Waarom "Ik verrek" een slecht artikel is

Het artikel van Marcel van Roosmalen in de Varagids over Ik vertrek is slecht

Zoals ik al eens eerder schreef, ik ben een heel groot fan van Ik vertrek. Het is een programma waarin mensen naar het buitenland vertrekken. Soms besluiten ze op de bonnefooi te gaan. Dan verkopen ze het huis, pakken de auto in, kinderen erbij en gaan naar Oostenrijk om een nieuw leven te beginnen. Soms gaat het ook goed, dan weet een gezin of een stel echt een nieuwe start te maken. Ver weg van het kikkerlandje. En dan ben ik stiekem jaloers.

Nu staat er in de Varagids van 4 januari, een reisspecial, een artikel van Marcel van Roosmalen over de Nederlandse familie 't Hardt in Frankrijk met als titel 'Ik verrek'. Ik probeerde vanmorgen het verhaal te lezen en ben halverwege afgehaakt. Ten eerste deugt de stijl niet en daarnaast is het artikel gewoon slecht. Er schijnt een eindredactie op de Varagids te zitten, net als een hoofdredacteur, maar ik kan dat niet aan dit artikel aflezen.

Moet de journalistiek trots zijn op onthullingen PVV?

Het verwijt dat Geert Wilders geen goed antecedentenonderzoek heeft gedaan bij zijn kandidaten kan worden doorgetrokken. Want zijn de recente ontdekkingen rond kamerleden van de PVV nu een verdienste van de journalistiek? Ik vraag mij af of de dingen rond de PVV'ers Eric Lucassen, Richard de Mos en James Sharpe werkelijk door de journalistiek zijn ontdekt. Ik denk eerder dat hier de media meedeinen op een hetze.

Op het moment dat Wilders zijn kandidatenlijst presenteerde, hadden de media kunnen graven in het verleden van de kandidaten. En niet onbelangrijk, in hoeverre rijmt het verleden van de PVV'ers met de opvattingen van Wilders?

De redacteur sociale media is achterhaald

De Volkskrant stelt per 1 juni Heleen van Lier aan als redacteur sociale media. Ze is het gezicht en het aanspreekpunt van de krant op sociale netwerken als Hyves, Facebook, Twitter en LinkedIn, meldt de krant.

Vrije internet draagt juist bij aan historisch besef

Het internet biedt juist de mogelijkheid voor een beter historisch besef. In de Twentsche Courant Tubantia stelt Krijn Lock dat Nederland lijdt onder een gebrek aan historisch besef. Dit komt door de verloedering van het geschiedenisonderwijs en het snelle aanbod van nieuws via internet, schrijft de student Bestuurskunde en lid van de Provinciale Staten in Overijssel voor de VVD op de opiniepagina van 22 mei 2010.

Trouwen op het Binnenhof

Ik loop nog niet veel weken rond het Binnenhof, maar ik heb al snel ontdekt dat het Binnenhof een favoriete plek is voor trouwfoto's. Het stelletje komt ook altijd in een oldtimer aangereden en is in gezelschap van een fotograaf.

Hebzucht, journalistiek en de waarheid

Wie is de schuld van de crisis waar we in verzeild zijn geraakt? Opnieuw vroeg Matthijs van Nieuwkerk deze vraag aan bankminister Wouter Bos in De wereld draait door. Opnieuw legde hij de schuldvraag als een volleerd filosoof bij 'ons allemaal'. 'Hebben wij het niet allemaal gedaan?' vroeg hij retorisch als antwoord op de vraag.

De goedbetaalde interviewer Matthijs van Nieuwkerk zat al een beetje met een mond vol tanden na de grap van Fokke en Sukke over de contractonderhandelingen tussen hem en de VARA. Over zijn salaris heerst onduidelijkheid. Verdiende hij nou die 418.000 euro in 2008, of is het een andere toppresentator? De socialistische radiovereniging behoort tot de beste werkgever voor haar presentatoren, bij een toppresentator hoort een topsalaris. Wat dat betreft is het een sociale omroep.

