Stapels cd's aan de Oude Gracht

Wat doen we met de cd's van pa? Ik zie een jonge vijftiger voor het kastje met de orgelcd's staan. Keurig gesorteerd op alfabet, componist bij componist, organist bij organist. Piet Kee speelt Bach en de Orgel Encyclopedia met een uitvoering van de werken van Max Reger.

De volle dozen komen met muziekboeken en een doos cd's met moderne koorwerken in het antiquariaat terecht. Ze zitten er niet op te wachten en zijn blij met de 200 euro die de man er nog voor geeft. Weg met die rotzooi.

Hoe zou de oude man zijn geweest? Ik vraag het mij af als ik de honderden cd's zie liggen, uitgestald boven een boekenkast in het antiquariaat. Hij luisterde aandachtig naar de cd's, 's avonds als iedereen weg was, zette hij de geluidsinstallatie op hard. Die installatie staat nu bij de zoon, hij draait er The Beatles mee. Past hem meer. Hij heeft een jaar of vijftien terug nog die hele serie met alle uitvoeringen gekocht. Voor honderden euro's. Ze liggen nu op zolder te verstoffen, want hij kan de nummers gratis van internet downloaden.

Mijn glijden door de eindeloze rijen cd's boordevol orgelmuziek. Ik houd een Bach cd van Piet Kee vast. In het binnenhoesje van de cd staat '30-10-'92 (van verjaarsgeld) en de initialen 'JB', waarbij de J het steeltje vorm van de B. Eronder het prijslabeltje met '29.95'. De andere cd bevat ook het initiaal. Het is bijna niet te zien door de zwarte achtergrond. Het moeten zijn eerste cd's geweest zijn, nog duur en kostbaar. Later verdwenen de initialen, zo laten de modernere cd's zien.

Stapels liggen er bij het antiquariaat aan de Oude Gracht en ik vraag me af wie hier nu het meest aan verdient. De nazaten, achteloos en een beetje naïef over vaders en manliefs muziekliefhebberij. Of de verkoper die sommige cd's voor 8 euro van de hand doet. Het zijn prachtige uitvoeringen waarvoor je nu bijna een euro per track voor moet betalen.

Wat een verschil met jaren terug toen ik in de Martinikerk van Doesburg stuitte op de verzameling cd's van een orgelliefhebber. Dat was een gemeentelid die een hoge leeftijd had gehaald. Ook bij hem stonden initialen en data van aanschaf in de hoesjes geschreven. Of de pennenstrepen bij registraties waarmee hij het oneens was of verbeterde BWV-nummers achter de composities van Bach. Precies hetzelfde, het zou dezelfde man geweest kunnen zijn. Alleen heeft deze een ander initiaal.

De opbrengst van deze cd's ging naar de restauratie van het orgel, die een paar maanden later in gebruik werd genomen.

Exit boekenweek

Als buiten de regent valt, is er de boekenweek om in te vluchten. Ik bladerde eens het Boekenweekmagazine 2008 om wat meer te weten te komen over het idee achter het thema Ouderdom.
Elke schrijver lijkt wel iets met ouderdom te hebben, zelfs de jongere schrijvers, wagen zich eraan. Zo kun je lezen over Zinvol ouder worden. Alosf ouder worden om tips vraagt. Omarm het leven biedt een leidraad voor de zieke. Of Mijn vader geboren in 1903 van Gerarda Mak, waar de geschiedenis van vorig jaar en de ouderdom van dit jaar lijken samen te komen.
Boeken die ik allemaal nooit zou kopen. Philip Roth is de schrijver van de ouderdom, als ik het Magazine verder mag geloven. Exit Geest, Alleman en Een stervend dier, allemaal boeken over de ouderdom. Of hier seks bijhoort, lees ik niet in de reclame-uiting.
Zo bladerend op zo'n regenachtige zondag beslaat mij de somberheid. Al dat ouder worden, de teloorgang, de plas die je niet meer op kunt houden, de liefde die je vergeten bent, de naam van je vrouw waar je niet meer op kunt komen en de autosleutels, waar heb ik die toch neergelegd.
Allemaal dingen die me verdrietig maken. Dat terwijl de boeken die ik over ouderdom las, lieten zien dat de ouderdom boordevol levensvreugde zit. Op het moment dat je zoiets tot thema maakt, verliest het zijn kracht en eindigt in een depressie.
Laat ze in godsnaam een leuk thema verzinnen voor de boekenweek volgend jaar. Iets dat positiever is dan Wilders en Verdonk samen. Iets dat een aanslag oproept van enthousiasme.

Leve de ouderdom

Grijze haren horen bij de schrijver en oude mannetjes ruiken hetzelfde als muffe boeken. Kortom, het thema van de boekenweek is geen thema, maar jaarlijks terugkerend feit. Ouderdom als thema ademt teveel de sfeer uit van teloorgang en verdriet. Dat de dementie toeslaat en de gelezen letters niet meer een verhaal vormen. Dat de bibberhanden het boek niet meer vast kunnen houden en de blaadjes scheuren bij het omslaan.
Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Wie de ouderdom kiest, verliest alleen maar. Leve de ouderdom, leve het boek dat iedereen koopt, maar niemand leest.