Huisarts

Ik liep het station uit en haalde mijn fiets uit het fietsenrek bij het station. De deuren floten dicht boven mij op de spoordijk. Het treinstel trok in een gillende snelheid van mij en mijn fiets weg. Ik moest mijn fiets met wat kracht en tact verlossen van de remkabel van de fiets ernaast.

Eindelijk stond ik daar en ik zag een bekend gezicht het fietsenhok in lopen. Ik herkende de korte sik, het kortgeknipte haar en het smalle gezicht. Hij spande zich in om de fiets erin te krijgen en had hem al vaststaan nog voordat ik hem kon passeren.

Wie is die man toch? vroeg ik mij af. Ik kon het antwoord niet bedenken. Ik had hem nog maar zo kortgeleden ontmoet. Was het voor een interview van het één of ander? Of was ik hem gewoon ergens maar kort tegen gekomen bij het hardlopen of zo. Ik wist het echt niet meer.

Pas vele honderden meters verder daagde het in mijn geheugen. Het was mijn huisarts, een Vlaming waarbij ik een maand of twee geleden op bezoek was. Hij is nu zo'n twee jaar mijn huisarts en ik had hem nog nooit ontmoet. 't Was verder niet ernstig, wel een heikele kwestie. Maar ik vond het nogal een 'plezante' vraag, zo bij de eerste ontmoeting.

Hoe snel een huisarts buiten zijn gezondheidscentrum een normaal mens. Daar kan geen heikele kwestie tegenop.

Vissen

Mijn eerste werkdag bij Zorggroep Almere op het hoofdkantoor, viel mij de sfeervolle inrichting van kantoorruimten op. Prachtige plantpartijen, vissen zwommen in grote aquaria op de bureaus en vlinders vlogen al hangend aan het plafond.
Ik vertelde het verhaal van de vissen thuis en kreeg die verjaardag van Inge een prachtig gehaakte vis in een heuse kom. Jaloerse blikken van collega's en veel complimentjes volgden. Daarom heb ik bij mijn afscheid kleine visjes aan mijn collega's gegeven. Inge heeft ze genaaid en het resultaat mag er zijn.
Misschien moeten we een handeltje beginnen.

Morgenstond

Een groot deel van de dag zat ik alleen op de kamer en ik kon het echt niet laten even mijn kleine camera een blik te gunnen op mijn dagelijkse uitzicht. Zo met de zon en de sneeuw, is het bijna een sprookje. Terwijl ik gewoon aan het werk was.

Kerstpakketten

Vanmorgen liep ik binnen en daar stond een grote vrachtwagen voor het lossen van de honderden pakketten. De deur was open en joeg de koude tot in onze kamers.
Toen ik vanmiddag vertrok, werd een nieuwe lading uitgeladen.

Dat moet wel wat worden met het pakket dit jaar. Eén verschil met vorig jaar: hij is rood in plaats van zwart. Wel is hetzelfde bloemmotiefje in goudkleur op de dozen geprint.

Forensengroet

Het bericht van de nieuwe baan verspreidt zich binnen de organisatie. Soms laait het vuur wat op. Vooral bij ontmoetingsplaatsen als de lunch. Zo lunchte ik vandaag niet te midden van mijn clubje en at met gezichten die ik wat minder vaak spreek.
'Zo ik hoorde dat je een nieuwe baan hebt', ontviel mijn disgenoot. Ik vertelde wat over het hoe, waarom en wat ik precies ging doen. Hij knikte met belangstelling. 'En je moet weer reizen?' 'Ja, het is in Houten, dus ik moet eventjes met de trein.'
Ik vind het wel lekker om met de trein te reizen. Zeker als je jezelf onderweg op allerlei dingen trakteert. Een leuk boek, een stukje typen op mijn laptop of wat lees- en denkwerk dat anders blijft liggen. 'Tja', vertelde mijn disgenoot. 'Ik heb jaren gereisd naar Utrecht en dat was heerlijk. Al moest ik overstappen op het station Weesp.'
Het station Weesp is voor mij reden om te gaan praten over tochtige wachthokjes, treinen die voor je neus wegrijden en zelfmoordcijfers. Snel zocht ik een weg naar een nieuw verhaal. 'Het is wel leuk om te forensen. Zo ontstaat er een hele band met de andere mensen in de trein.' 'Iedereen gaat ook altijd op hetzelfde plekje zitten', vulde een toehoorder aan. Ik knikte. 'En als er iemand niet is, dan vraag je je af waarom hij er niet zit.
Het is een vreemde gewaarwording als je de mensen met die je de coupé deelt ineens in de stad ziet lopen. Zo liep ik in de tijd dat ik met de trein forensde eens in de stad en zag een heel bekend gezicht mij passeren. Ik stopte, draaide even om, het bekende gezicht was ook gestopt en had zich omgedraaid. We vroegen ons allebei af wie we nu zagen. In alle beleefdheid en verlegenheid knikten we vriendelijk naar elkaar. Pas toen ik een halfuurtje later naar huis fietste, wist ik het. Ik zat iedere morgen tegenover hem in de trein.
Mijn disgenoot wist het nog sterker te vertellen. 'Het was zes jaar geleden dat ik met de trein reisde naar Utrecht. Ik zie de man die naast mij zat in de trein nog weleens in de stad lopen. We groeten elkaar nog altijd.