Wat verderop gaf Wouter Bos zelf de oplossing: een examen voor bankiers. Dat hij zich zo heeft kunnen verlagen om na zo'n diepfilosofische vraag met zo'n halfbakken antwoord te komen. De taal die volgde was nog duidelijker: dit mag nooit meer gebeuren, mensen die er niks mee te maken hebben, zijn er de dupe van. Zei hij een minuut eerder niet dat we allemaal schuld hebben? Dan heeft iedereen ermee te maken.

Daarna zonk de goedbetaalde presentor weg in de zwijm van Jantje Smit, waarvan iedereen iets moest vinden. Alleen Hugo Borst kon de zaak nog redden door over voetbal te beginnen. Waar is de journalistiek gebleven? Matthijs van Nieuwkerk lachte net zo schaapachtig als een dag eerder, toen hij met Astrid Joosten sprak over hebzucht. Allebei leden ze er niet aan en begrepen niet dat er mensen jaloers konden zijn op de rijkdom van anderen. Als er geld op tafel verschijnt, hollen de waarheid, het inlevingsvermogen en de journalistiek heel hard weg.

Uit

Het zou zo gebeurd kunnen zijn. Ze boog haar hoofd een beetje naar beneden. Hij probeerde haar ogen te zien, maar ze keken weg. Hij had al verloren wist hij, maar het woord was nog niet gesproken. Ze had iets van een heel mooie pop, die je bijna niet durfde aan te raken en waar de maker zo zorgvuldig alle details had getekend, dat hij zich vergeefs afvroeg hoe het allemaal van hem geweest had kunnen zijn. Geweest, inderdaad, want het was niet meer. Het spel was gespeeld. Het was over.

Daarna hadden ze het NOS-journaal gebeld. 'Dat komt goed uit', zei de redacteur. 'Philip heeft vanavond dienst en die kan het wel leuk brengen zo tussen de moord en de doodslag in.'

Van object naar subject

De reden van burgemeester Aleid Wolfsen om de publicatie van een artikel zo tegen te werken dat hij subtiel dreigt met het stopzetten van de wekelijkse gemeentelijke advertenties. Genoeg om een uitgever ertoe te zetten de oplage te vernietigen. Dat de gemeente ook nog eens tegemoet wil komen in de kosten, toont dat hier echt alle grenzen van het fatsoenlijke worden overschreden. Aan de integriteit van Aleid Wolfsen twijfel ik allang niet meer.

Ik heb het gewraakte artikel maar eens gelezen en snap niet dat een burgemeester zijn macht zo misbruikt. Het is een keurig artikel met hoor en wederhoor, van een tendentieuze berichtgeving is in mijn ogen absoluut geen sprake. De reactie van Wolfsen doet juist vermoeden dat er wel iets zit in de woorden van de professor die niets anders doet dan het interpreteren van de wet.

Wolfsen had na publicatie gewoon een rechtszaak kunnen beginnen, of juist vooraf via dezelfde gang de uitgave kunnen weigeren. Hij vindt dat het artikel zijn integriteit aantast. Wolfsen vergeet dat hier niet een brochure van de gemeente wordt afgedrukt, of dat de tekst van de gemeenteadvertentie verderop in de krant. Hier wordt journalistiek bedreven en als ik de tekst zo lees, dan is dat journalistiek waar veel huis-aan-huis krantjes jaloers op mogen zijn. Hoe vaak dergelijke krantjes niet gewoon uit gekopieerde persberichten? De kopiïst heeft dan ook nog eens de tekst verkeerd overgenomen, waardoor het bericht midden in een zin stopt, of het telefoonnummer nog vermeldt waar de journalist terecht kan voor meer informatie.

