Hans de torenkraai

Ik schreef eerder weleens gekscherend over het koppeltje kauwtjes dat boven op zolder in de spoumuur nestelt. Ik noem ze dan Hans en Hannie Kraai, naar analogie van de sportpresentator en zijn zoon Hans Kraay en Hans Kraay jr.

Het bureau in beeld

Hier zijn ze dan: de foto's van het bureau en zijn directeur, met staf.

Het bureau

Bij het halen van de caféstoeltjes gisteren in de Naardense Kringloopwinkel, zag ik ook een prachtig bureau staan. Het ding voor 15 euro liet mij niet los. Het zou niet moeilijk moeten zijn om hem mee te nemen naar Almere.

Eerst met Doris de oude stoelen naar de vuilstort gebracht, net als een kapotte bureaustoel. Ik gooide alles keurig weg, terwijl Doris voorin de auto zat en keek naar hoe ik alles wegsmeet in de grote containers.

Alles was keurig verdwenen. Doris vroeg mijn aandacht. 'Ik moet plassen', zei ze. Een kleine twee weken geleden bij het afscheid nemen van mijn Leonhardt, moest ze ook plassen. Het toiletbezoek was zo indrukwekkend dat ze wel weer een keertje wilde. 'Moet je weer plassen?' vroeg de medewerker van het recyclingperron. 'Ja', antwoordde ik. 'Eigenlijk hebben we geen wc thuis.'

Daarna samen doorgereden naar de Kringloper van Naarden. Erg leuke zaak, ik zal er nog een recensie over schrijven. We werden weer vriendelijk begroet door het personeel. 'Kijk, ik vind die muts en sjaal zo ontzettend mooi', zei een medewerkster. Een heuptasje buidelde om haar heupen. Doris' schoenen waren al uit voor het springkussen.

Ondertussen werkte ik aan de aanschaf van het bureau in twee delen voor 15 euro. Het ding werd naar beneden gebracht en ik mocht hem afrekenen. De medewerker nam hem mee naar buiten, waar ik inmiddels met Doris bij de auto stond. We tilden het eerste deel overmoedig in de achterklep. 'Die gaat er niet in', voorspelde de medewerker.

Ik rommelde wat, duwde wat heen en weer en probeerde hem om te draaien terwijl hij in de auto lag. Het lukte inderdaad niet. Daarna klunsde ik verder, de medewerker had ik niet meer nodig. Met drukken, trekken en sjorren kreeg ik eindelijk de twee delen erin, de klep kon niet meer dicht. Ik waagde de gok en snelde de snelweg op.

De sjouw naar boven was een volgende mijlpaal, ook nu veel wikken en wegen. Een paar dutsen in de trapleuningen en de muren zijn ook weer schoongeveegd. Het grootste deel paste maar net.

Maar nu hij staat er. Een stuk groter dan het oude. Als ik erachter schuif voel ik mij meneer directeur. De lades zijn zo groot dat ik nog ruimte over heb. Al vind ik een computer er niet op staan, het tikt lekker en het lijkt net of ik een heuse schrijver ben.

Het oude bureau bracht ik gelijk weg naar het recyclingperron, iets voor vijven. Ik word er een vaste klant. Doris was niet mee, anders moest ze zeker weer naar de bijzondere wc.

Schroevendraaier

Gesleept met het harmonium van Rob. Hij hoeft het niet meer. Een maand stond het buiten in de wind en regen, vannacht kwam daar nog een laagje vorst overheen.

Samen met Rob reden we het gevaarte met behulp van een boedelbak van Veenendaal naar Almere. Hij hielp het mee het huis in. De operatie het naar zolder te verplaatsen kostte mij de rest van de dag.

Uit elkaar schroeven en stukje voor stukje naar boven. Eerst de Leonhardt naar het recyclingperron gebracht, ook in stukjes. Ik sleepte een balg, het tongenmagazijn en het schot dat om het gebeuren heen zit, twee trappen hoog.

Bij het versjouwen van de balg hoorde ik steeds wat rammelen. Even later bevestigde ik de balg en zag iets steken in de luchtgaten. Ik maakte het los. Het was een schroevendraaier die door een van mijn voorgangers was achtergelaten. Compleet met houten handvat.