Overtreffen

Ineens stonden ze naast mijn bureau, mijn twee vrouwen. Ze kwamen me vanmiddag ophalen van het werk. Na het bekertje warme chocolademelk en de rondgang langs mijn collega's gingen we lekker naar huis.
Wat voor mij een onzinnig kunstwerk is, dat alleen handig is om je fiets tegenaan te zetten, vormde voor Doris de heuse translatio, imitatio en misschien zelfs wel aemulatio.

Spellinghobbyisten

Er zijn mensen die spellen tot hobby verheven hebben. Ze vinden het erg leuk om zo moeilijk mogelijke zinnen geheel volgens de regels op papier te zetten. Vandaag heerste het spelvirus op mijn werk, want vanavond rukt een team van Zorggroep Almere uit in het Almeerse stadhuis voor een spelwedstrijd, het Almeers dictee.
Bij de lunch werden het spellen, de spelling en alle spelvarianten vanzelfsprekend bij de warme soep opgediend. Ik trakteerde royaal op de fauna-flora-regel (geen tussen-n als het eerste lid een dier is en het tweede een plant). Hiermee stak ik de loef af met informatie die ik al voor mijn studie verwierf op een open dag op de Katholieke Universiteit Nijmegen, begin 1996. Taalkundige Anneke Neijt, die net vanuit de kersverse commissie de nieuwe spelling geïntroduceerd had, probeerde ons deze regel uit te leggen. Daarom is het Paardebloem. Alleen het woord Paardenvijg was wat lastiger, een vijg ook een bloem schijnt te zijn.
De lach die zij bij ons pre-studenten losmaakte, krijg ik nooit voor elkaar. De rest van het verhaal van de tussen-n laat ik altijd maar voor wat zij is. Overigens is de fauna-flora-regel bij de laatste spellingwijziging in 2005 afgeschaft.
De spelling hobbyisten denken dat webredacteuren, redacteuren, journalisten en schrijvers het ook leuk vinden om te spellen. Het hoort bij mijn werk, maar dat betekent niet dat het leuk is. Ook ik zoek geregeld een woord op om zeker te zijn of ik het goed spel. Dat zegt niet dat je niet kunt spellen, het is meer een kwaliteitscheck. Een foutje staat zo slordig.
Spellen is politiek en in het groene boekje komen Nederland en België samen. Alleen zo ontstaat een fauna-flora-regel, alleen zo ontstaan onlogische woordverbanden, vervoegingen en andere nutteloosheden. Misschien als ik niet zoveel en vaak schreef, dat ik dan ook spellen leuk vond. Nu is het een noodzakelijk kwaad. Ik vind wat ik schrijf belangrijker dan hoe ik het schrijf... Het ene is creativiteit, het andere regels.

Ik ben benieuwd of de Zorggroep-ers weer gewonnen hebben...

Plasrondje

Vanmiddag in de pauze in georganiseerd verband een rondje gelopen om de Leeghwaterplas. Het was werkelijk heerlijk. Bovendien doet het de hersenen erg goed zo wandelend over het werk te praten. Zuurstof en groen genoeg voor de nodige afleiding.
Waarom vergaderen we niet zo eigenlijk? Gewoon een rondje wandelen. In die tijd moeten de besluiten genomen worden en kunnen we gelijk genoeg zuurstof opnemen voor het nadenken. Bovendien scheelt het heel wat beweegprogramma's.