De daad van Wolfsen toont een treurige ontwikkeling van de journalistiek. Het wordt namelijk meer en meer de trend van de schrijvende pers betrokkenen het artikel voor publicatie te laten lezen. De invloed die de betrokkenen daarmee krijgen, maakt dat hun rol verschuift van object naar subject. Het maakt de teksten meer en meer subjectief, terwijl de journalistiek objectiviteit hoort na te streven. Een journalist behoort namelijk niet tot de afdeling voorlichting.

Rechtse kerk

De omroep Wakker Nederland moet rechts Nederland een stem geven. De Telegraaf-lezer kan nergens terecht op de Nederlandse televisie is de redenatie van de grootste krant van Nederland.

Ik zag een item van een jakhals bij De wereld draait door waar de Telegraaf-lezer inmiddels een lade clichés open trekt. Zo zou er een eenzijdig beeld zijn op de televisie, de linkse kerk zou alleen aan het woord zijn en het geluid van rechts zou overstemd worden door al het linkse gekwek.

Dat het onzin is, bewijzen meerdere onderzoeken waaronder het onderzoek van André Krouwel van de Vrije Universiteit. Rechtse thema's domineren de voorpagina's van de krant en de opening van het journaal.

Dat Geert Wilders vrijdag Engeland niet binnen kwam, mochten we meemaken door te zien naar een vliegtuig vol met journalisten waar Wilders tussendoor liep.

Strategisch gezien kan de Telegraaf beter meedijen op het televisie-initiatief van Geenstijl. Dan heeft de rechtse kerk meer kans van slagen.

Achteraf

Mij verbaast het niet dat er mensen in de Tweede Kamer zitten die inbreken of terroristische acties beramen tegen ambtenaren. Dat gebeurt in meer landen. Schurken schoppen het dikwijls tot premier. Koningen en prinsen verrijken zich en hoeven zich voor niemand te verantwoorden. Schoonvaders die het niet meer weten of sloeries die hun complete verleden verdoezelen.
Dat alles verbaast mij niet. Wat mij wel verbaast is dat de man in kwestie zelf zijn galgenmaal bereid heeft. Compleet met soep vooraf en een schattig slagroomrijk toetje. De beste kerel zit al zes jaar in de volksvertegenwoordiging en geen haan kraaide. Zelfs geen hen wist een zachtgekookt eitje in de richting van de actievoerder te werpen.
Ik herinner mij één rel van een komend kamerlid. Het ging om de VVD'er Hans van Baalen. Hij wilde tot de kamer treden, maar enkele journalisten onthulden een verleden met rechtsradicale sympathieën. Hij zou in zijn pubertijd ooit een briefje hebben geschreven aan Glimmerveen. Ook zou hij onder de vlag van zijn dispuut het 'Horst Wessel lied' hebben gezongen.
Hij is later zonder veel herrie in de Tweede Kamer gekomen. Het bleef onduidelijk of hij echt de brief geschreven had en de verhalen over het dispuut hingen erg op vage verhalen. Dat gaat wel vaker bij dat soort clubjes, waar drank en haat met elkaar optrekken als twee goede vrienden.
Beide dingen laten zien dat de Nederlandse journalistiek, met de AIVD voorop, falen in het onderzoek naar nieuwe parlementariërs. Ik pleit niet voor politici met schone handen, hebben ze in het verleden geen misdaden gepleegd, dan gaan ze het wel later doen.
Waar ik voor pleit is voor dit soort open discussies vooraf en niet als hetzelfde kamerlid met precies hetzelfde verleden na zes jaar kamerlidmaatschap ineens niet schijnt te deugen. Achterafpraat, is dat.
Eerlijkheid en openheid horen immers de kurk te zijn waar de democratie op drijft. Deugdelijkheid valt hier buiten. Wat voor de één deugd is, is voor de ander een misdaad. En andersom.

