt niet gespiegeld.

Gelukkig duurt zijn aanwezigheid niet lang, een halte verder moet hij er al uit. Hij staart naar de knopjes om de deur open te maken en drukt op het blauwe dat links zit. De muziek dreunt onverminderd voort, de elektrische gitaren klinken boven alles uit. Hardrock, hoor ik er overduidelijk in, maar ik mis het middenkader van geluiden om de herrie te duiden.

De deur blijft dicht, hij drukt nogmaals op de blauwe knop, maar de deur blijft tjokdicht. Ik zwaai naar hem, maar hij ziet het niet. Ik zwaai nogmaals, de bewegingen in het spiegelbeeld moeten hem wakkerschudden. Ik gebaar naar de rechterkant, waar het gele knopje op zit. Je moet daar op drukken fluister ik, maar ik doe alsof ik schreeuw. Hij wordt wakker en drukt op de knop.

De deur gaat open en hij verdwijnt de duistere ochtend in. Het geluid sterft langzaam weg. Over zijn schouder hangt een witte tas met zwarte spikkels op weg naar de school die achter het station ligt.

Overvolle trein

Een vreemde gewaarwording. De trein van half zes vanuit Utrecht naar Almere lijkt iedere dag drukker te worden. Zit ik nog in alle rust in het boemeltje van Houten naar Utrecht, in de trein naar Almere moet ik vechten om een plekje.

Gisteren stopte de overvolle trein een paar honderd meter van Utrecht. 'Er is aan de noodrem getrokken', concludeerde de conducteur door de intercom. 'We zoeken het lek', vertelde de machinist wat later. 'Misbruik wordt gestraft', dacht ik.

Het was niet de noodrem, maar een storing merkten we toen we wegreden en een paar honderd meter verderop weer stilstonden. Het stoppen, rijden, stoppen en langzaam rijden leverde een vertraging op van een halfuur.

Vervelend allemaal. En toch was de trein weer bommetjevol vanavond.

Spoorwegramp

Schel schalde een beat door de trein. De warmte blies naar binnen door het raampje. 'We kunnen nog niet vertrekken vanwege een gebrek aan personeel', was net omgeroepen.

Mijn mobiel internet vertelde dat in Londense metro's Goethe en Sartre wordt voorgedragen. Het zou allemaal een stuk interessanter worden. Nederlandse treingedichten zijn er genoeg. Geen groter genoegen dan het voordragen van 'Aan Rika' van Piet Paaltjens:

Gij vreesdet mooglijk voor een spoorwegramp?
Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn,
Dan, onder hels geratel en gestamp,
Met u verplet te worden door één trein?

De vrouw tegenover vroeg het zich niet af. 'Meneer, wilt u uw muziek wat zachter zetten.' De man met een streepjesoverhemd schrok op uit zijn luisteren. En trok de oortjes uit zijn oren. De schelle dreun bleef. De man schuin tegenover hem werd aangetikt. Hij trok ook zijn oortjes eruit en liet ze eruit. De man met het streepjesoverhemd deed de oortjes weer in en de beat was weer terug.

Ergens klonk een luide klank. Het hield even plotseling op als dat het begonnen was. 'Ja, met mij. Waar ik ben', liet een vrouwenstem volgen. 'Nee, hij staat nog stil. Er is geen personeel. Wacht... De deuren gaan dicht. Hij vertrekt. Ja, ik ben om zeven uur thuis.'

Ik keek dromerig weg en zag het perron wegglijden. Het hels geratel en gestamp van de oortjes werd overgenomen door het gesuis dat de lucht in het bedompte rijtuig weer wat in beweging bracht.