In de nesten

Vanmiddag bij het snoeien van het groen in de erfafscheiding, zag ik ineens een broedende merel zitten. Het dier keek me met grote en angstige ogen aan. Bovendien zat het dier erg ongemakkelijk. De staart wees omhoog en de kop zat ook in een vreemde knik. Ik ben snel gestopt met snoeien en heb mevrouw niet teveel gestoord. Haar man zag ik even later druk en liefdevol in de weer met wormpjes en ander lekkers.

Meerkoetjes

Als ik iets bewonder aan meerkoetjes dan is het de vindingrijkheid bij het bouwen van een nest. Ze slepen werkelijk vanalles aan bij de bouw van de broedplaats. Meestal in de vorm van een eilandje op het water. Ze gebruiken opvallend veel plastic als bouwmateriaal.

Tweede leg

Je hebt van die mannen die ineens rond hun zestigste de behoefte krijgen nog een keertje een gezin te stichten. Vaak met een veel jongere partner beginnen ze nog eens. Misschien omdat ze de eerste keer hun kinderen niet zoveel aandacht hebben gegeven.

Ze tonen dan net zulk aanstellerig gedrag als de twee merels die mij vandaag voor de sokken vlogen. De twee vogels waren druk in de weer met takjes en twijgjes. Duidelijk zijn ze bezig met hun tweede leg.

Wat verderop in het midden van de gracht zat de meerkoet weer aan een nieuwe leg. Zijn nakomelingen zag ik eerder vandaag, drie dikke kuikens die meer weghebben van een dodo dan van een meerkoet. Blijkbaar zoekt deze meerkoet een herkansing.

Hans

Ze zijn er weer: de kraaien. Ik vreesde vorig jaar al een kraaiennest, dit jaar heb ik het bewijs gevonden. In de dakgoot heb ik vanmiddag de videocamera laten lopen en het bewijs is er: een koppel kraaien zit in onze spouwmuur.

Vrolijk word ik niet van dat gekir en gekraai van de dieren. Maar ach, ik laat het maar zo en noem ze spottend: Hans. Naar hun even verschrikkelijke naamgenoot.

Vogels

Het is wat met die vogels. Het eerste zonnestraaltje schijnt en de tuin is gevuld met gekwetter en getetter. Elke merel zet het op een fluiten en de woerden vliegen al hitsig achter een vrouwtjeseend.

Die zin waarmee de Nederlandse letterkunde begint, dat Hebban olla vogula nestas hagunan, moet in maart bij de zonnestralen tussen twee maartse buien geschreven zijn. Dat is ook zo iets, maart is nauwelijks begonnen of de maartse buien gieten hun nat al over ons uit.

Voorjaar

Voorjaar, overal is voorjaar in de lucht. Ik keek uit het raam van mijn studeerkamer en zag de meerkoetjes liefdevol hun jongen voeren. Snel rende ik naar beneden om het beeld vast te leggen.

Samen met Doris keek ik naar de jonge ouders, die de zwarte bolletjes met oranje kopjes voerden. Doris zag ook een grote vis in het water zwemmen.


Zo 'down by the riversite' vielen mij de bloemen om ons heen op.


Iets verderop is een ander echtpaar in de weer met de 'kids'.



Weer thuis. Zoek de hondenkop.

Kraaiennest

Ze maken kirren en piepen naar elkaar. De kraaien vliegen af en aan van en naar de dakgoot bij mijn studeerkamer. Vooral 's avonds hoor ik ze flink tekeer gaan. Ik hebeen paar keer het raam opengedaan en ze verjaagd, maar ze keren keer op keer terug.
Blijkbaar hebben ze zich op de hoek van de daggoot genesteld. Nu is het te laat om in te grijpen, maar volgend jaar zal ik de nodige maatregelen moeten treffen om recidive te voorkomen.
Het uitzichtpunt in de oude zeilschepen heet ook een kraaiennest. Soms voel ik mij zo vanuit mijn studeerkamer als de zeelieden boven in de mast van het schip. Ik kijk dan vanuit mijn raam over de gracht en zie dat het goed is.
De kraaien zitten er helemaal niet zo ver naast met hun nestkeuze.