Een klap van de molen

Het leek bijna een vakantiedag. Ik was vandaag een dagje vrij, omdat Inge haar cursus had. Mijn zus kwam langs, we zwommen samen met Doris in het zwembad en fietsten vanmiddag een lekker rondje Almere.
Bij de windmolens, iets achter de dijk, hielden we even stil. Wat zijn die dingen hoog. We probeerden de lengte van de enorme wieken in te schatten. Ik herinnerde mij dat ze wel 29 meter lang konden zijn, met een hele doorsnede van bijna 60 meter.
Zo onder zo'n molen voelde ik mij nog kleiner dan ik ben. Mijn zus kreeg zelfs de molen niet in de complete lengte op de foto.
Het suizen en de brommende ondertoon erbij, klonken best verontrustend. Niet iets om een klap mee te krijgen.

Hoedje

Ik hol langs het Weerwater. De wind drukt de regen tegen mijn lijf en de kou duwt mijn rennen wat terug. Een fietser rijdt traag achter mij aan en haalt mij langzaam in. Dan trekt de wind het zeil aan en waait het hoedje van zijn hoofd.
Als de wieldop die losslaat van een auto haalt het hoedje de fietser in, slaat door een rukwind af van de route van zijn hoofdheer en haast zich een grasveldje op. Hij klemt zich aan een grashalm en blijft even liggen. De onderkant ligt boven. Het zoekt de huilende regen op de kant waar zojuist nog een hoofd onder lag.
Ik ren van mijn route af, het grasveld in en pak het hoedje op. Ik geef de man die stilstaat zijn hoofddeksel terug. Een mompel bedankt mij en ik volg mijn route weer. De regen begroet mij weer vol enthousiasme en ik voer de strijd aan. 'Wir setzen uns mit Tranen nieder', huil ik de wind terug. De rest van de woorden weet ik niet meer.