Nieuws

'Met Frans.'
'Hoi Frans, met mij. Hé knul, hoe is het? Ik dacht laat ik eens bellen hoe het is.'
'Nou met mij alles prima hoor.'
'Hé Frans, je weet dat ik de krant van morgen nog vol moet schrijven, heb je nog nieuws?'
'Nou, niet veel hoor. Ik zou het niet weten. Ik ben al getrouwd, Maris is niet zwanger en we hebben nog steeds geen hondje erbij.'
'Toe Frans, ik hoorde dat je vorige week bij je juwelier was.'
'Juwelier?'
'Ja, een fan zag je er binnen gaan.'
'Een fan? Ja, nu herinner ik het me weer. De juwelier, daar waren we inderdaad.'
'Wat deed je daar?'
'Nou, ik schaam me er een beetje voor, maar we hadden Chinees gegeten. Draadjesvlees en je weet dat dat zo tussen je tanden blijft hangen. Ik dus flossen, maar mijn trouwring kwam te dicht bij mijn gebit. Bleef verdorie hangen. Ik trekken, vulling los en mijn diamant viel op de grond. Wij met z'n allen zoeken, dagenlang. En je raadt het nooit?'
'Gevonden?'
'Nee, natuurlijk niet. Hij was spoorloos. Wel vond ik mijn poliep terug, maar de diamant bleef spoorloos.'
'Verdorie Frans, dat is nieuws!' (begint te hijgen)
'Nieuws, dat ik een nieuwe moest kopen?'
'Dus daarom was je bij je juwelier?'
'Ja, bleef niks anders over dan een nieuwe kopen.'
'Hé Frans, geweldig bedankt.'
'Dat van die Chinees, weet ik niet zeker hoor. Het kan ook bij een optreden gebeurd zijn, maak dat er maar van.'
'Tuurlijk Frans, ik maak er een mooi stukje van.'

Leve de komkommer

Almelose bronnen beweren...

Journalisten moeten bij hun werk vooral vragen aan zichzelf stellen. De eerste vraag die een journalist zichzelf moet stellen is: wie zegt wat en waarom zou hij dat kunnen zeggen. Machtsverhoudingen spelen een wezenlijke rol in het bepalen van een verhaal en in het duiden van meningen.

Zo volg ik met enige verbazing de verslaglegging over de gijzeling in Almelo. EenVandaag durfde gisteren te stellen dat het rommelt tussen ondernemers en de gemeente Almelo. Een kort onderzoekje op internet toont dat je bij meneer John Eshuis erg op je tellen moet passen.
Eén van zijn cliënten, de eigenaar van Kinderparadijs "Dolle Pret", werd bij EenVandaag geïnterviewd. De site van Eshuis, www.jeejar.nl, laat zien dat hij haar steunt in de strijd met de gemeente. Het is altijd roeren in een beerput, wanneer een journalist iemand interviewt die in de clinch ligt met lokale overheden.
Dezelfde Eshuis wordt aangehaald in diverse verhalen over de gijzeling van afgelopen maandag in Almelo. Hij wordt opgevoerd als 'juridisch adviseur' van de verdachte. Diverse reacties bij artikelen in lokale media, spreken al negatief over Eshuis. Het roept op zijn minst twijfel op.
Bij EenVandaag mistte ik een bevestigend woord van de winkeliersvereniging of een ondernemersvereniging uit Almelo. Wanneer er echt sprake van een gemeente is die ondernemers dwarsboomt, dan zou een dergelijke vereniging daar wel iets over kunnen zeggen.

Gijzelaar gegijzeld

Gijzelaar, gegijzelde, gijzelhouder en gijzelnemer. Gijzelingen leveren een compleet Babylonische spraakverwarring. Iedereen zegt maar wat. Dit wordt veroorzaakt door het suffix '-aar' bij gijzelaar. Normaal gesproken betekent dit juist iemand die de handeling verricht en niet ondergaat, zoals oorspronkelijk 'gijzelaar' betekent.
Zo is de gijzelaar gegijzeld in een dubbele betekenis, een gijzelaar kan gijzelen of gegijzeld worden. Koppen, quotes en mededelingen worstelen met deze verwarring. Het gijzelt de journalistiek.

