Bijvoeren van de vogels bij vorst

Niet alleen een voederbak hoog, maar ook een plateau wat dichter bij de grond voor de vogels.

Merel, koolmees en spreeuw, ze hebben de laatste dagen allemaal genoten van het voer in onze tuin. De vorst zorgt ervoor dat de vogels veel energie en daarmee voedsel nodig hebben. Volgens de vogelbescherming verliezen de kleinere vogels gedurende koude nachten wel 10 procent van hun lichaamsgewicht. Daarom kan het geen kwaad ze bij te voeren. Wel moet je rekening houden ze niet teveel eten te geven, maar de laatste dagen gebeurt dat niet zo snel. Het voedsel dat wij aanbieden in de achtertuin wordt gegeten door alle vogels uit de buurt: koolmees, pimpelmees, huismus, merel, kauw, ekster en spreeuw.

Koolmees in de vlinderstruik

Bij de eerste nachten vorst, zag ik 's morgens als de zwarte merel zitten.

Help de Aziatische boktor in Almere

Een enorme schrik natuurlijk: in Almere is de Aziatische boktor aangetroffen. De sporen van het diertje werden gevonden bij het snoeien van bomen in Almere Buiten.

Bomen en struiken in een omtrek van 100 meter rond de besmettingshaard moeten weg. In een omtrek van 1000 meter rond de esdoorns waarin de sporen zijn gevonden, komen voor 4 jaar onder toezicht van de voedsel en warenautoriteit. In een straal van 500 meter mogen geen hout of planten worden vervoerd.

Gele ginkgo in de herfst

De Ginkgo-bladeren kleuren nu innig geel

Hoe snel de Ginkgo Biloba in de achtertuin geel kleurt. Een week geleden schreef ik over de kleurschakeringen van mijn Goetheboompje. Nu is de schakering vervallen en kleurt de hele boom diepgeel. Het is een prachtig gezicht hoe zo'n boom binnen twee weken transformeert van groen naar geel. Ik ken weinig bomen die zo geel kleuren.

Wat kan de herfst toch schitterend zijn.

Ginkgo in herfsttinten

De Ginkgo Biloba in de achtertuin in herfsttinten

De Ginkgo in de achtertuin is in de herfst op zijn best. Zeker op dit moment als de bladeren kleuren van diepgroen naar heldergeel. De laatste kleur is werkelijk prachtig en de bladeren vallen in alle verschillende stadia van de boom. Het geeft een mooi gezicht. De blaadjes die volgens Goethe schizofreen zijn en waar ik bij het planten van de boom al over schreef.

Ik ben gek op herfstbladeren. Niet iedereen houdt ervan. Zo zag ik vanmorgen vroeg mijn overbuurman al druk in de weer met een professionele bladblazer om zijn tuin van de herfst te ontdoen. Dat is voor mij de ontkenning dat de dood bij het leven hoort. Alsof elke dag de zon moet schijnen en het nooit mag regenen of koud mag zijn.

Zonsopkomst door ogen van Ginkgo

De Ginkgo Biloba in de achtertuin heeft de bladeren nog groen. Ik kon het niet laten kort voor vertrek naar school de bladeren in de morgenstond te fotograferen. Met op de achtergrond de vlinderstruik en de bomen bij het grasveld achter het huis.

Dierendag - Het kikkerpoeltje

De kikkers bij het kikkerpoeltje in mijn achtertuin (zoek de echte)

Speciaal voor dierendag. Iedereen is bezig met de huisdieren: het konijn, de kat en de hond. Maar vergeet vooral de echte huisdieren in en rond het huis niet: ratten, muizen, kikkers, eenden, mussen, spreeuwen en huisstofmijt.

Speciaal voor een online tijdschrift schreef ik een tijdje geleden een blogje over de kikkers in mijn tuin. Het werd jammergenoeg niet meegenomen. Blijkbaar waren de bijdragen over de tuin van anderen interessanter. Iedereen zijn goed recht. Omdat ik het zonde vind dit stuk te laten voor wat het is, zet ik het speciaal voor de dierendag hier op mijn blog.

