Bijten ze een beetje?

Ze zit aan de waterkant met een hengel die langer is dan dat de sloot breed is. Maar hier op deze driesprong lukt het haar aardig om aan te leggen met de lange hengel. Ze zit rustig op haar viskoffer als stoel en tuurt over het wateroppervlak naar de dobber. Het leefnet hangt keurig naast haar in het water. De dag kan niet meer stuk. Zelfs tegen de ergste regen heeft ze zich zelfs beschermd. Boven haar hoofd prijkt een brede paraplu.

Je kunt je tegen wind en regen beschermen als visser, maar het grootste gevaar schuilt in de belangstellende die met veel interesse en om een praatje verlegen, graag wil weten hoe de zaken ervoor staan. 'En? Bijten ze een beetje?' vraagt hij keurig zoals het hoort. Je hoort de zucht uit het lichaam van de visser ontsnappen. Ze zit hier voor haar rust, voor een praatje zou ze wel een ander, droger plekje verkiezen. Haar antwoord heeft ze paraat. 'Nee, ze hebben er vandaag geen zin in.' De man fluit naar zijn hond en ziet kans het gesprek voort te zetten. 'Ach ja, het weer is er ook niet naar.'

De rest heb ik niet meer gehoord, want toen was ik er echt voorbij gerend.

Hyves en vissen

Sinds een kort weekje is het helemaal hot om aan de waterkant van de Alkmaargracht te zitten vissen. Een buurman en een buurmeisje begonnen ermee en elke dag scharen er zich meer klapstoelen langs het plekje. Elke dag verdubbelt het aantal witte tuinstoelen zich tegen het houten stootrandje.

Het werkt aanstekelijk. Van het weekend betrapte ik mij erop dat ik aan Inge vroeg of ik mijn visspullen een paar jaar terug had weggegooid. 'Ik denk het wel', kreeg ik als antwoord. Ik zag mijn rode hengel van drie meter met het fibertopje weer voor me. De laatste keer dat ik met het ding gevist heb, moet ergens tussen de vijftien en twintig jaar terug liggen.

Zo gaat dat met een hype. Iemand doet iets, iemand anders denkt 'goh, leuk' en voor je het weet doet iedereen het. Begin maar eens in een gezelschap uitvoerig in je haren te krabben en binnen de kortste keren heeft iedereen hoofdluis.

Internet hobbelt van hype naar hype. Een jaar terug leek het sociale netwerk hyves helemaal hot te zijn. Nu knaagt de belangstelling langzaam weg en lokt het volgende sociale netwerk: LinkedIn. En wat je bij hyves deed, doe je nu bij LinkedIn. Je nodigt allerlei interessante mensen uit om vriend te worden en in no time tel je mee in het netwerk.

Ondertussen liggen er allemaal ongebruikte accounts langzaam af te sterven, verdwijnen vrienden en speurt iedereen alweer naar het nieuwste netwerk. Hoeveel beter kun je aan de waterkant zitten vissen. Zelfs na het vallen van de schemering zitten ze er nog.

Vissen

Mijn eerste werkdag bij Zorggroep Almere op het hoofdkantoor, viel mij de sfeervolle inrichting van kantoorruimten op. Prachtige plantpartijen, vissen zwommen in grote aquaria op de bureaus en vlinders vlogen al hangend aan het plafond.
Ik vertelde het verhaal van de vissen thuis en kreeg die verjaardag van Inge een prachtig gehaakte vis in een heuse kom. Jaloerse blikken van collega's en veel complimentjes volgden. Daarom heb ik bij mijn afscheid kleine visjes aan mijn collega's gegeven. Inge heeft ze genaaid en het resultaat mag er zijn.
Misschien moeten we een handeltje beginnen.

Vissers en jagers

Een bootje tuft voorbij. Op de groene zijkant staat in rode letters ' Jägermeister'. Een man met een jagershoedje en jagersjas zit voorin, naast hem een andere visser. De achterste man heeft een grote bril en een belachelijke pet op zijn hoofd. Hij houdt met één hand zijn hengel vast, de andere probeert de boot te sturen. In het water achter de boot zie ik een goudkleurige nepvis meegetrokken worden door de hengel van de visser.

