Geel Ginkgo'tje

De herfst slaat toe in de achtertuin. Mijn Ginkgo'tje heeft mooi gele bladeren gekregen, die verspreid op het tuinpad liggen. Elke ochtend dat ik naar mijn werk ga, denk ik even aan Goethe en voel mijzelf een Ginkgoblad, gespleten en toch één.

Spontaan

De knoppen had ik wel gezien afgelopen weekend. Maar toen ik vanmiddag na mijn werk nog even van de zon genoot achterin de tuin, zag ik ineens dat de bladeren van mijn Ginko Biloba uitkwamen.
Scheutig groen sproot uit de magere takken. Ineens was het voorjaar voor mijn lievelingsboom. Alsof de winter opeens voorbij was.
Ik vroeg mij even af, waar deze snelle groei toch ineens vandaan kwam. Ik realiseerde me even snel als de vraag in mij opborrelde, dat ik een paar dagen geleden water uit de zandbak schepte. Het overtollige vocht goot ik in de tuin bij mijn boompje. Bij het ontmantelen van het aquarium gisteren kreeg het regenwater dat zich daarin had verzameld, ook een plekje bij mijn Ginko'tje.
Of het een met het ander te maken heeft, weet ik niet.

Voorjaar

De zon roept ons de tuin in. De bladeren van het najaar liggen nog op de aarde. Het is voorjaar, zo fluistert de zon op de witte huid.
De zandbak waar Doris vorig jaar met zoveel plezier in speelde gaat open. Een dikke laag water dobbert op het zand en op het zand groeit mos. De geur van een lang niet ververst aquarium stijgt op uit het speeltuig.
Samen met Doris schep ik het water uit de bak en daarna volgt het vieze zand. Het water kan terecht in de gortdroge tuin, zo besprenkel ik het Ginko'tje met het voedingsrijke water. Als de bak even later droogt in het voorjaarszonnetje, dan lees ik verder in Van Heerdens In de plaats van liefde.
Wat had ik dit graag gedaan op mijn vakantieadres, zo in de warme zon voor het huisje, met een koud Moezelwijntje en het uitzicht op het meertje en de heuvels. Wat daar aan regen viel, schijnt hier aan zon.