Onafhankelijk gamen

Als de krant een wedstrijdje doet tegen het gamen, dan heeft de krant sinds kort verloren. We besteden meer tijd aan gamen dan aan het lezen van de krant. Dat vertelt een persbericht afkomstig van Newzoo, een 'onafhankelijke intermediair, gericht op game advertising'.
Het onderzoek uitgevoerd in opdracht van die 'onafhankelijke intermediair' is uitgevoerd door TNS Nipo. Eerst kijken we televisie, dan luisteren we radio en daarna brengen we onze kostbare levenstijd op internet door. Op de vierde plek staat het gamen, volgens dat onderzoek.
Ik speel nooit een spelletje game. Het is niet aan mij besteed. Racen, vechten en voetballen op een beeldscherm, ik heb het allemaal geprobeerd, maar het verlies dwong mij tot het lezen van de krant.
Het resultaat past natuurlijk erg goed in het straatje van de onafhankelijke intermediair. Ze ruiken de advertenties. Ben je net lekker aan het moorden in een game, komt die irritante Ziggo binnen. Stuur je net de moeilijke bocht in van de grand prix, klinkt het gesis van een blikje Heineken. Geef me dan maar een krant, waarbij mijn oog de advertenties in getrokken wordt, terwijl ik ze helemaal niet wil lezen.

Ga voor verdere informatie naar de onafhankelijke website: www.nationaalgamingonderzoek.nl.

Hoezo chaos op het spoor?

Honderden treinen die wekelijks niet meer rijden. Dat dreigt vanaf zondag te gebeuren als de nieuwe dienstregeling van de Nederlandse Spoorwegen ingaat. Het nieuws is vandaag Nederland in gekatapulteerd, mede onder aanvoering van reizigersvereniging Rover.
De nuance in dergelijke berichten ontbreekt volledig. Zo zag ik in Een Vandaag een bericht over het moment waarop de trein tussen Ede-Wageningen en Amersfoort niet rijdt. De data die iemand noemde betrof alleen maar zon- en feestdagen, zoals 1 mei (Hemelvaart) en 12 mei (2e Pinksterdag). Het is niet nieuw dat de trein op die dagen niet rijdt.
Dan ontbreekt het de journalisten helemaal aan rekenkunst. Pabo-studenten zijn niet de enige die niet kunnen rekenen. Hoe verhoudt zich het aantal treinen van 120 ten opzichte van het totaal van meer dan 30.000 treinen per week? Het betekent zoiets als dat van elke duizend treinen die er rijden, vier uitvallen.
Zeker, ik wil het leed van de reizigers voor dat handjevol reizigers niet bagatelliseren, maar om het percentage van 0,4 procent 'chaos op het spoor' te noemen. Dat is echt iets teveel van het goede. Zeker als je dat afweegt tegen het percentage van treinen dat in 2006 niet reed, dat ligt namelijk op 1,4 procent. Op de 30.000 treinen per week, zijn dat 420.

WEP5

Mijn leermeester van de WEP (staat voor WerkErvaringsPlek), Leo Enthoven ging gisteren met pensioen. Bij hem kwam ik om de paar maanden voor een twee weken durende cursussessie. Ik had een werkervaringsplek bij de Twentsche Courant Tubantia. Het cursuslokaal in Amersfoort vulde zich tijdens de cursusperiodes met de veertien WEP'pers die uit het hele land kwamen. Het hele Wegenergebied strekt zich uit over de hele breedte van Nederland van Twente, Noord-Brabant en Zeeland. We kwamen om ons te laven aan meesters als Siska Dresselhuys en Arjan Visser. Bovendien waren de lessen in Groningen regelmatig zeer leerzaam.
Dat ik veel van de cursusgevers vergeten ben, bleek gisteren. Ik trof helaas geen oud-weppers van mijn groep aan. Ik werd snel aangesproken door een man die enigszins eenzaam en wereldvreemd rondliep. 'Ben jij ook een oude cursist?' vroeg hij. Ik knikte. 'O, dan heb je mij op de cursus gehad. Ik gaf de middag over observatie.' Hij was van de politieacademie en gaf ons les in observeren. Een leerzame les waarvan ik veelvuldig gebruik maak, maar waarvan ik de cursusleider helaas vergeten was. Tot gisteren.

