Geen trein en geen informatie

Naast treinen ontbreekt het ook aan informatie de laatste dagen bij NS

Geen treinen, koude voeten en geen informatie.Sommige dichters huilen van jonge sla in september, ik van de NS in de winter. Vanmorgen was het mijn beurt. Informatie inwinnen via de website heeft weinig zin, daarom maar gegaan. Ik zag bij binnenkomst al een vol perron. Nooit een goed teken. Een overwegstoring bij Naarden-Bussum en een wisselstoring bij Schiphol, zorgden voor de uitval van flink wat treinen. Eigenlijk waren alle rechtstreeks treinen naar Amsterdam Zuid uitgevallen. En niet alleen de treinen reden niet, ook de informatievoorziening stond ergens stil in een weiland. NS-personeel weet inderdaad niet veel meer dan de reizigers op het perron. Terwijl ze wel in indrukwekkende uniformen en gele hesjes lopen. Kortom: chaos op het spoor.

Eindelijk reed er een stoptrein.De trein was overvol en de conducteur verzocht reizigers naar Schiphol uit te stappen. Ik wantrouwde de situatie, maar besloot dan maar het verzoek in te willigen. Ik ging nog even naar de conducteur en vroeg hem of de volgende echt reed. Hij antwoordde dat deze over 10 minuten zou komen.

Ik had beter moeten weten.

Straatje schoonvegen

De sneeuw noopt een ieder tot de burgerplicht: veeg het stukje stoep voor je huis schoon. Mijn wandelschoenen kraakten over sneeuw. De enkele punten waar de stoep was schoongeveegd, zetten mij aan het denken. Want is het eigenlijk wel zo verstandig je straatje schoon te vegen.

Ik denk het niet. Soms kan het juist veel veiliger zijn om over de sneeuw te lopen. Het weghalen van de sneeuw vraagt juist om een goed onderhoud. En als je een stukje straat ziet zou je als weggebruiker vermoeden dat het een goed begaanbaar pad is. Juist die overmoed zorgt voor het ongeluk: je denkt dat het niet glad is, maar het is juist wel glad.

Morgenochtend als er een lekker stukje nachtvorst overheen is gegaan, zijn dit de gladste stukjes straat. Dus ik vraag mij oprecht af of het wel zo slim is de straat voor je huis schoon te vegen.

Lustige sneeuw

De vers gevallen sneeuw is ook heel mooi en leuk om te sleeën

De sneeuw is niet alleen een last, maar ook een lust. Vanmiddag heb ik met Doris haar hoorapparaatjes gehaald. Al zijn de apparaatjes niet de juiste. Ze mocht vanmiddag achterop de slee en gleed heerlijk over de verse sneeuw. Op deze slee heb ik vroeger ook gezeten, we lenen hem zolang van mijn ouders. En hij glijdt nog prima.

Nadat de apparaatjes thuis waren gebracht, gingen we naar het heuveltje achter. We moesten eventjes 2 jonge honden ontwijken, maar het gleed heerlijk van het heuveltje. Zo lekker dat ik er een video van gemaakt heb.

Geen treinen maar nu.nl blijft stil

Wie dacht dat Nu.nl een onafhankelijk nieuwsstation was, heeft het helemaal mis. De grote aandacht op de nieuwssite voor de NS in de winter op speciale pagina's op de website, werpt vruchten af: de helft van de treinen rijdt momenteel Utrecht niet uit en het land ligt plat, maar op de website van nu.nl is het weggemoffeld in een algmeen bericht over het wegverkeer.

Het grote zwarte pieten is begonnen, want wie is er de schuld aan? Als de wissel stoort, is het de schuld van Prorail. Als een stukke trein ergens stilstaat, is het de schuld van de NS. En zo kan het kamerlid Ineke van Gent op twitter wel roepen dat ze een spoeddebat wil, maar de vingers wijzen al naar elkaar.

Interessant fenomeen, de adverteerder en het nieuwsmedium.

Alkmaargracht in de sneeuw

Zojuist uit het raam gehangen en de met sneeuw bedekte gracht op de foto gezet. Alles verandert in een lieflijk plaatje zo met de sneeuw. Bij het omdraaien in de andere richting zag ik dat het wak onder de brug waar de eenden en meeuwen in zwemmen met de dag kleiner wordt. Ik hoop voor hen dat de vrieskou snel verleden tijd zal zijn. De dooi kan niet vroeg genoeg beginnen voor deze dieren.

Slippartijen in Marseille

Peter Timofeeff liet zijn weerbericht vandaag verglijden in zijn accent. Hoe kouder het is, hoe sterker het accent los komt. Zo had hij het vandaag bij zijn weerbericht over slippartijen in Marseille. Het klonk als een heus gedicht.

Wie is daar aan komen rijden
in de straten van Marseille
Het is de bijrijder
van Marseille

He lo hop, he lo vo
draag de weg verder
op het witte geluk
dat onder het sleetje glijdt

Zolang de slippartijen
van het lichte Marseille
over de zachte dijen glijen
en de sneeuwpoppen kleien

Rotweer

Ik geloof niet in Sinterklaas en ik geloof niet in de weerman. Vanaf vandaag behoor ik tot de afvalligen. Erwin Kroll, Helga van Leur, Reinier van de Berg, Peter Timofeeff (of was het zijn broer Karel?) en Marjon de Hond. Ik gun ze hun baan, maar het lijkt meer en meer op koffiedik kijken.
De hele week zag ik op tegen deze zondag. Het noodweer was over ons uitgesproken. De wolken met regen, onweer en hagel hingen dreigend in de tabellen. Ik vreesde het einde van mijn hardloopcarrière.
Wat een teleurstelling dat ik vanmorgen tussen 10 en 12 enkel de zon op mijn bolletje voelde. Geen spatje van winterse buien overviel mij. Dat terwijl de weerdeskundigen deze dag tot onheilsdag voorspelden.
Het enige leed dat mij trof was de troffy, rally of hoe dat gesjees met auto's, brommers, motors, scooters en scootmobiels ook mag heten. Al de toegangswegen tot fietspaden en natuurgebieden waren afgesloten. Geen lint dat ik niet tegenkwam.

Lekkere sneeuw

Lekkere sneeuw kraakt als je erop loopt, pakt zich samen als je het kneedt tot een bal en lekkere sneeuw smelt nauwelijks in je hand.
De sneeuw van vanmorgen had niets van lekkere sneeuw, was nat en als je er een stap op zette, bleef je voetspoor in water water. Ik wilde weer gauw weer naar binnen nog voordat ik een stap buiten had gezet.
Voor Doris niets van al deze referenties, meningen en ideeen over lekkere sneeuw. Voor haar was er vanmorgen toen ze uit het raam keek gewoon sneeuw, zonder een oordeel. Ze mocht gelijk naar buiten en holde in de witte wereld. Ook leerde ik haar een sneeuwbal maken, die zoals je ziet prachtig aankwam.
Dat zelfs natte sneeuw lekker kan zijn, bewijst Doris.