Volkskrantblog gered!

Goed bericht voor de vkbloggers: de volkskrantblog is gered. De uitgever Sanoma neemt de ruim 16.000 blogs over. Sanoma heeft naast Libelle, Margriet en de Esta ook de weblog-voorziening www.web-log.nl in eigendom. Een prachtige kans om het werk dat de Volkskrant heeft opgezet, voort te zetten.

Vooral een combinatie van blog en netwerk zoals de forums van Libelle en Viva, kunnen de bestaande (online) titels van de nieuwe eigenaar alleen maar versterken. En naar mijn oordeel springt Sanoma in het gat dat de Volkskrant niet zag of niet wilde zien. Een kans om iets moois te maken ligt open en ik weet zeker dat Sanoma dat gaat doen. Mijn handen zouden in elk geval jeuken...

Als de nood het hoogst is, dan is de redding het meest nabij zingt Mac in Die Dreigroschenoper van Brecht. Dat geldt zeker voor de volkskrantblogs. Tot gistermiddag hing het lot van de 16.000 blogs aan een zijden draadje. Of de overname van Sanoma door de volkskrantbloggers tot stand is gebracht via hun actie, of dat de uitgever zelf op dit briljante idee gekomen is?

Het antwoord zal voorlopig wel niet boven water komen. De bloggers kijken in elk geval zelf kritisch naar de nieuwe leverancier van hun blogservice.

Red de volkskrantblog!

Red de vkblog toch! Het is een hartekreet die loskomt na het lezen van de reacties op mijn blog over het stopzetten van de volkskrantblog. Niet op mijn eigen webstek, maar op de vkblog-plek. De plek die op 1 maart niet meer te vinden is. Tijd om in actie te komen...

Niet bloggen maar de krant is dood

Wat doen mensen met de vkblog? (bron: vkblog.nl)

Een krant blogt niet, maar schaft hem af. De blog is dood, niemand blogt meer zei Heleen van Lier van de Volkskrant voor de Pownet-camera van Pownews bij de uitreiking van de dutchbloggies voor het decennium. Ze was er om het evenement voor de krant te verslaan. Ze bedoelde dat ze zelf niet blogt. En als je zelf niet blogt, dan doet niemand het meer. Bovendien is ze speciaal aangesteld om de redactie te leren twitteren.

Is het erg dat de volkskrant over een maand stopt met de blogservice vkblog.nl? Een grote groep Volkskrant-bloggers is woest op de directie van de krant, meldt hpdetijd.nl. Het bericht bestaat uit een grote hoeveelheid woedende reacties van bloggers die al jaren bij de Volkskrant bloggen. De Volkskrant startte de blog 6 jaar geleden om een link te leggen tussen internet en de krant. Mislukt, zo stelt de huidige directie. De redactie blogt weinig tot niet en de mensen die bloggen hebben nooit voor een scoop in de krant gezorgd. Daarom gaat de stekker uit de vkblog.

De redacteur sociale media is achterhaald

De Volkskrant stelt per 1 juni Heleen van Lier aan als redacteur sociale media. Ze is het gezicht en het aanspreekpunt van de krant op sociale netwerken als Hyves, Facebook, Twitter en LinkedIn, meldt de krant.

Boeken Fens en Zeeman geveild

Deze maand zijn 2 bijzondere boekenveilingen. De bibliotheken van de 2 volkskrant-medewerkers Kees Fens en Michaël Zeeman worden geveild. De boeken van Kees Fens neemt het Haarlemse veilinghuis Bubb Kuyper voor zijn rekening. Het eerste deel van de enorme boekenverzameling van Michaël Zeeman zal onder de hamer gaan bij Burgersdijk & Niermans in Leiden.

