Bevestigingen, uitzonderingen en regels

Het bericht rond de aanstelling van oud-CDA-minister Camiel Eurlings als directeur van KLM verbaasde mij. De man die zei meer tijd voor zijn gezin nodig te hebben, aasde al eerder op het baantje. Niet dat het mij verbaasde dat hij deze mooie baan als vliegdirecteur kreeg, maar de reactie van Groenlinks in de media deed mij de wenkbrauwen fronsen.

Uitzonderingen en regels

Het spreekwoord zegt immers dat de uitzonderingen de regel bevestigen, maar volgens Groenlinkser Liesbeth van Tongeren bevestigen de regels de uitzonderingen. In Trouw.nl beweert ze namelijk dat de aanstelling van Camiel Eurlings bij KLM het 'onterecht bestaande beeld van politici als zakkenvullers' zo bevestigd.

Achteraf

Mij verbaast het niet dat er mensen in de Tweede Kamer zitten die inbreken of terroristische acties beramen tegen ambtenaren. Dat gebeurt in meer landen. Schurken schoppen het dikwijls tot premier. Koningen en prinsen verrijken zich en hoeven zich voor niemand te verantwoorden. Schoonvaders die het niet meer weten of sloeries die hun complete verleden verdoezelen.
Dat alles verbaast mij niet. Wat mij wel verbaast is dat de man in kwestie zelf zijn galgenmaal bereid heeft. Compleet met soep vooraf en een schattig slagroomrijk toetje. De beste kerel zit al zes jaar in de volksvertegenwoordiging en geen haan kraaide. Zelfs geen hen wist een zachtgekookt eitje in de richting van de actievoerder te werpen.
Ik herinner mij één rel van een komend kamerlid. Het ging om de VVD'er Hans van Baalen. Hij wilde tot de kamer treden, maar enkele journalisten onthulden een verleden met rechtsradicale sympathieën. Hij zou in zijn pubertijd ooit een briefje hebben geschreven aan Glimmerveen. Ook zou hij onder de vlag van zijn dispuut het 'Horst Wessel lied' hebben gezongen.
Hij is later zonder veel herrie in de Tweede Kamer gekomen. Het bleef onduidelijk of hij echt de brief geschreven had en de verhalen over het dispuut hingen erg op vage verhalen. Dat gaat wel vaker bij dat soort clubjes, waar drank en haat met elkaar optrekken als twee goede vrienden.
Beide dingen laten zien dat de Nederlandse journalistiek, met de AIVD voorop, falen in het onderzoek naar nieuwe parlementariërs. Ik pleit niet voor politici met schone handen, hebben ze in het verleden geen misdaden gepleegd, dan gaan ze het wel later doen.
Waar ik voor pleit is voor dit soort open discussies vooraf en niet als hetzelfde kamerlid met precies hetzelfde verleden na zes jaar kamerlidmaatschap ineens niet schijnt te deugen. Achterafpraat, is dat.
Eerlijkheid en openheid horen immers de kurk te zijn waar de democratie op drijft. Deugdelijkheid valt hier buiten. Wat voor de één deugd is, is voor de ander een misdaad. En andersom.

Eenzame dichter

Weggegooid geld, dat noemt het gros van de Almeerse politiek het voorstel van GroenLinks om eenzame doden bij hun laatste tocht door een dichter te laten vergezellen. Een vandaag had het bericht opgevangen uit de notulen van de Almeerse gemeenteraad en besteedde er vandaag een item aan.
'Niemand hoort het, dus wat heb je eraan,' redeneerde een politicus. Het ging hem niet eens om het geld, maar geld voor iets waar niemand iets aan heeft, ging hem echt te ver. De betreffende CDA'er beseft waarschijnlijk niet dat het bloemetje bij de uitvaart van de eenzame, ook door niemand wordt gezien. De vier dragers ziet ook niemand, de kist kan net zo goed op een karretje naar het betreffende perkje worden gereden. Zo kan de uitvaartleider het best in zijn eentje af, hij rommelt wat met een hijskraantje en loopt gelijk weer door naar de volgende klus.
De enkele eenzame doden die in een stad jaarlijks worden begraven, zonder familie, zonder vrienden. Er is alleen de kist en het uitvaartpersoneel. Er wordt een stuk muziek gedraaid dan wordt de kist begraven. Een schrijnender beeld van eenzaamheid bestaat bijna niet.
Ik kocht en las in januari het boek De eenzame uitvaart van de dichter F. Starik. Daar werd ik getroffen door de verhalen over de doden. Ik las over eenzamen die enige dagen dood in huis lagen en dan een begrafenis kregen waar niemand kwam. De zwervers die iedereen kende, maar bij wie niemand op de begrafenis was. Hoe mooi het is om daar een gedicht te lezen voor de dode alleen. Als het dan regent, is het nog mooier.

De Almeerse politici laten een prachtige kans verschieten. De doden genieten eer en zeker de eenzame doden. Het gedicht toont respect aan de dode en aan de dood, maar vooral ook aan de eenzaamheid. Voor hoeveel mensen wordt bij leven een gedicht geschreven. De eenzame krijgt er eentje bij zijn uitvaart.
De driehonderd euro die de dichters krijgen voor het gedicht bij een eenzame uitvaart, is niet makkelijk verdiend. Je moet er veel voor doen. De gedichten die in De eenzame uitvaart staan, bevatten het leven, de liefde en de dood. Het gaat verder dan:

Dag onbekende met uw lach,
die lag en nu ligt

Ik daag de Almeerse stadsdichter uit om samen met mij en acht andere Almeerse dichters de eerste tien eenzame doden te begraven. Ieder een gedicht voor de eenzame mens, die daar ligt. Als de gemeenteraadsleden dan ook in wisseldienst komen, zijn zijn net zo overtuigd van het nut als ik en de fractie van GroenLinks.