Niet iemand

'Waar is iedereen?' Een collega keek mij aan en daarna naar de lege stoelen om mij heen. De blik waarmee ze mij aankeek, werd wat indringender. 'Er is niemand', constateerde ze snel. 'Ho, ho', maande ik terug. 'Ben ik dan niet iemand?' 'Jawel', stuntelde ze, 'maar jou moet ik niet hebben.'
Vandaag was er meer werk dan personeel op mijn werk. Bij mijn vorige baan behoorde de dag na Hemelvaartsdag tot een verplichte snipperdag, bepaald door de Ondernemingsraad. Bij mijn huidige werkgever is het vrijwillig en daarom was ik er vandaag. Dat bleek ook wel nodig, want een grote hoeveelheid vragen van cliënten lag in mijn inbox.
Ach, af en toe zo'n dag kan helemaal geen kwaad. Ik heb aandachtig kunnen werken aan dingen die anders blijven liggen. Als grote verrassing kwamen Inge en Doris nog even een kopje chocolademelk drinken. Ze waren toch in de buurt.

Doos

Ik nam gisteren Doris even mee naar mijn werk omdat ik iets moest ophalen. Ze is al eens een keer geweest, maar dat zal vorig jaar in november geweest zijn. Ze herkende mijn bureau onmiddelijk want ze liep er recht op af.
Ze speelde even met de ventilator die ze 'grote molen' noemde vanwege de vier propellors die eraan zitten. Ze wees naar de lege plek achter mijn bureau. 'Doos weg?' vroeg ze. Ik moest even denken en besefte even later dat we daar een oud-papierdoos hadden staan.
Ik wees naar het lege bureau'tje iets verderop. 'Hij staat daar', vertelde ik erbij. Ze hief haar handen in de hoogte en riep 'hoera'.
Ik vertelde het thuis en Inge herinnerde zich dat Doris de vorige keer in de doos was gaan zitten Ze speelde bootje en toen ik wat dieper nadacht kwam het bij mij ook boven. Dat ik achter de doos aanrende om het bootje te laten varen.
De jongste herinnert zich meer dan de ouders. Ik kan ontzettend veel van mijn dochter leren. Zoals met een onbevangen blik de wereld inkijken en mij dat later herinneren.

Of je stopt de stekker erin

Hij had de printer geinstalleerd en vroeg of ik iets uit wilde printen. Er gebeurde niets. 'Heb je stekker er wel in?' vroeg ik de stagiair ICT. Hij knikte overtuigd. Ik keek nog eens naar het ding, maar zag niet de gebruikelijke lichtjes branden. Ik boog over het apparaat en zag dat het kabeltje voor de stroom los lag.
'Of je stopt de stekker erin.' Ik zei het even parmantig als de dochter destijds bij de IBM-reclame. Vader kocht een heuse Personal Computer, was in de weer met ettelijke draadjes, drukte op de knop en er gebeurde niks. De dochter hield eigenzinnig de stekker in de hand omhoog en zei erbij 'Of je stopt de stekker erin'.
De stagiair kende de reclame niet. Hoe snel iets moderns alweer achterhaald is. Ik word oud, dacht ik.

Men neme een klik

Vandaag verder gewerkt aan de handleiding voor het content management systeem voor de nieuwe website van mijn werk. Er werken zo'n vijftig editors met dit cms en het nieuwe verschilt behoorlijk van het oude. Daarom werk ik aan een uitgebreide handleiding, afgestemd op de website zelf.
Een heel karwei, dat misschien nog het meest doet denken aan het formuleren van een goed kookrecept. Men neme vier eetlepels melk, een tweeënhalve theelepel bloem, brengt het geheel al roerend aan de kook. Niet laten doorkoken. Voeg een snufje zout toe en zet het tien minuten in een voorverwarmde oven op 200 graden. Strooi er wat fijngesneden oude kaas overheen.
Het schrijven van een handleiding voor een cms is wel net iets ingewikkelder. Zo is er geen mooie genre waarop je je kunt beroepen. De prachtige vorm 'men neme' kan ik niet gebruiken in mijn handleiding. Verder is het veel 'klik nu op' en 'klik dan op'. De variatie vinden is een kunst, terwijl je tegelijkertijd duidelijk moet zijn.
Ik heb het al eerder gedaan, een handleiding schrijven. Ook schreef ik eens een rondleiding uit voor gehandicapten in een museum. Het meisje dat de rondleidingen gaf, kon er goed mee uit de voeten. Terwijl het onderwerp beeldvorming best abstract is.
Wat betreft de handleiding, het allerbeste is om de tekst nog voor te leggen aan twee editors. Dan haal je de echte onduidelijkheden eruit. Zou het schrijven van een recept net zo zorgvuldig gebeuren?