Vooruitzicht

Ik heb mijn bureau voor het raam geschoven en het is geweldig. Daar heb ik vorige week al die ruimte voor gemaakt. Nu zie ik de gracht en hoor de eendjes snateren. Wat een heerlijk idee om voortaan zo te schrijven, denken en lezen.
Het leeghalen van de bibliotheek gaat verder en schiet al heel aardig op. De gereedschappen zijn uitgezocht en staan opgestapeld. Nog een paar dozen en dan kan er alleen nog gelezen worden.

Er zij licht

Een groot licht waar je ieder boek bij kunt vinden. Gisteravond heb ik de grote hanglamp opgehangen in de bibliotheek. De meeste rommel is weg, dus ik kon nu aardig bij de hoogste balk komen.
Bij het friemelen aan de elektriciteitsdraden, ontdekte ik een boek dat ik een tijdje kwijt was. Het stond pal naast de donkere tien delen van Vondel, helemaal bovenin.
Kijk dat krijg je als je licht hebt.

Best een indrukwekkend ding voor een Ikea-lamp. Ik kon het niet laten 's avonds met toestel de straat op te gaan om wat indrukken in beeld te pakken.

Harmoniumzolder

Nadat ik vanmorgen de Leonhardt in elkaar had geschroefd en in bespeelbare staat had gekregen, sloeg de overmoed toe. Ik wilde het pedaalharmonium, dat mij veel krapte in de studeerkamer bezorgt, ook op de open zolder zetten.
Het instrument is 85 centimeter breed en de deuropening is 80 centimeter op het smalste stuk. Het irriteerde mij dat het instrument nu uit elkaar gehaald moest worden om het onder het schuine dak te zetten.
Vannacht ergens tussen twee dromen in, bekroop mij het idee om de essentiële plank voor weg te schroeven. Er was een halve centimeter speling had ik vanmiddag in wakkere staat gemeten. Om ruimte te winnen haalde ik de deur uit de sponning en begon met de gok.
Ik trok het zware ding voor mij uit en met wrikken en wegen had ik hem er voor de helft uit. De helft van de missie was geslaagd. Nu klom ik over het instrument de kamer uit om aan de andere kant het instrument weer schuin in de deuropening te trekken.
En ja hoor, daar stond het te grote instrument op de vliering. Ik duwde hem wat verder, schroefde de drie dingen weer vast en begon aan een kleintje van Bach.
Zie hier het resultaat:

Achteraan de Leonhardt, voor het ouderwetse trapwerk.

Verstopt tussen de kasten.

Met de crocks aan Sweelinck.

Als je de trap op komt, zie je dit.

Harmoniums op een rijtje.

Hoewel niet foutloos gespeeld wordt, een klankimpressie:

Worps psalm 100 op de Leonhardt, volle werk.

Sweelinck ' Nun freut euch, liebe Christen gemein' op het pedaalharmonium.

Opstapje

De bovenste regionen van de bibliotheek zijn moeilijk bereikbaar. Omdat ik er gisteren toch was, kocht ik gelijk de trap van Ikea, de Inreda-ladder.
Vandaag maar even uitgetest of ik bij de bovenste plankjes kan. En ja hoor, het lukte.
Wel moet ik op de sticker staan die op de derde trede van boven zit geplakt. Verboden de bovenste drie treden te betreden, staat er in dikke letters op.

Alkmaargracht

Als ik hoog de diepte in kijk
zie ik ze traag buigen
in een klein rondje
keren ze de gracht

De zon troebelt het water
en schijnt mee op de rug
de warmte fluistert
dat het zo lekker is

Ik verzin mijzelf een vogel
- zo'n lange zwarte
speer glanst bij de duik-
en hap de hap zo naar mij toe

Kraaiennest

Ze maken kirren en piepen naar elkaar. De kraaien vliegen af en aan van en naar de dakgoot bij mijn studeerkamer. Vooral 's avonds hoor ik ze flink tekeer gaan. Ik hebeen paar keer het raam opengedaan en ze verjaagd, maar ze keren keer op keer terug.
Blijkbaar hebben ze zich op de hoek van de daggoot genesteld. Nu is het te laat om in te grijpen, maar volgend jaar zal ik de nodige maatregelen moeten treffen om recidive te voorkomen.
Het uitzichtpunt in de oude zeilschepen heet ook een kraaiennest. Soms voel ik mij zo vanuit mijn studeerkamer als de zeelieden boven in de mast van het schip. Ik kijk dan vanuit mijn raam over de gracht en zie dat het goed is.
De kraaien zitten er helemaal niet zo ver naast met hun nestkeuze.