De jager voorin haalt zijn hengel op. Hij heeft een relatief kleine vis aan de haak. De stuurman laat even zijn stuur los en haalt ook zijn vangst naar binnen. Een stuk net houdt hij vlak boven het water. Beet.

Kokeltis

Ik zocht hem en miste zijn nieuwsgierige en enigszins dulle blik. Ik tuurde het aquarium langs, maar vond hem niet meer. Nog even doken mijn ogen naar beneden en daar vonden ze hem. Hij lag op zijn kant tussen de steentjes en plantjes van de bodem. Eén oog staarde mij zonder leven aan. Het kogelvisje is dood.
Samen met Doris keek ik zojuist nog even naar de vissen. 'Kokeltis' vroeg ze. Maar hij is er niet meer. 'Nee, het kogelvisje is dood', gaf ik als antwoord. 'Kokeltis toot?' Ja, knikte ik. Ik voelde een zachte snik opborrelen.
Eigenlijk ben ik best een beetje verdrietig. Al was hij na één dag in ons aquarium vegetariër geworden, zijn nieuwsgierigheid en wapperde vinnetjes hadden iets heel schattigs. Wel jammer dat hij er niet meer is, want Doris is niet de enige die hem mist.

Kogelvisje

Een slakkenplaag overwoekerde de vissen in ons aquarium. In ontelbare aantallen zwierven ze rond. Ze bedekten de bodem, klommen in een lange colonne over de bladeren van de planten en kropen over het glas.
Daarom is vandaag een verdelger in de vorm van een visje in het aquarium gekomen. Het diertje is goedkoper dan een chemische bestrijder en is mogelijk veel effectiever. De naam die het beest draagt: kogelvis.
Hij verkeert nu een halve dag in ons aquarium en doet zijn naam eer aan. Kogelrond is het diertje. Hij heeft zich de eerste uren in zijn nieuwe verblijfplaats heerlijk tegoed gedaan aan de massa slakken die in ons aquarium leefde.
De slakken zijn nu bijna verdwenen uit het aquarium. Ik zag er juist eentje kruipen over de bodem, maar ik vreesde het ergste voor zijn leven.

Puntjesvis

De vissenstory houdt niet op. Gisteravond tuurde ik het aquarium in en zag plotseling witte stippen op een neon tetra. Nu heb ik een abonnement op het vinden van stippen, vlekken en bulten op levende have. Zo bespeur ik altijd de teken op de vacht van onze teckel Sientje. Een halfjaartje terug ontdekte ik dat Sientjes voortand los zat. Kortom, ik ben een expert op het gebied van het ontdekken van oneffenheden bij levende have.
Een speurtocht op internet leerde mij ook de diagnose te stellen: witte stip. Dit is een parasiet die zich nestelt op de kiewen van de vis. Een besmetting kan doden opleveren, dus daarom is vandaag een middeltje gekocht. Met tien druppeltjes donkerblauwe inkt per dag is het over een paar dagen weg.

Achter het net

De vissenstorie houdt niet op met één bezoek aan De Rifwachter in Hilversum. Er ontbraken nog drie garnalen aan ons assortiment en de kempvis mocht ook wel een vriendinnetje. Genoeg reden om vanmiddag weer naar Hilversum af te reizen. We kennen de route al uit ons hoofd.
Zojuist heb ik even een halfuur naar de bewegende beelden van het levend schilderij zitten staren. Wat een pracht al die kleurtjes en visjes die achter elkaar aanzitten. De kempvis heeft twee vriendinnetjes gekregen en pronkt de hele tijd zijn vinnen naar de twee nieuwe dames. Die vluchten nog weg voor de enge man met zijn trillende vinnen. De garnalen houden zich schuil en de drie nieuwe bodemwoelers houden zich intensief bezig met hun spiegelbeeld in het aquariumglas.
Helaas moesten wij vandaag een ongeval betreuren. Garnalen zijn heel beweeglijk en eentje wist te ontsnappen bij het vangen in het netje. In het kunstlicht hebben wij het weggesprongen dier niet meer kunnen vinden. We visten achter het net. De drie overgebleven garnalen laten zich sinds het incident niet meer zien. Ze houden zich schuil onder het houtblok. Dat een aquarium zo spannend kan zijn, heb ik nooit geweten.

