De straat is een riviertje

Het water stroomde als een riviertje door de straten van Den Haag. Terwijl de regen met bakken uit de hemel viel. Voor de meeste wandelaars viel hier niet veel meer aan te doen dan te schuilen. Mijn trein zou echter op het voorgeschreven moment vertrekken en ik maakte snel de afweging tussen een nat pak of later thuis. De uren zijn al zo kostbaar, zodat ik snel een wegwerpponchoo uit mijn tas hengelde.

Lichtvoetig petje, donkere ogen en vederlichte glimlach

Lichtvoetig petje, donkere ogen en vederlichte glimlach

Een lichtvoetig petje, donkere ogen maar een vederlichte glimlach op de smoel. Zo laat zich het weer niet samenvatten, maar de zonsondergang van vanavond lijkt zich zo wel te willen tonen aan de toeschouwer. Het woeste weer van de dag komt er niet in terug. De regen en de wolken die bulderend tegen elkaar tekeer gingen.

Watten, regen en andere nattigheid

Regenwolken beletten de zonsondergang boven Almere

Een hele dag regen was niet het enige dat mij thuis hield vandaag. Ik heb een zware verkoudheid te pakken. Vooral mijn hoofd voelt als een verzameling watten: vochtig en drukkend tegen mijn voorhoofd. Genoeg om je mening te vormen over alle Haagse tumult, maar te veel om je gedachten goed te kunnen formuleren.

Regenwolken zonsondergang

Regen valt uit de donkere wolken. De zon is ondergegaan achter de wolken

Uiteindelijk viel de regen uit de wolken en de duisternis trok eerder over het land dan anders. Het is moeilijk foto's ervan maken. Het lijkt of de natuur een wedstrijdje doet tegen de verveling. Want hoe lang blijft een dagelijkse zonsondergang interessant.

Bijten ze een beetje?

Ze zit aan de waterkant met een hengel die langer is dan dat de sloot breed is. Maar hier op deze driesprong lukt het haar aardig om aan te leggen met de lange hengel. Ze zit rustig op haar viskoffer als stoel en tuurt over het wateroppervlak naar de dobber. Het leefnet hangt keurig naast haar in het water. De dag kan niet meer stuk. Zelfs tegen de ergste regen heeft ze zich zelfs beschermd. Boven haar hoofd prijkt een brede paraplu.

Je kunt je tegen wind en regen beschermen als visser, maar het grootste gevaar schuilt in de belangstellende die met veel interesse en om een praatje verlegen, graag wil weten hoe de zaken ervoor staan. 'En? Bijten ze een beetje?' vraagt hij keurig zoals het hoort. Je hoort de zucht uit het lichaam van de visser ontsnappen. Ze zit hier voor haar rust, voor een praatje zou ze wel een ander, droger plekje verkiezen. Haar antwoord heeft ze paraat. 'Nee, ze hebben er vandaag geen zin in.' De man fluit naar zijn hond en ziet kans het gesprek voort te zetten. 'Ach ja, het weer is er ook niet naar.'

De rest heb ik niet meer gehoord, want toen was ik er echt voorbij gerend.

Weer of geen weer

Hoe de wolken zich verzamelen en elk moment leeg kunnen stromen. De zon kan dit niet tegenhouden, maar het is een prachtig gezicht.

Sombere wolken of vreugdevolle tijding?

Hij boog zich een beetje naar me toe en tuurde daarna mee omhoog. 'Wat zie jij?' vroeg hij. Zijn ogen keken mij guitig aan en met een nieuwsgierigheid naar een antwoord. Natuurlijk wist hij wel wat ik zou zeggen, maar hij hoopte stiekem dat ik zou nadenken voordat ik wat ging zeggen.

Sombere zonsondergang met de regen

Is een zonsondergang met regen somber? Een beetje wel. De regen valt in een onafgebroken stroom uit de hemel en in de verte is geen opklaring te bespeuren. Het is zelfs een tikkeltje erger: er dreigen zelfs nieuwe wolken hun lading vocht af te staan aan de aarde.