Onbereikbaar

Deze twee weken rond kerst en oud nieuw leveren een uitgestorven kantoor op. Veel kamers blijven de hele dag donker en als er iemand door de gang loopt, schrik je van het geluid dat de totale stilte doorbreekt.
Maandag merkte ik al dat vrijwel alle leveranciers onbereikbaar zijn. Een gevalletje met een URL kostte me vooral tijd omdat de andere kant van de telefoonlijn niet reageerde op mij bellen. De mailtjes kregen een even snelle echo terug. Dat ik nog even mocht wachten op een reactie.
Vreemd idee dat kerst en een jaarwisseling voldoende is om een hele economie stil te leggen. Tegelijkertijd is het voor de achterblijvers een uitgelezen kans om het werk te doen dat wat meer concentratie vergt. Zo schreef ik vandaag bijna een hele handleiding voor het nieuwe cms bij elkaar.
Aan het eind van de middag mocht ik ook aansluiten bij de onbereikbaren. Het mailtje dat terugkeert naar de afzender, krijgt de vriendelijke boodschap dat ik even niet bereikbaar ben tot 7 januari. Alle tijd om mijn zolder verder op te knappen.

Paradijsje

Bij het speuren op de verschillende nieuwssites omdat mijn werkgever de laatste dagen wat vaker in het nieuws is, trof ik een foto van het Almeerse Stadshart. Ik herkende deze nieuwbouw uit duizenden: uitstekende daken, veel lucht, een grond van stijgende tegels en een hoogbouw met scherpe punten in felle kleuren achter een waas van glas.
De inzet van de foto stemde mij minder vrolijk: een verkiezing voor de lelijkste plaats op de wereld. Het argument erbij: 'het eerste wat in me opkwam bij de vraag naar de lelijkste plek ter wereld! Al sinds het werd gebouwd in de jaren 70 het toppunt van doodsheid'.
Erg gemakkelijk Almere te nomineren voor de lelijkste plek van de wereld. Bovendien spreekt de spreker hier meer vooroordeel dan een heus oordeel uit. Voor mij is Almere een paradijsje. Als ik hardloop en het vele groen mijn longen binnenstroomt, geniet ik van de plaats waar ik woon. Dan schud alleen mijn hoofd van links naar rechts in een herhaling voor dergelijke opvattingen.

Devoluerende evolutie

Chimpansees met een beter korte-termijngeheugen dan de mens. Is het schokkend nieuws, of zouden we er trots op moeten zijn? Ik denk vooral het laatste.
Het vermoeden bestaat dat de winst van de aap wordt veroorzaakt door de taalkundige eigenschappen van de mens. De taal, het redeneren maakt plaats voor het fotografische geheugen. Chimpansees slaan de cijfers bij de test op in het korte-termijngeheugen en laten zich niet afleiden als er witte blokjes op de plaatsen van de cijfers komen.
Het was even het gesprek van de lunch vandaag. Ik mocht vandaag bij onze websitebouwer zijn om de laatste hand te leggen aan de nieuwe website. Daar haalde ik het nieuws even aan. De noot, die bij veel media ontbreekt, voegde ik toe: chimpansees winnen het van mensen ouder dan twaalf. Mensen jonger dan twaalf jaar oud, bezitten dat fotografisch geheugen nog wel. 'Ik kan het wel begrijpen', merkte mijn disgenoot op. 'Ik verlies het van mijn dochter met memorie en zij is vijf jaar.'
Soms levert evolutie devolutie op.

