De redacteur sociale media is achterhaald

De Volkskrant stelt per 1 juni Heleen van Lier aan als redacteur sociale media. Ze is het gezicht en het aanspreekpunt van de krant op sociale netwerken als Hyves, Facebook, Twitter en LinkedIn, meldt de krant.

Online of print

Vandaag redactiedag in Zeist gehad, een heel mooi en leerzaam initiatief. Er zijn een paar goede voorbeelden uit de praktijk geillustreerd. Veel (vak)tijdschriften en kranten worstelen met een dilemma tussen internet en het papier. Volgens Alex Beishuizen, de hoofdredacteur van Computable, hoef je helemaal niet kiezen en maak je de perfecte match door op allebei de media te publiceren.

De overstap naar internet is een logische zet, maar of alle content op internet moet, is de vraag die de presentatie bij mij en veel van mijn collega's opriep.
Als reactie op het anders moeten schrijven voor internet of een krant, reageerde hij dat dit algemene schrijfregels zijn die helemaal niet aan één specifiek medium toebehoren.

Zeker schrijven voor internet en voor papier verschillen weldegelijk. Ik ben ook bang dat veel mensen in plaats van het artikel op het scherm te lezen, het gewoon uitprinten. Het lezen van het geprinte artikel wordt uitgesteld en komt uiteindelijk in de oud-papiermand terecht. Ik heb zelf lang dergelijke methodes op nagehouden, maar een online artikel moet ook online gelezen worden.

Misschien dat Alex Beishuizen onbewust een verkeerde link legt en dat bepaalde content het goed doet. Het gaat dan om het model met experts dat hij hanteert en dat in het vakgebied waarvoor hij schrijft, het erg goed doet. Ik denk dat daar de kracht van zijn model zit. Verder heeft hij een erg goed redactiemodel dat vanuit internet denkt, in plaats vanuit het papieren medium, met goede redactie-richtlijnen. Dat schept duidelijkheid bij schrijvers en vooral lezers.

Kortom, een erg leerzame bijeenkomst. Ik ga snel beginnen aan zijn boek Online of flatline, Een uitweg uit het sterfhuis van de media.

Spellinghobbyisten

Er zijn mensen die spellen tot hobby verheven hebben. Ze vinden het erg leuk om zo moeilijk mogelijke zinnen geheel volgens de regels op papier te zetten. Vandaag heerste het spelvirus op mijn werk, want vanavond rukt een team van Zorggroep Almere uit in het Almeerse stadhuis voor een spelwedstrijd, het Almeers dictee.
Bij de lunch werden het spellen, de spelling en alle spelvarianten vanzelfsprekend bij de warme soep opgediend. Ik trakteerde royaal op de fauna-flora-regel (geen tussen-n als het eerste lid een dier is en het tweede een plant). Hiermee stak ik de loef af met informatie die ik al voor mijn studie verwierf op een open dag op de Katholieke Universiteit Nijmegen, begin 1996. Taalkundige Anneke Neijt, die net vanuit de kersverse commissie de nieuwe spelling geïntroduceerd had, probeerde ons deze regel uit te leggen. Daarom is het Paardebloem. Alleen het woord Paardenvijg was wat lastiger, een vijg ook een bloem schijnt te zijn.
De lach die zij bij ons pre-studenten losmaakte, krijg ik nooit voor elkaar. De rest van het verhaal van de tussen-n laat ik altijd maar voor wat zij is. Overigens is de fauna-flora-regel bij de laatste spellingwijziging in 2005 afgeschaft.
De spelling hobbyisten denken dat webredacteuren, redacteuren, journalisten en schrijvers het ook leuk vinden om te spellen. Het hoort bij mijn werk, maar dat betekent niet dat het leuk is. Ook ik zoek geregeld een woord op om zeker te zijn of ik het goed spel. Dat zegt niet dat je niet kunt spellen, het is meer een kwaliteitscheck. Een foutje staat zo slordig.
Spellen is politiek en in het groene boekje komen Nederland en België samen. Alleen zo ontstaat een fauna-flora-regel, alleen zo ontstaan onlogische woordverbanden, vervoegingen en andere nutteloosheden. Misschien als ik niet zoveel en vaak schreef, dat ik dan ook spellen leuk vond. Nu is het een noodzakelijk kwaad. Ik vind wat ik schrijf belangrijker dan hoe ik het schrijf... Het ene is creativiteit, het andere regels.

Ik ben benieuwd of de Zorggroep-ers weer gewonnen hebben...