Mussenzwerm

Tussen 2 buien bezoekt een zwerm mussen mijn tuin vanmiddag

De broodkruimels liggen al uren in de voederbak. Ineens heeft eentje het in de gaten en binnen de kortste keren verovert een hele zwerm je tuin. Het doelwit: het voederhuisje. Sommigen wachten keurig op hun beurt, op de kruimels die overblijven. Anderen dringen ongegeneerd voor.

Je moet het wel op tijd zien. Als het op is, zijn ze weg. Een ekster zwermt rond in de hoop dat een musje een steekje laat vallen. Even niet opletten en beet. Maar gelukkig hoef ik het niet te zien. Zowel de ekster als de kat krijgen geen kans vandaag. Als de regendruppels weer vallen, duikt de groep weer in de bomen. Op zoek naar het volgende stekkie waar iets te snaaien valt.

Kijk, daarom doe ik soms wat broodkruimels in het huisje. 

Nestkastjes uitruimen en verhuizen

De nestkastjes op de nieuwe plekken. Beschut of bedreigd?

Augustus of september is de perfecte tijd om nestkastjes uit te ruimen, vertelt de website van de vogelbescherming. Ik kwam toevallig terecht op de website beleefdelente.nl waarin een koppeltje koolmezen in de tuin van het hoofdkantoor van de vogelbescherming per nestkastje wordt gevolgd. Het eerste broedsel mislukt jammerlijk, maar een nestkast verderop - eigenlijk bedoeld voor mussen - zorgt voor het uitvliegen van een jong.

Graancirkel in de achtertuin

Bij het wieden van het onkruid in de achtertuin, stoot ik op enkele graanaren. Ik vroeg mij af hoe dit nu in de achtertuin was terechtgekomen. Een graanveld is in geen velden of wegen te bekennen.

Kattengejank

Hoe gaat het in zijn werk? Je slaapt en je hoort geluiden. Je probeert het geluid te duiden en de beslissing te nemen of je verder gaat slapen. Het is een vorm van betekenistoekenning waarbij een deel van de hersenen slaapt en de rest probeert het geluid om te zetten in betekenis.

De kikkers en het kikkerpoeltje

Ze beginnen er een beetje bij te horen, de kikkers in het kikkerpoeltje in onze achtertuin. Er zitten een grote en een iets minder grote. Ze kregen al snel de namen meneer en mevrouw Kikker. Ergens onder de stenen zitten nog meer kikkers, maar die laten zich niet zo vaak zien als meneer en mevrouw Kikker. Laatst zag ik ook nog een heel klein kikkertje. Met de weinige fantasie die ik heb, meende ik er gelijk een nakomeling van onze uitgezette kikkervisjes in te zien.

Slak knaagt aan een blaadje

De regen was gevallen in de tuin. Het vocht bracht gelijk de dieren weer tot leven. Zo trof ik een slak aan die heerlijk op een blaadje aan het knabbelen was. Nauwelijks te zien met het blote oog, maar ik kan daar echt van genieten. Je ziet hem er gewoon aan knagen. Langzaam beweegt het blad en wordt kleiner en kleiner.

De familie Koolmees

We hadden het eerst nog niet zo in de gaten. Wel werden we iedere morgen gewekt door het geluid van een fietspomp, maar verder viel ons niet op dat in het nestkastje vlakbij het slaapkamerraam 2 koolmezen werkten aan de hun toekomst. Een week of 2 terug merkte Inge op dat ze een koolmees in en uit het kastje zag vliegen. Na nog wat beter opletten, viel op dat het best wel vaak gebeurde. Altijd met iets lekkers in de bek: een rupsje, een wormpje of wat zaadjes.

Tweet

Hij zit op de schutting als ik de tuin in loop en volgt mij. Ik doe de poort open en laat de hond voor gaan. Hij volgt mij nog steeds, draait de kraaloogjes naar mij toe en hipt even op zijn pootjes.

Gekortwiekt en uitgebaggerd

De tuin zag er ondanks het mooie weer van de laatste dagen nog altijd troosteloos uit. Ik vond het vandaag een moment om even snel de ergste wildernis aan te pakken, voordat het allemaal weer overwoekerd is met groen. Daarom is de bramenstruik gesnoeid en kreeg ook de vlinderstruik er flink van langs. De gekortwiekte planten maken de tuin gelijk een stuk minder troosteloos.