Kempvis

Het nieuwe aquarium heeft weer bewoners. Vorige week zondag maakten we het gekregen aquarium van een kennis schoon. Het water was vandaag schoon genoeg om de vissen die we van de kennissen gekregen hadden in het aquarium te doen. Bovendien vonden wij het genoeg reden voor een tocht naar de viswinkel in Hilversum.
Inge kwam vandaag thuis met prachtige vissen. In ons gekregen aquarium zwemt nu een kleurrijke visje met een paarse glans, die erg agressief is tegen mannelijke soortgenoten. De mannetjesvis uit Azië leeft in kleine poeltjes en vecht zich letterlijk dood als er een ander mannetje in de buurt komt. Naar andere vissen toe is het een heel sociale vis, die heel goed solitair kan leven. Het leukste is hij met vrouwtjes, dan pronkt hij echt en maakt zelfs een nestje. Dat vind ik echt schattig.
Nu hij zo rondzwemt met prachtig gesluierde vinnen en wapperende zijvinnen, is het een weldaad voor het oog. Dan denk ik even terug aan iets meer dan een week geleden dat de sluierstaartjes nog hapten in het vieze water. Overigens mogen sluierstaartjes niet bij de Siamese kempvis in het water. De vis ziet de wapperige staarten aan voor mannelijke soortgenoten.

Een levend schilderij

Mijn allerliefste zusje gaf Doris voor haar tweede verjaardag een vis cadeau. Een sluierstaart in een zakje, die even later voorzichtig zwom in de ronde kom. We kochten de volgende dag een vriendje voor het dier, want alleen is zo zielig. Binnen een uur hapten de twee vissen aan het wateroppervlak. Zuurstoftekort. De oplossing: een aquarium van dertig liter met een geavanceerd filter.

Het verhaal gaat verder. Er kwam nog een visje bij en om zeker te zijn van nog meer zuurstof plaatsten we nog een bubbeltjesapparaat in het veel te kleine apparaat. Kleine vissen worden groot. Zo bleek snel dat de maten van het aquarium niet toereikend genoeg waren voor de groei van deze dieren. We speurden op internet, kwamen in echte aquariumwinkels die de grote aquaria uit de dierentuin nabootsten: clownvisjes en andere indrukwekkende soorten uit het koraal.

Eigenlijk wilden we een groter aquarium, 60 liter of 80 liter, maar ergens kwam het er niet van. Een kennis bood een aquarium aan, compleet met de inhoud: guppy's, neontetra, een meervalletje en drie oranje algeneters. Vanmiddag hebben we ze opgehaald. De dieren gingen gewoon met een bodempje water mee in de kofferbak.

Nu zitten de vele dieren in ons kleine aquarium, de drie sluierstaartjes met de guppy's in de vissenkom met de luchtbubbels. Morgen gaat Inge naar de grote vissenwinkel in Hilversum om de sluierstaartjes in te ruilen en dan begint het echte aquariumleven, opgebouwd volgens een doordacht plan met kleine garnaaltjes en andere lieverdjes, niet te groot en geschikt voor ons grote aquarium. Hoe je van het een in het ander rolt.

En Doris? Een vis is voor haar een vis. Een sluierstaart is net zo leuk als een guppy. Of er nu een meerval of een schooltje neontetra's in het water zwemmen. Voor haar maakt het allemaal weinig uit. Alleen wij vinden het zielig dat die dieren in een te klein aquarium zwemmen en zoeken naar mooi watertje in de kamer. Net zoals de kennis zei toen we wegreden met het dunne laagje water: het is best mooi, een levend schilderij, dat is het.