Ieder boek vraagt om herlezen te worden

Wat hebben Gerrit Komrij, Saïd el Haji en Jan van Aken met elkaar gemeen? Hun boeken hebben vandaag een plekje gekregen in mijn nieuwe bibliotheek. Geen hond kon mij weerhouden. Vanmorgen heb ik alles schoongemaakt en sindsdien krijgen de boeken een nieuw plaatsje.
Alles moet wennen, zo lijkt het. Ze hebben twee jaar geen daglicht meer gezien. De geur van bananen verliet de dozen. De dozen namen de geur van de boeken aan.
Sommige boeken hebben zichtbaar geleden onder de jarenlange ballingschap. De rug knikt iets naar links of rechts en het papier bladert niet zo lekker als voorheen. Het is de tol van de lange opslag.
Ik dacht vandaag heel vaak aan Bloem. Hij had een gigantische bibliotheek. Toen hij eindelijk in Almelo de beschikking had over twee kamers in de Grootestraat, mocht zijn bibliotheek ook over. Jarenlang had het alles in dozen uitgestald gestaan, maar het uitpakken verliep uitermate traag. Ieder boek dat Bloem uit de doos haalde, vroeg erom gelezen te worden, wat weer veel rommel opleverde.
Vandaag heb ik Komrij, El Haji en Van Aken in mijn hand gehad en een paar passages gelezen. En de prachtige biografie van Bart Slijper over J.C. Bloem, om de passage waaraan ik zo vaak dacht even op te zoeken. Alles heb ik direct weer weggelegd uit angst dat ik aan dezelfde verleiding ten prooi zou vallen als Bloem.

De eerste 21 meter

De eerste 21 meter boekenplank staat er. Vanmiddag schroefde ik de laatste Flärke aan de eerste wand van onze zolderbibliotheek vast. Eenderde van mijn wens is in vervulling gegaan. Heeft de één de wens koekjes te bakken met zijn kind, mijn wens was ooit een bibliotheek in mijn huis te maken. De ruimte is er, nu nog het werk en de wens is in vervulling voordat je er erg in hebt.
Een chef uit het verleden pochte tijdens de lunch over zijn meters boekenkast in Billy's. 'Hoeveel meter heb jij?' vroeg hij mij toen ik vertelde dat ik een aardige verzameling boeken had. Ik woonde in Almelo en mijn boekenplanken maten een meter of veertig. In alle denkbare ruimten waren boekenplanken tegen de wanden bevestigd. 'Tweeënveertig meter ongeveer', antwoordde ik hem nadat ik nog een keer al mijn meters bij elkaar had opgeteld.
Het leek meer op een opschepbeurt onder mannen wie de langste heeft, dan op een intellectueel gesprek. 'O, dan heb ik meer.' Hij rekende hardop. 'Beneden heb ik 25 meter designkast en boven drie Billy's. Hoeveel meter is dat?' 'Een meter of vijf per Billy,' schattte ik snel. 'O, dan heb ik minder', besefte hij.

144 schroefjes

Zojuist vergezelden 144 schroefjes mij op weg naar huis. Ik reed terug van Ikea met een dozijn boekenkasten Flärke. Aangezien elke kast met drie keer vier schroefjes wordt vastgezet. Naast de twee grote en zes kleine planken zaten er ook twaalf metalen stukjes in de doos, die de andere drie plankjes omhoog houden.
De Flärkes heb ik bij thuiskomst naar zolder gedragen bij de zeven andere die ik al in het voorjaar had gekocht. De eerst vijf heb ik vandaag al in elkaar gezet. De rest volgt spoedig. Zou het uniek zijn in Ikea-land, een bibliotheek van alleen Flärkes?

