Vrije internet draagt juist bij aan historisch besef

Het internet biedt juist de mogelijkheid voor een beter historisch besef. In de Twentsche Courant Tubantia stelt Krijn Lock dat Nederland lijdt onder een gebrek aan historisch besef. Dit komt door de verloedering van het geschiedenisonderwijs en het snelle aanbod van nieuws via internet, schrijft de student Bestuurskunde en lid van de Provinciale Staten in Overijssel voor de VVD op de opiniepagina van 22 mei 2010.

Eiken huwelijk

Blik, tin, koper, zilver, aluminium, goud, diamant en kroonjuwelen. Voor de jubilerende bruiloft zijn al heel wat namen verzonnen. Vandaag ging de Nederlandse primeur van de eiken bruiloft in première. Pieter Ably (103) en Henriëtte Tritsch (102) uit Amstelveen, traden precies tachtig jaar geleden in de echt.
Met het klimmen van de ouderdom, groeit ook de lengte van het huwelijk. Toen ik enkele jaren terug bij de krant werkte, gingen we niet meer op pad voor vijftig jaar. Wel versloeg ik iedere zestigjarige bruiloft. Ik heb in de twee jaar dat ik verslaggever was, vier diamanten huwelijken verslagen. Steevast met een diepteinterview met het echtpaar.

Het beste staat mij bij een huwelijk dat een moetje was. De man gruwde zo van de geboorte van zijn zoon. Midden in de oorlog had hij de avondklok getreden en moest door weer en wind, in de ijskou op zoek naar een dokter. De bevalling met al dat bloed vond hij verschrikkelijk. Zo'n trauma wilde hij zijn vrouw niet meer aandoen. Hij heeft zijn vrouw nooit meer bezwangerd. Zij wilde er eigenlijk best nog wel eentje. Ik proefde dat hier meer zat dan een verhaal en dat ik met mijn vragen genoeg gepord had in zestig jaar huwelijk.

Toeteren

Het zou het oergeluid zijn waarmee de Tubanten naar elkaar seinden. In Twente houden ze deze traditie in ere. Ergens mis ik het nu wel. De diepe tonen die langzaam in een trappetje omhoog neuriën en die opklinken in het bos terwijl de kou om je heen grijpt. De rest van Nederland moet dit volksgebruik ontberen.
Toen ik nog bij de Twentsche Courant Tubantia werkte, haalden de midwinterhoorns steevast de pagina's van de krant in deze tijd van het jaar. Dan verzamelden de 'toeteraars' zich in een schuurtje op een industrieterrein en zochten wij verslaggevers naar de originele invalshoek voor het jaarlijkse ritueel in de adventstijd.
Dat het hele verhaal rond die oertonen pure onzin is, heeft de schrijver Han Voskuil al in de jaren 1980 bewezen. Hij vertelde dat het blazen op de midwinterhoorn eerder een modernisme is, dan een oud gebruik. Het stamt uit de jaren 1930. In Het bureau haalt Voskuil zijn eerdere belevenissen nog een keer aan (deel 6, p. 357-363). Voor de camera van Van gewest tot gewest veroorzaakt hij een heuse rel in Twente. Hij is vervolgens door verschrikkelijk veel mensen door de mangel gehaald, maar niemand kan zijn verhaal weerleggen.

WEP5

Mijn leermeester van de WEP (staat voor WerkErvaringsPlek), Leo Enthoven ging gisteren met pensioen. Bij hem kwam ik om de paar maanden voor een twee weken durende cursussessie. Ik had een werkervaringsplek bij de Twentsche Courant Tubantia. Het cursuslokaal in Amersfoort vulde zich tijdens de cursusperiodes met de veertien WEP'pers die uit het hele land kwamen. Het hele Wegenergebied strekt zich uit over de hele breedte van Nederland van Twente, Noord-Brabant en Zeeland. We kwamen om ons te laven aan meesters als Siska Dresselhuys en Arjan Visser. Bovendien waren de lessen in Groningen regelmatig zeer leerzaam.
Dat ik veel van de cursusgevers vergeten ben, bleek gisteren. Ik trof helaas geen oud-weppers van mijn groep aan. Ik werd snel aangesproken door een man die enigszins eenzaam en wereldvreemd rondliep. 'Ben jij ook een oude cursist?' vroeg hij. Ik knikte. 'O, dan heb je mij op de cursus gehad. Ik gaf de middag over observatie.' Hij was van de politieacademie en gaf ons les in observeren. Een leerzame les waarvan ik veelvuldig gebruik maak, maar waarvan ik de cursusleider helaas vergeten was. Tot gisteren.