De redacteur sociale media is achterhaald

De Volkskrant stelt per 1 juni Heleen van Lier aan als redacteur sociale media. Ze is het gezicht en het aanspreekpunt van de krant op sociale netwerken als Hyves, Facebook, Twitter en LinkedIn, meldt de krant.

Vrije internet draagt juist bij aan historisch besef

Het internet biedt juist de mogelijkheid voor een beter historisch besef. In de Twentsche Courant Tubantia stelt Krijn Lock dat Nederland lijdt onder een gebrek aan historisch besef. Dit komt door de verloedering van het geschiedenisonderwijs en het snelle aanbod van nieuws via internet, schrijft de student Bestuurskunde en lid van de Provinciale Staten in Overijssel voor de VVD op de opiniepagina van 22 mei 2010.

Strenge bacillen

Ze bladerde in het gratis krantje toen ik binnenkwam. Ik schoof in de stoel achter haar. De bladzijden fladerden door haar vingers, soms tikte ze met de rug haar hand zachtjes tegen de bladzijde. Haar brede brilglazen gaven haar een strenge blik. Het nieuws dat ze las, las ze ongetwijfeld met dezelfde strenge blik.

Wat verderop, mijn boterhammen waren op en de koffiemok leeg, sloeg ze het krantje dicht. Ze klapte het papier dubbel en legde het krantje op het tafeltje naast haar. Ze boog voorover in haar tas, rommelde wat, er klonk het gekletter van blikjes en stiftjes, en ze haalde een plastic pakje tevoorschijn.

Ze friemelde wat bovenop het pak, trok het plastic los en frummelde er een vochtig doekje uit. Daarna wreef ze elke vinger zorgvuldig schoon, stuk voor stuk. Het vieze doekje gooide ze in het prullenbakje en sloot het deksel met de schone vinger.

Terug bij af, dacht ik terwijl weet ik niet hoeveel bacillen zich tevreden nestelden op de vinger van de strenge dame.

Snerpende stem

De stem snerpt door de donkere ochtend. Het spoorviaduct is de klankkast van deze klaroenstem. Je proeft dat de lucht zich door het nauwe gaatje van de stembanden perst. Ook als je probeert niet te luisteren, hoor je de stem toch.

'Ja, dat is zeker niet om te lachen', vertelt ze de Spitsuitdeler. Ik moet mij tussen hem en haar wringen om een krantje te bemachtigen. 'Ze hebben hem geschorst.' Het gesprek gaat verder, ik probeer mijn saldo van de Chipknip op te vijzelen. 'Ongeschikte pas, ga naar bank', vermeldt het display.

'Ze zijn verschrikkelijk. Hij heeft even vastgezeten, maar dat zo'n verkrachter gewoon rond mag lopen.' Ik sta met de rug naar haar toe en probeer te bedenken hoe ze eruit zag. Ik zie een winterjas in rood en wit, met letters, een beetje plasticachtig. 'Het is toch schandalig', reageert de stem op de krantenverdeler, die ik alleen maar hoor mompelen.

Je zou maar zo'n stem hebben, bedenk ik, terwijl ik voor de derde keer het pasje in het gleufje duw. Voor de derde keer vertelt het apparaat dezelfde mededeling. Eigenwijs en hardleers.

Serviceflat De Keizershof

De auto's razen langs de andere kant van het perron. De sneltram van het transferium naar de binnenstad staat stil. Ik kijk omhoog naar de hoge flat, mijn ogen glijden over de ramen zoals een koppensneller alle koppen van de krant voorbij raast.
Ze stoppen bij een grote harp die voor het raam hangt. Ik probeer mij het uitzicht voor te stellen van de kamer op de op één na laatste verdieping. Alles vervormt door vier snaren, de gebogen onderkant en de twee accolades aan weerszijden. De Dom verandert in een harp. Wat brengt iemand zo'n ding voor het raam te hangen, zeker als je zo'n mooi uitzicht hebt van die hoogte.
'Serviceflat De Keizershof' staat boven de ingang beneden. De tram vertrekt en ik voel hoe de harp nog snel knipoogt.

Eiken huwelijk

Blik, tin, koper, zilver, aluminium, goud, diamant en kroonjuwelen. Voor de jubilerende bruiloft zijn al heel wat namen verzonnen. Vandaag ging de Nederlandse primeur van de eiken bruiloft in première. Pieter Ably (103) en Henriëtte Tritsch (102) uit Amstelveen, traden precies tachtig jaar geleden in de echt.
Met het klimmen van de ouderdom, groeit ook de lengte van het huwelijk. Toen ik enkele jaren terug bij de krant werkte, gingen we niet meer op pad voor vijftig jaar. Wel versloeg ik iedere zestigjarige bruiloft. Ik heb in de twee jaar dat ik verslaggever was, vier diamanten huwelijken verslagen. Steevast met een diepteinterview met het echtpaar.

Het beste staat mij bij een huwelijk dat een moetje was. De man gruwde zo van de geboorte van zijn zoon. Midden in de oorlog had hij de avondklok getreden en moest door weer en wind, in de ijskou op zoek naar een dokter. De bevalling met al dat bloed vond hij verschrikkelijk. Zo'n trauma wilde hij zijn vrouw niet meer aandoen. Hij heeft zijn vrouw nooit meer bezwangerd. Zij wilde er eigenlijk best nog wel eentje. Ik proefde dat hier meer zat dan een verhaal en dat ik met mijn vragen genoeg gepord had in zestig jaar huwelijk.