Voor de troepen uit

Een kleine fietser en nog een kleine fietser reden mij tegemoet bij het hardlopen. Een tiental meter achter de twee jonge fietsers holde een vader. Hij hijgde net als ik van de warmte, maar holde dapper achter zijn kroost aan.

Ik was weer thuis, strekte mijn benen op de poef en beloofde Doris dat als ze groot was ze ook achter of voor mij mocht fietsen bij het hollen. Want voordat ik ging rennen hadden we weer geoefend. Ze remt nog een beetje vaak, maar het gaat steeds beter. Zelfs zo goed dat Inge er een filmpje van heeft gemaakt. Nu hol ik vooral achter haar aan, in plaats van zij achter mij.

Het vogeltje en de dood

Hoge gillen klonken door de achtertuintjes. In korte halen gilden de merels door. Hier hing gevaar in de lucht. Een ekster schoot vlak over een schutting en werd achterna gezeten door de twee merels. Ze gilden als de sirenes van een hulpdienst achter de zwartwitte vogel aan.

Het was te laat, want iets verderop viel het dode lichaam van een jonge merel. De verontruste ouders hadden het niet in de gaten. Ze vlogen nog altijd gillend achter de vijand aan die wegkroop achter de huizenrij.

De dood komt altijd te vroeg, maar soms veel te vroeg. Overpeinsde ik terwijl ik nog een keer omkeek en het dode jong zag liggen. Bijna volgroeid maar nog niet snel genoeg in de vliegkunst om de ekster te ontwijken.

Het kind probeerde zijn eerste schreden in deze boze wereld te zetten, de vleugels uit te slaan, maar werd wreed geschept door een zwartwitte vijand. De plechtstatige scheiding tussen zwart en wit van het verenvel waarin het donker met het licht speelde, hadden iets van een begrafenisondernemer. Alleen ondernam hij hier zelf de begrafenis: een verse maaltijd jonge vogel.

Tja, dat is de natuur, mompelen mensen dan snel. Of ze zeggen iets van 'de natuur is wreed' en weten nog iets te laten volgen over de wetten van de natuur. Als je de evolutietheorie verkeerd begrepen hebt, kun je het ook nog hebben over 'survival of the fittest' en recht van de sterkste.

Voor mij was het nutteloosheid, want ik wist zeker dat de dode merel niet meer opgehaald zou worden door de ekster. Misschien ging er een kat mee vandoor, maar dat kon ik niet meer afwachten. De trein van tien voor zeven heeft namelijk geen tijd voor mijmeren in de ochtend.

Waterpoeltje

Bij het tuincentrum haalden we gisteren een grote speciekuip. Ik zag het ding liggen toen ik vandaag uit mijn werk thuiskwam. Spontaan nam ik me voor om het gevaarte maar in de bodem te laten zakken.
Onderweg kwam ik nog wat stenen tegen van een vorig terras. Al met al ziet het er heel aardig uit. Het water haalde ik uit de gracht. Ongeveer tien emmers vol.
Laat de kikkers maar komen. Net als de muggen...

Geel Ginkgo'tje

De herfst slaat toe in de achtertuin. Mijn Ginkgo'tje heeft mooi gele bladeren gekregen, die verspreid op het tuinpad liggen. Elke ochtend dat ik naar mijn werk ga, denk ik even aan Goethe en voel mijzelf een Ginkgoblad, gespleten en toch één.

De grote trek

Een hele zwerm spreeuwen overvalt het voederhuisje. De stukjes brood die ik er vanmorgen heb neergelegd, worden in een paar halen opgepikt. Alsof het niks is dat er lag.
De Filistijnen komen over u, of een plaag met de sprinkhanen. De zwerm spreeuwen die ons huizenblok overmeestert, doet aan Oud-Testamentische taferelen denken. Ze hebben zich verzameld op het dak waar vorige week een dakkapel werd geplaatst.
Ze zijn op weg naar het verre Zuiden. De broodkorrels zijn broodnodig voor de barre tocht, in het hier en nu door wind en regen. De tussenstop duurt niet lang, want als ik even later weer uit het raam kijk vanaf een dampend bord zuurkool, ziet de wereld eruit of er niks gebeurd is.
De poep die overal verspreid ligt, doet beter weten..
.