Uitruimen en inrichten

De eerste vrije dag van een week. Ik ga verder met klussen en natuurlijk heerlijk uitrusten. Op het werk was het door de introductie van de nieuwe website erg druk. Nu hoop ik alles even te vergeten.
Vandaag ben ik gelijk doorgegaan met het uitruimen van het oude studiehok en het inrichten van de nieuwe studeerkamer op zolder. Het dreigt allemaal erg mooi te worden. Ergens is het best jammer dat nauwelijks anderhalf na het inrichten van het studiehok, alweer alles moet verhuizen. De oude verhuisdozen zijn hier heel handig bij.
Waar het ene plankje wordt opgeruimd, daar wordt het andere gebouwd. Daarom moet alles eerst in dozen wachten. De oude plankjes krijgen een nieuw plekje. Net zo handig. Er moeten in elk geval ongeveer even veel meters plank komen als in de oude situatie, anders red ik het niet.

Eindelijk

Het vloertje ligt er in mijn toekomstige studeerkamer. Een kamer voor mij alleen. Ik ben er erg blij mee. Dat het de spreekwoordelijke bloed, zweet en tranen gekost heeft, mag duidelijk zijn uit de vele blogs die ik aan dit onderwerp heb gewijd.
Vorige week maandag was het ophangen van het dakraam mislukt. Het was maandagmorgen, ik moest naar mijn werk en de verf was niet droog. Ik durfde er niet meer over te schrijven vorige week. Nu heb ik weer het lef, want dit weekend ging ik ondanks alle dramatische weersvoorspellingen toch schilderen.
Het prachtige weer gisteren nodigde me uit om opnieuw het dakraam uit het kozijn te halen en dapper de beschadigingen van vorige week te verwijderen. Eigenlijk viel het allemaal mee en ik beschilderde de dingen gisteren opnieuw. Ondanks de koude was het vanmorgen vrijwel helemaal droog en kon ik hem vanmiddag weer ophangen. Het ging prima, de paar lichte beschadigingen heb ik direct aangestipt. Nu ziet alles eruit of vorige week alles is goedgegaan.
Vandaag met veel moeite de scheve vloer gelegd. Het viel behoorlijk tegen om alle naadjes netjes aan elkaar te krijgen. Toen ik eenmaal de deuropening dicht had zitten en het harmonium op het nieuwe vloerdeel had gelegd, ging het snel.
Nu is de studeerkamer bijna af. Bijna, want er moet nog heel wat gebeuren. Zo komen er nog boekenkasten tot het plafond, krijgt het nieuwe bureau een plekje en moet de betonmuur ook plankjes krijgen voor de boeken. Werk genoeg.

Zwaar bureau

'Je komt toch niet uit Den Haag?' vroeg de kerel van De Kringloper. De kerel keek mij streng aan. Ik kwam welgeteld drie bureau's en twee bureaustoelen ophalen. We gingen eventjes na het bezoek aan de stad vanmiddag wat rondneuzen.
Ik trof een eenvoudig, doch stevig bureau aan. Ik zag de prijs en besloot het ding gelijk mee te nemen. Het stelde niet veel voor, maar voor mij is het goed genoeg om een plekje te krijgen op de nieuwe studeerkamer op zolder.
Inge neusde ook rond en zag een zwaar metalen bureau. Ze was gelijk verkocht, net als het betreffende bureau. 'Ideaal om straks mijn lockmachine op te zetten', was voor haar het argument tot de aanschaf.
We vonden ook een schitterend schoolbureau'tje met bijpassend stoeltje. Een bureau'tje waar ik aan gezeten kon hebben, compleet met het grote metalen vak eronder. Doris mag er straks op zitten als ik werk in mijn studeerkamer.
Ik moest die dingen vervolgens ophalen en reed even later met de auto naar de achterkant van het pand. De aankoop was zo groot, dat het onmogelijk bleek de boel in één keer mee te nemen. Dat vonden ook de heren die me allervriendelijkst hielpen en mij voor een Hagenees hielden.
Toen ik na afloop van de dubbele trip het loodzware bureau, waar Inges lockmachine straks op mag staan, naar boven tilde, onthulde zich een geheim. Uit één van de laatjes dwarrelde een briefje met dreigend daarop de tekst: 'Instructie'. 'Nou weet ik waar het ding vandaan komt', riep Inge. Ze wees naar het logo bovenop de brief: 'Bloed en vuur. Leger des Heils', stond erop. Niet alleen in letterlijke zin een zwaar bureau.