Donkere luchten boven Den Haag

Hangen er donkere wolken boven Den Haag? Vanmiddag wel. De donkere lucht had Den Haag in zijn greep. De regen kletterde op het dak van de Tweede Kamer. Maar weer of geen weer, een politieke flirt laat zich niet verrassen door een buitje. Die bui waait wel weer over, denkt iedereen. Trots en tevreden fietste Den Haag wat later weer rond.

Zonsondergang boven Almere: bewolkt en gele regen

Met een dag van flinke regen en minieme opklaringen is de zonsondergang niet verkeerd. Veel donkere wolken en een gele gloed die buiten hangt. Het lijkt of wel of alles door een doorzichtig stukje geel plastic schijnt. De dreiging van een nieuwe wolkbreuk hangt in de lucht.

Slak knaagt aan een blaadje

De regen was gevallen in de tuin. Het vocht bracht gelijk de dieren weer tot leven. Zo trof ik een slak aan die heerlijk op een blaadje aan het knabbelen was. Nauwelijks te zien met het blote oog, maar ik kan daar echt van genieten. Je ziet hem er gewoon aan knagen. Langzaam beweegt het blad en wordt kleiner en kleiner.

De regen ritselt

De schemering slaat tegen het raam van de trein. De regen ritselt als een snoeppapiertje tegen hetzelfde raam. Het licht in de trein verandert in gezelligheid. Het knooppunt bij Weesp passeren we.

Ik lees mijn boek en hoor iemand telefoneren. 'Wat zeg je?' maar de woorden dringen niet tot mij door. Zo lekker kan lezen zijn, als de regen maar ritselt en de schemering maar slaat. Zo sterk zelfs dat ik maar net op tijd mijn boek dichtsla, de tas pak en de trein verlaat.

Hier en daar een bui

Ik ren voor een bui uit
en een bui holt voor mij

De regen slingert in slierten
uit de dreigende wolken

Uit de schoorsteen cirkelt
geelbruine rook de bui in

Het straaltje plas mengt
in het water van de toiletpot

Ik ruik een walm van
hondenpoep langs de waterkant

Hoe kan het dat er mensen zijn
die dat niet ruiken, vraag ik mij af

De druppels regen vallen traag
en lijken een stortbui in het water

De bui zit mij op de hielen
hij hijgt vlak achter mij

Als ik een wedstrijd liep
was ik tweede geworden

Net voor hij goed en wel
valt, stap ik mijn droge huis in

Begrafenisparaplu

De regen slaat moedig
het verdriet weg
en verliest droge tranen
je zakt naar beneden