Test

Met een clubje van acht mensen hebben we vandaag een website getest. Een bijzondere gewaarwording om een site waar je maanden mee bezig bent, echt gebruikt ziet worden.
De proefkonijnen vormden een gemêleerd publiek, waar de leeftijd varieerde van 13 tot 60 jaar. Aan de hand van zeven opdrachten moesten ze de site inhoudelijk en interactief testen. Ze konden de informatie heel snel vinden. De interactieve gedeelten waren wel een zwaardere beproeving voor de testers. Al met al doorliepen ze de website niet slecht.
Wat mij wel heel sterk opviel, was dat de ouderen (55+) op een heel andere manier internetten dan de jongeren (-20). De oudere oriënteert zich anders, dan ik gewend ben. Wanneer ze bijvoorbeeld willen inloggen, zoeken ze eerst een tekst op waarin uitleg volgt over inloggen. Ze lezen veel meer internet als een boek en veel minder interactief. Waarschijnlijk hadden de oudere deelnemers meer moeite met de interactiviteit van de website.
Het was mijn allereerste websitetest en heel leerzaam. Ik zou het iedere website-ontwikkelaar willen aanbevelen. Hoe sterk je ook inleeft in de websitegebruiker, hij gaat geheel zijn eigen gang en dat levert soms verrassende inzichten op.
Het eindresultaat voor mij was vandaag dat iedereen de informatie wel vindt, maar dat ze allemaal een eigen weg afleggen. Een goede zoekfunctie is onontbeerlijk, dat wel.

Bloembollen

Als de grond nog warm is, moeten ze eigenlijk de grond in. De bloembollen waren vandaag onderwerp van gesprek bij de lunch. 'Er zijn speciale apparaatjes voor, die zo een gat in de grond maken. Je laat de bol erin vallen, grond erover en klaar', vertelde een collega trefzeker.
Niemand had zijn bollen al in de grond liggen. Dat hoort ook zo. Bloembollen plant je altijd te laat. Soms is de krokustijd in volle gang en dan duw je de tulpenbollen in de grond.
Het was een oudjaarsavond, een jaar of twintig terug. We zaten met de buren en de buurman vroeg mijn vader: 'Jan, wat ben je van plan te gaan doen in het nieuwe jaar.' Mijn vader nipte van zijn glas en dacht diep na. 'Ik moet eigenlijk nog bloembollen planten', waarna de buurman in een bulderlach reageerde. 'Daar ben je dan wel op tijd mee.'

Geen sikkepit

De afgelopen twee weken vroeg ik mij af hoe het mogelijk is, dat niemand het ziet. Vermoedelijk is hij zo met mijn gezicht vergroeid, dat het weghalen hiervan niemand opvalt. Er is anders aan hem, maar wat? vragen ze zich af. Zijn haar is niet geknipt, wat iemand vorige week vroeg en hij heeft ook niet een nieuwe bril.
Mijn sik is al dik twee weken van mijn gezicht af. Best wel vreemd, soms kijkt iemand mij gek aan, trekt een verbaasd gezicht, maar wuift blijkbaar de gedachte weg, want ik hoor dan niks.
Vanmiddag stond ik in de rij voor de lunch. Een voor mij onbekende collega stootte mij aan: 'Heb jij je sik afgeschoren?' Ze was de eerste die het zei, op een dame van de afdeling na, die het gelijke zag. Dus het kan toch. Benieuwd wie de volgende is.

Kermit the Croc

Ik heb een bijnaam: Kermit. Vrijdagmiddag hoorde ik hem uit de mond van een collega. De naam heb ik te danken aan mijn beginperiode waarbij ik met mijn felgroene Crocs door het pand slenterde. Heerlijke dingen om op te lopen, behalve in de winter, want dan maken de gaatjes de voeten iets te luchtig.
Toch geloof ik dat ik best trots mag zijn op de bijnaam Kermit. Kermit is niet een slechte verslaggever. Hij doet zijn werk goed in Sesamstraat en in de Muppet Show. Kermit is overigens ook een goed acteur. Dat bewijst hij in films als Muppet Christmas Carol en Muppets of the Caribbean.
Ik vertelde het verhaal. 'Ha', lachte Inge. 'Dat is een goeie: Kermit The Croc.' Dat vind ik ook een goeie. Vandaar perfectioneer ik mijn eigen bijnaam tot Kermit The Croc. Kikkers veranderen niet alleen in prinsen, maar ook in krokodillen.
Trouwens, wist je dat er sinds kort een nieuwe Croc op de markt is: de Mammoth. Het schoeisel is net in Nederland op de markt. Ik wil de felrode: dan laat ik mijn collega's wel een nieuwe bijnaam voor in de wintermaanden verzinnen...