Oranjekoorts in Delden

De temperatuur stijgt al snel tot koortshoogte en de wedstrijd ligtniet ver voor ons. Als je de oranjekoorts wilt ontvluchten, dan ben je hier in Delden op het verkeerde veldje. Bij de vorige wedstrijden vielen mij de veldjes al op waar caravanbewoners bij elkaar zitten. Ze bekijken de wedstrijden samen en genieten tegelijk van een biertje. Een paar weken terug hoorden we precies wanneer een goal was.

Sinterklaas

We wilden twee vliegen in één klap slaan. Daarom vierden we gisteren met de familie Sinterklaas op Westerholt in Delden. Heel gezellig en heel veel cadeaus. Zo kon onze familie gelijk even de nieuwe aanschaf lijfelijk zien en meemaken.
Hoe leuk een caravan kan zijn, alles (de negen bezoekers, helaas was oom Twan ziek) en alle bijbehorende pakjes. De kachel snorde op de laagste stand en de ramen besloegen. Hoe leuk kan een verblijf in de winter hier zijn.
Iedereen had iedereen getrokken en de gelovige onder ons kreeg een VIP-behandeling. Tussen alle grappen en grollen die op rijm waren gezet, viel af en toe een pakje naar beneden voor Doris.
Toen Inge vanmorgen nog even de video afspeelde voor Doris, kwamen opa, de oma's, tantes en ooms voorbij. 'Oma hier kijken', gebaarde Doris pedant naar het schermpje. 'Nee, hier', vervolgde ze.

Hoe leuk Sinterklaasavond wel niet is in een caravan. Zelfs de koude nacht was niet koud, geen stijve ruggen of bevroren vingers. En de ideeën vloeiden met de vochtdruppels naar beneden van het glas.

Kanariegeel

Daar zijn ze dan de foto's van ons nieuwe stulpje in Delden. Natuurlijk moet er nog veel aan gebeuren, maar het is al heel wat. Gistermorgen heb ik nog lekker gehold in de bossen en zaterdag zorgde de warme zon ervoor dat we niet eens ons nieuwe kacheltje aan hoefden te zetten.

De kachel bevalt Sientje wel.

Op deze bank kunnen acht mensen zitten of twee mensen slapen.

De Nijntjeslaapkamer van Doris.

Schuur met ervoor de heuse bbq.
Uitzicht op een hardloper
Het gastenverblijf.
De keuken.
Achterom met gesloopte schutting geeft het zelfs uitzicht op de akker.
Ouderslaapkamer

Geen internet

Gewoon de tent opgezet en naar de wolken gekeken. Hoe mooi een zonsondergang kan zijn als je voor je tentje zit. Hoe mooi Twente kan zijn in een weekje Delden.
Nu ben ik weer terug en merk dat geen internet ook z'n voordelen heeft. De tijd verstrijkt zo achter de computer. Je laat je helemaal meenemen van de ene site naar de andere. En na een tijdje weet je eigenlijk niet meer waar je naar zocht.
Nee, dan vakantie. Ineens zijn er mooie wolkenluchten, een zwembad en een kasteel. Ineens zijn er andere campinggasten en ineens is het weer voorbij.

Eiken huwelijk

Blik, tin, koper, zilver, aluminium, goud, diamant en kroonjuwelen. Voor de jubilerende bruiloft zijn al heel wat namen verzonnen. Vandaag ging de Nederlandse primeur van de eiken bruiloft in première. Pieter Ably (103) en Henriëtte Tritsch (102) uit Amstelveen, traden precies tachtig jaar geleden in de echt.
Met het klimmen van de ouderdom, groeit ook de lengte van het huwelijk. Toen ik enkele jaren terug bij de krant werkte, gingen we niet meer op pad voor vijftig jaar. Wel versloeg ik iedere zestigjarige bruiloft. Ik heb in de twee jaar dat ik verslaggever was, vier diamanten huwelijken verslagen. Steevast met een diepteinterview met het echtpaar.

Het beste staat mij bij een huwelijk dat een moetje was. De man gruwde zo van de geboorte van zijn zoon. Midden in de oorlog had hij de avondklok getreden en moest door weer en wind, in de ijskou op zoek naar een dokter. De bevalling met al dat bloed vond hij verschrikkelijk. Zo'n trauma wilde hij zijn vrouw niet meer aandoen. Hij heeft zijn vrouw nooit meer bezwangerd. Zij wilde er eigenlijk best nog wel eentje. Ik proefde dat hier meer zat dan een verhaal en dat ik met mijn vragen genoeg gepord had in zestig jaar huwelijk.