Spiegelbeeld zonder geluid

De muziek schalt uit tussen zijn oren en de koptelefoon. Hij staat dromerig naar zijn spiegelbeeld te turen in de ruiten van het treinstel. Om hem heen heeft hij een lege ruimte gemaakt door zijn herrie. Het is nog ochtend en hij kijkt naar zichzelf, maar het geluid wordt niet gespiegeld.

Gelukkig duurt zijn aanwezigheid niet lang, een halte verder moet hij er al uit. Hij staart naar de knopjes om de deur open te maken en drukt op het blauwe dat links zit. De muziek dreunt onverminderd voort, de elektrische gitaren klinken boven alles uit. Hardrock, hoor ik er overduidelijk in, maar ik mis het middenkader van geluiden om de herrie te duiden.

De deur blijft dicht, hij drukt nogmaals op de blauwe knop, maar de deur blijft tjokdicht. Ik zwaai naar hem, maar hij ziet het niet. Ik zwaai nogmaals, de bewegingen in het spiegelbeeld moeten hem wakkerschudden. Ik gebaar naar de rechterkant, waar het gele knopje op zit. Je moet daar op drukken fluister ik, maar ik doe alsof ik schreeuw. Hij wordt wakker en drukt op de knop.

De deur gaat open en hij verdwijnt de duistere ochtend in. Het geluid sterft langzaam weg. Over zijn schouder hangt een witte tas met zwarte spikkels op weg naar de school die achter het station ligt.

Titels voorlezen

Hij staat net een stap naast me, trekt een boek uit de doos en bekijkt aandachtig het kaft. 'Het hongergen' vermeldt de omslag en meneer moet dat ook even kenbaar maken. Hij kan immers lezen. Hij tikt me aan. 'Wist je dat op de wereld ruim één miljard mensen met overgewicht kampt?' Hij kijkt van zijn boek op en ziet mij. 'O, sta je daar', geeft hij als excuus en gebaart naar de vrouw die aan de andere kant naast mij staat. 'Ach', zegt ze snel. 'Van mij hoeft dat niet dat lijnen en zo.' Ze trekt haar buikje een eindje in, wrijft er even over met haar hand en slaat haar ogen weer op de dozen met boeken.

Hij legt het boek terug en staart naar een andere titel. 'Transedente seks', leest hij opnieuw voor. 'Wat zou er nou in zo'n boek staan?' Dan moet je het kopen en lezen lul. 'Ik zou het niet weten', antwoordt zij geduldig. Zij reageert verder niet en duwt met haar wijsvinger de ruggen weg om de titels wat beter te kunnen lezen. Hij legt het boek weer weg en ik zoek snel een plek verderop om het stel niet meer te horen.

Wat later als ik bij de andere kraam sta, passeert het stel mij. Hij houdt een tasje vast van de boekwinkel van het kraampje waar hij de boektitels voorlas. Ze lopen wel een mijl uit elkaar. Hij blaast een beetje voor zich uit. Het tasje slingert tussen beide. Ze zeggen niks, er zijn geen titels meer om voor te lezen.

Achter het net

De vissenstorie houdt niet op met één bezoek aan De Rifwachter in Hilversum. Er ontbraken nog drie garnalen aan ons assortiment en de kempvis mocht ook wel een vriendinnetje. Genoeg reden om vanmiddag weer naar Hilversum af te reizen. We kennen de route al uit ons hoofd.
Zojuist heb ik even een halfuur naar de bewegende beelden van het levend schilderij zitten staren. Wat een pracht al die kleurtjes en visjes die achter elkaar aanzitten. De kempvis heeft twee vriendinnetjes gekregen en pronkt de hele tijd zijn vinnen naar de twee nieuwe dames. Die vluchten nog weg voor de enge man met zijn trillende vinnen. De garnalen houden zich schuil en de drie nieuwe bodemwoelers houden zich intensief bezig met hun spiegelbeeld in het aquariumglas.
Helaas moesten wij vandaag een ongeval betreuren. Garnalen zijn heel beweeglijk en eentje wist te ontsnappen bij het vangen in het netje. In het kunstlicht hebben wij het weggesprongen dier niet meer kunnen vinden. We visten achter het net. De drie overgebleven garnalen laten zich sinds het incident niet meer zien. Ze houden zich schuil onder het houtblok. Dat een aquarium zo spannend kan zijn, heb ik nooit geweten.