Als ik nu weg ga
en jij weer omhoog
komt, doen we net
of niets gebeurd is

Deze dag verdwijnt
in morgen en dan
druppelt gemis
in tranen met tuiten

Bernkastel-Kues

Kronkelweggetjes waarbij we achter een vrachtwagen de heuvels op en af gaan. De vrachtwagen achter ons sandwicht ons bijna tegen de vrachtwagen voor ons, die gedwongen door zijn voorgangers ook niet veel harder dan veertig rijdt.
De tocht naar het Moezelstadje Bernkastel-Kues vraagt geduld en veel ootmoed als je dezelfde toeristenroute neemt als wij. Gelukkig is de weg die het sterkst afdaalde, de weg waar vrachtwagens niet geduld worden.
Getroffen word ik vooral door het ziekenhuis, het Krankenhospital in Kues dat heel mooi vanaf Bernkastel te zien is. Het koor met het witte pleisterwerk en de rood geverfde stenen rond de gotische ramen is een adembenemende combinatie. Zeker ook het idee dat deze kapel de Middeleeuwse bibliotheek van de theoloog Nicolaus Cusanus herbergt. Het behoort tot een van de best bewaarde privé-bibliotheken uit deze tijd.
Wij lopen hier echter aan voorbij, een peuter van bijna drie kun je niet echt blijmaken met een museum. Wij kiezen voor een gebakje in een van de vele koffiehuizen rond een van de vele pleintjes van Bernkastel. We laten ons verrassen door de vakwerkhuizen en duiken tenslotte zelfs een wijnwinkel in. Uit eigen wijngaard, zegt de verkoopster erbij. Ze drukt me een folder in handen over Bernkastel-Kues die ik allang heb, maar haar vriendelijkheid zorgt ervoor dat ik hem even hartelijk aanneem als de vorige bij de VVV.
Het doosje met wijn moet de regen trotseren die ons behoorlijk toetakelt als wij de brug oversteken. Langs het Krankenhospital lopen we naar de auto die in de parkeergarage in het oude treinstation staat geparkeerd.
De regen slaat ook tegen de autoruit en we kiezen voor de minder toeristische route naar huis: de Duitse Autobahn.

Rotweer

Ik geloof niet in Sinterklaas en ik geloof niet in de weerman. Vanaf vandaag behoor ik tot de afvalligen. Erwin Kroll, Helga van Leur, Reinier van de Berg, Peter Timofeeff (of was het zijn broer Karel?) en Marjon de Hond. Ik gun ze hun baan, maar het lijkt meer en meer op koffiedik kijken.
De hele week zag ik op tegen deze zondag. Het noodweer was over ons uitgesproken. De wolken met regen, onweer en hagel hingen dreigend in de tabellen. Ik vreesde het einde van mijn hardloopcarrière.
Wat een teleurstelling dat ik vanmorgen tussen 10 en 12 enkel de zon op mijn bolletje voelde. Geen spatje van winterse buien overviel mij. Dat terwijl de weerdeskundigen deze dag tot onheilsdag voorspelden.
Het enige leed dat mij trof was de troffy, rally of hoe dat gesjees met auto's, brommers, motors, scooters en scootmobiels ook mag heten. Al de toegangswegen tot fietspaden en natuurgebieden waren afgesloten. Geen lint dat ik niet tegenkwam.

Hoedje

Ik hol langs het Weerwater. De wind drukt de regen tegen mijn lijf en de kou duwt mijn rennen wat terug. Een fietser rijdt traag achter mij aan en haalt mij langzaam in. Dan trekt de wind het zeil aan en waait het hoedje van zijn hoofd.
Als de wieldop die losslaat van een auto haalt het hoedje de fietser in, slaat door een rukwind af van de route van zijn hoofdheer en haast zich een grasveldje op. Hij klemt zich aan een grashalm en blijft even liggen. De onderkant ligt boven. Het zoekt de huilende regen op de kant waar zojuist nog een hoofd onder lag.
Ik ren van mijn route af, het grasveld in en pak het hoedje op. Ik geef de man die stilstaat zijn hoofddeksel terug. Een mompel bedankt mij en ik volg mijn route weer. De regen begroet mij weer vol enthousiasme en ik voer de strijd aan. 'Wir setzen uns mit Tranen nieder', huil ik de wind terug. De rest van de woorden weet ik niet meer.

Droogrijders

In de regen word je nat. Bij het hardlopen vanmiddag na kantoortijd viel me op dat de fietspaden leeg waren. Zoveel druppels als er vielen, zoveel mensen normaal op dit tijdstip voorbij fietsen. Een enkele fietser trotseerde de regen, maar het waren er weinig.
Ik vroeg me af waar al die mensen nu waren, die anders het fietspad zo in beslag nemen. Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Een file auto's reed stapvoets en met horten en stoten de rotonde in. Als ze zouden fietsen, haalden ze zichzelf nu in en zaten met natte haren bij het haardvuur. Nu wachtten ze op het kletteren van de regen op de ruiten.