Canto Ostinato op Carillon Domtoren

Vandaag attendeerde Jeroen van Veen mij via zijn facebook op een boeiend filmpje op youtube.com van pianomania88. Het is een opname van de Canto Ostinato van Simeon ten Holt op het carillon van de domtoren. Het is een opname van een uitvoering die op maandag 23 augustus 2010 gegeven is. Jeroen en Sandra van Veen spelen samen op piano en Arie Abbenes op het carillon van de Domtoren in Utrecht.

Een jaar eerder werd het muziekstuk ook al uitgevoerd door dezelfde uitvoerenden, maar dit keer waren de geluidsboxen van de piano zo in de toren opgesteld dat het publiek beneden de combinatie van de instrumenten kon horen. De Youtube-opname laat een bijzondere uitvoering van het bekende muziekstuk horen. En vooral tonen de beelden hoe het publiek reageert op de muziek. Dat laatste vind ik erg mooi verbeeld.

De liefhebber van Simeon ten Holt kan terecht op de website domtorenonline.nl om het muziekstuk in een stream te horen of rechtstreeks via de mediaplayer. Geweldig hoe het drietal daar hoog in die toren terwijl de duisternis invalt, 68 minuten lang dit fantastische muziekstuk speelt. Al kan het niet tippen aan een live-uitvoering. Naar mijn oordeel pleit dit voor een jaarlijkse uitvoering in de Domtoren, want dan kom ik gelijk naar Utrecht om dit in het echt mee te maken.

Stapels cd's aan de Oude Gracht

Wat doen we met de cd's van pa? Ik zie een jonge vijftiger voor het kastje met de orgelcd's staan. Keurig gesorteerd op alfabet, componist bij componist, organist bij organist. Piet Kee speelt Bach en de Orgel Encyclopedia met een uitvoering van de werken van Max Reger.

De volle dozen komen met muziekboeken en een doos cd's met moderne koorwerken in het antiquariaat terecht. Ze zitten er niet op te wachten en zijn blij met de 200 euro die de man er nog voor geeft. Weg met die rotzooi.

Hoe zou de oude man zijn geweest? Ik vraag het mij af als ik de honderden cd's zie liggen, uitgestald boven een boekenkast in het antiquariaat. Hij luisterde aandachtig naar de cd's, 's avonds als iedereen weg was, zette hij de geluidsinstallatie op hard. Die installatie staat nu bij de zoon, hij draait er The Beatles mee. Past hem meer. Hij heeft een jaar of vijftien terug nog die hele serie met alle uitvoeringen gekocht. Voor honderden euro's. Ze liggen nu op zolder te verstoffen, want hij kan de nummers gratis van internet downloaden.

Mijn glijden door de eindeloze rijen cd's boordevol orgelmuziek. Ik houd een Bach cd van Piet Kee vast. In het binnenhoesje van de cd staat '30-10-'92 (van verjaarsgeld) en de initialen 'JB', waarbij de J het steeltje vorm van de B. Eronder het prijslabeltje met '29.95'. De andere cd bevat ook het initiaal. Het is bijna niet te zien door de zwarte achtergrond. Het moeten zijn eerste cd's geweest zijn, nog duur en kostbaar. Later verdwenen de initialen, zo laten de modernere cd's zien.

Stapels liggen er bij het antiquariaat aan de Oude Gracht en ik vraag me af wie hier nu het meest aan verdient. De nazaten, achteloos en een beetje naïef over vaders en manliefs muziekliefhebberij. Of de verkoper die sommige cd's voor 8 euro van de hand doet. Het zijn prachtige uitvoeringen waarvoor je nu bijna een euro per track voor moet betalen.

Wat een verschil met jaren terug toen ik in de Martinikerk van Doesburg stuitte op de verzameling cd's van een orgelliefhebber. Dat was een gemeentelid die een hoge leeftijd had gehaald. Ook bij hem stonden initialen en data van aanschaf in de hoesjes geschreven. Of de pennenstrepen bij registraties waarmee hij het oneens was of verbeterde BWV-nummers achter de composities van Bach. Precies hetzelfde, het zou dezelfde man geweest kunnen zijn. Alleen heeft deze een ander initiaal.

De opbrengst van deze cd's ging naar de restauratie van het orgel, die een paar maanden later in gebruik werd genomen.

Ik en Aleid

Ik zeg sorry
Aleid zegt sorry

Aleid en ik zeggen sorry
Sorry en ik zeggen Aleid

Morgen declareren wij
het huis, de bloemen en het verhaal

Sorry zegt Aleid
sorry zeg ik

Van object naar subject

De reden van burgemeester Aleid Wolfsen om de publicatie van een artikel zo tegen te werken dat hij subtiel dreigt met het stopzetten van de wekelijkse gemeentelijke advertenties. Genoeg om een uitgever ertoe te zetten de oplage te vernietigen. Dat de gemeente ook nog eens tegemoet wil komen in de kosten, toont dat hier echt alle grenzen van het fatsoenlijke worden overschreden. Aan de integriteit van Aleid Wolfsen twijfel ik allang niet meer.

Ik heb het gewraakte artikel maar eens gelezen en snap niet dat een burgemeester zijn macht zo misbruikt. Het is een keurig artikel met hoor en wederhoor, van een tendentieuze berichtgeving is in mijn ogen absoluut geen sprake. De reactie van Wolfsen doet juist vermoeden dat er wel iets zit in de woorden van de professor die niets anders doet dan het interpreteren van de wet.

Wolfsen had na publicatie gewoon een rechtszaak kunnen beginnen, of juist vooraf via dezelfde gang de uitgave kunnen weigeren. Hij vindt dat het artikel zijn integriteit aantast. Wolfsen vergeet dat hier niet een brochure van de gemeente wordt afgedrukt, of dat de tekst van de gemeenteadvertentie verderop in de krant. Hier wordt journalistiek bedreven en als ik de tekst zo lees, dan is dat journalistiek waar veel huis-aan-huis krantjes jaloers op mogen zijn. Hoe vaak dergelijke krantjes niet gewoon uit gekopieerde persberichten? De kopiïst heeft dan ook nog eens de tekst verkeerd overgenomen, waardoor het bericht midden in een zin stopt, of het telefoonnummer nog vermeldt waar de journalist terecht kan voor meer informatie.

De daad van Wolfsen toont een treurige ontwikkeling van de journalistiek. Het wordt namelijk meer en meer de trend van de schrijvende pers betrokkenen het artikel voor publicatie te laten lezen. De invloed die de betrokkenen daarmee krijgen, maakt dat hun rol verschuift van object naar subject. Het maakt de teksten meer en meer subjectief, terwijl de journalistiek objectiviteit hoort na te streven. Een journalist behoort namelijk niet tot de afdeling voorlichting.