Olie op het Wilders-vuur

Bij het lezen van het interview in de Pers met minister Eberhard van der Laan stapelden zich de houtblokken op voor het vuur van Wilders. De PVV-voorman hoefde er alleen nog maar een brandende lucifer bij houden om er de fik in te steken. Elke opmerking die de minister erbij deed, was genoeg olie op het vuur dat Wilders elk moment kon laten ontvlammen. Er lag al voldoende brandhout van het interview dat Alexander Pechtold in de Volkskrant van zaterdag gaf.

Het aparte van de discussies met Wilders is dat elke opmerking tegen hem met een agressieve toon en oneerlijke vergelijkingen wordt vergolden. Daar valt alleen maar tegen te discussieren in een gelijke toon, maar dan verwijt Wilders zijn antagonisten dat ze hem demoniseren.

De ellende is dat Wilders geen discussies voert en zijn argumentatie deugt van geen kant. Waarom hier dan zoveel mensen in trappen, toont vooral het tekort van de gevestigde politiek. Juist de kiezer en zijn problemen moeten aandacht krijgen in de interviews, niet de politieke tegenstanders. Alleen zo zou Van der Laan een kans maken. Omdat hij zich bewust is van de brandhaard die zijn woorden aanleggen voor Wilders.

De zieke man

'Volgens mij heeft Martin Bril weer kanker.' Ik vertelde het Inge op een avond ergens in augustus. Mijn rss-feed had mij bij een column van hem gebracht. De zieke man stond er boven en het ging over een zieke man thuis. Er is voor een vrouw niets ergers dan een zieke man thuis.
Hij vertelt het nonchalant, tussen de regels door. Alsof er niets aan de hand is, een griepje, een lichte hoest, misschien een verkoudheid. Maar het is kanker, las ik. Het stond er niet zo. Misschien had Martin er bij het schrijven zelf nog niet aan gedacht.
Niemand had het erover, tot twee weken terug een heel enthousiast in NRC Next stond: Martin Bril is terug. Geruchten vertelden volgens de krant dat hij het niet meer zou redden, de kanker had hem opnieuw te pakken. Maar hij was er weer, terug en hoe. Een uitvoerige bespiegeling volgde en een vergelijking met internationale schrijvers van alure. Hoe hij van niets nieuws wist te maken en hoe knap dat was.
Voor mij is hij nauwelijks weggeweest. Op zijn weblog gingen de verhalen gewoon door, soms wat minder frequent, maar hij bleef schrijven. Allemaal konden we weten dat hij niet met vakantie was, maar voor zijn leven vocht. Een zieke man thuis. Soms een weekje niets en dan een kort stukje. Genoeg om af en toe even te kijken hoe het met hem ging.
Ik ben heel blij dat Martin Bril terug is. Gewoon omdat ik me zo in hem herken. Dan denk ik dat ik dat eigenlijk ook zou moeten kunnen. Rondrijden en een stukje schrijven. Iedere dag. Ach, waarom ook niet.

Twijfel die knaagt

Twee interviews in de Volkskrant van gisteren. Eén met Kees Fens zonder duidelijke reden, één met Kader Abdolah over zijn onlangs verschenen vertaling van de Koran en een beschrijving van het leven van de profeet.
De interviews vertoonden een grote overeenkomst: de twijfel die aan het schrijven knaagt. Je schrijft een prachtig stuk, bent ergens best tevreden. Je leest de tekst nog een keer en ziet alles wat er niet aan deugd. Verbeteren kan niet meer, want de verbeteringen die je kunt bedenken, zijn alleen maar verslechteringen. De twijfel geeft je een stomp recht in het gezicht. Ik kan niet schrijven, zie je wel, het deugd niet.
Kees Fens leest zijn stuk na en denkt 'wat ben ik saai, wat ben ik ongelofelijk saai'. Kader Abdolah vindt dat hij niet die Grote Schrijver is die hij altijd had willen worden. 'Ik ben onderweg. Met deze twee boeken heb ik mijn verleden nu verwerkt. Ik heb een fundament gelegd waarop ik verder kan.'
Twijfel vormt de zekerheid waarop het oeuvre is gebouwd. Het hoort bij het schrijven.