Regen

Volgens de weerberichten zou het droog blijven vannacht. Daarom stond het dakraampje op zolder open. De wind zou de grondverf droog waaien en ik zou vandaag weer lekker verder kunnen schilderen.
Het liep allemaal anders. Doris maakte ons vannacht wakker met opnieuw oorpijn en ik keek naar buiten. De regen viel in de sloot, eerst aarzelend, maar het ging steeds sneller. Eerst poogde ik nog wat met een stukje vuilniszak toe te dekken, maar dat hielp op een zeker moment niet meer.
Ik moest het raampje er in het holst van de nacht inhangen. Ik stond moe en wankel op de huishoudtrap om het zware ding op te hangen. Eindelijk daar hing hij. De regen kletterde tevreden op het glas.
Toen ik een uurtje later naar de wc ging, was het droog. Nu vraag ik mij af of mijn nachtelijke escapade echt nodig was.

Grondverf

Het hangt als het zwaard van Damocles boven je hoofd. De hele dag stel je het uit, maar het moet gebeuren. De verf van het dakraampje op zolder moet worden afgekrabd en het hout moet in de grondverf worden gezet.
Dat ik eerst hardloop, daarna uitgebreid op internet surf en eerst nog een hapje eet, is puur uitstelgedrag. Het karweitje drukt op de zaterdag als een onvermijdelijkheid. Daarom tegen drieën ging ik naar boven om pas nu de boel in orde te hebben.
Toch had ik verder willen zijn en voerde ik daarboven een gevecht tegen de tijd. Straks wacht de visite op een spel en daarvoor moet Doris naar bed. Kortom, druk genoeg en eigenlijk mag ik best blij zijn dat de boel in de grondverf staat. Dat ik ook het gewone raamkozijn had willen schilderen en ook de radiator erbij, is jammer.
Dat zwaard wacht morgen op mij.

Nog nat

De muurvuller die ik gisteravond voegde tussen de spleten van de nieuwe gipswand op de andere zolderkamer, is nog altijd niet goed gehard. Ik moest een dikke laag over de platen strijken omdat hier een groter verschil is in hoogte tussen de platen dan in de andere zolderkamer.
Inge zou vandaag een gipslaag over mijn werk strijken maar de plekken bevatten nog teveel vocht om erover heen te strijken. Ik vind het jammer dat de muur nu niet aan het einde van mijn vakantie is gestructuurd.
Helaas, maar het zou erger zijn als we met scheuren in de muur zitten omdat ik het karwei voor het einde van mijn vakantie wil af hebben.

Scheef vloertje

De één wenst de familie een gelukkig nieuwjaar, een ander legt een laminaatvloertje. Inderdaad, de verkoper had gelijk. Hij trekt een beetje scheef, maar voor die 2,50 euro per vierkante meter is het resultaat heel aardig. De naden tussen de delen zijn niet zo groot dat je er met je voet achter blijft hangen. En een kleedje doet wonderen. Menig zolder moet het met een mindere vloer doen.
Ik heb vanmiddag en vanavond de plintjes langs de muren gelegd en de vloer in de eerste kamer gelegd. Nu de andere kamer nog, de overloop en de rest van de zolder. Kortom, werk genoeg voor het nieuwe jaar.
Laatst is een dilemma opgestaan. Het pedaalharmonium dat in de kleine kamer staat, kan niet door de deur naar buiten. Dat zou betekenen dat ik het instrument weer uit elkaar moet halen om het op het open gedeelte van de zolder te kunnen zetten.
Nu peins ik. Kan ik het instrument niet gewoon beter in mijn studeerkamer laten staan, een klein bureau tegen de wand zetten en voor het grote werk in de bibliotheek gaan zitten?