Dennis van der Geest

Het verbaast mij dat de media nog het meest lijken op een golfslagbad. Zie ik gisteravond bij het sportprogramma Holland Sport Dennis van der Geest in beeld komen, lees ik vanavond in het carrièrekrantje van de Volkskrant een interview met de judoka. Hij wil nog één keer alles op alles zetten om naar de Olympische Spelen te gaan.
Dennis heeft een boek geschreven, Los, en dat moeten wij weten. Meer en meer verwondert het mij dat media bijna gedachteloos meedeinen op de 'wave' die voorlichters en anderen hebben opgewekt.

Inbreken

Niet de draaideurcrimineel, maar het eigen personeel rooft de winkel leeg. Dat was een aantal jaar geleden nieuws. Het nieuws over de GPD hoort in deze lijn thuis. Eigen personeel is een groter gevaar dan een internationaal netwerk dat inbreekt. Blijkbaar gaat dat zo, je krijgt een nieuwe werkgever en breekt vervolgens met de oude.
Een ordinaire daad natuurlijk, zeker als je beseft met welk anti-journalistiek doel dit gebeurde. Wanneer je de lijn doortrekt, verbaast het mij dat dit echtpaar ooit bij de GPD werkte. Het zijn makkelijke overlopers, die hun oude journalistieke idealen verruilen voor hun nieuwe werkgever. Hoe goed hebben zij in het verleden hun werk uitgeoefend, vraag ik mij dan af.
Inloggen onder een andere naam is pure diefstal. Bovendien gebeurde alles heel amateuristisch. Als je dan nog opmerkingen hebt over een ongepubliceerd stuk, is het helemaal klunswerk. Dat je dan gesnapt wordt, is niet vreemd. Het is hoogstens vreemd dat het zo laat aan het daglicht komt.

Eerlijke journalistiek?

Een suggestieve uitzending van Een vandaag vanavond, zo eentje waarin de journalistiek die bedreven wordt, meer suggestie bevat dan nieuws. Het ging over de SP. De SP komt op voor de zwakkeren, maar is voor de eigen mensen keihard, was de teneur van het verhaal.
Een vandaag had eens onderzocht hoeveel SP'ers uit de partij waren gestapt de laatste anderhalf jaar. Het kwam op een aantal van 26 gemeenteraadsleden en 6 leden uit de provinciale staten. Het klinkt best hoog, maar het moet natuurlijk wel tegen andere partijen afgezet worden, dat gebeurde niet. Een zorgvuldige afweging of dit hoge aantallen zijn, is er dus niet gemaakt.
Vervolgens kregen de 'verstotenen' uitgebreid zendtijd van de publieke omroep. Mensen die na een meningsverschil de partij verlaten hebben, zullen altijd de zaken scherper aanzetten dan ze zijn. Dat vraagt om zorgvuldige journalistiek. Journalistiek die ik niet terugvond in de reportage van Een vandaag. Bovendien kreeg het journalistieke wederhoor in de vorm van een persoon niet de aandacht die het zou moeten krijgen. Hier werd enkel een formaliteit afgehandeld.
Weggelaten of het rommelt binnen de SP, mijn sympathie voor deze club wordt met de dag minder, dergelijke beschuldigingen vragen om zeer zorgvuldige journalistiek. Wat er bij Een vandaag gebeurde is allerminst zorgvuldig te noemen.