Blije snater over het water

De eenden kunnen weer in gracht zwemmen na de afgelopen vorstperiode

Met het verdwijnen van de vorst en de transformatie van ijs naar water, zijn de watervogels in de gracht weer helemaal gelukkig. Gisteren keek ik naar buiten en zag de blijdschap en tevredenheid bij elke slag die de zwemvliezen maakten. Het leek warempel of ze echt heel blij waren.

Zojuist werd mijn constatering nog eens bevestigd door een blije snater die over het water van de gracht klonk. Zie je wel, de eenden zijn echt blij dat de vorst verdwenen is. De vraag is nu hoe lang de weergoden de vrolijke snaters van dienst zullen zijn.

Alles is te koop

Is alles te koop?

Een verkoopbord dat zomaar in de gracht drijft. Waar komt het bord vandaan? Wie heeft het erin gegooid? Baalde iemand van het te koop staan van zijn eigen huis?

Zwanen en kano's

Twee families passeren elkaar: de familie Zwaan keurig op rij en een mensengezin dat voorbij dobbert in een serie kano's. Het gezin moet zonodig sportief doen en is in de boten gekropen. Ze hebben net een flinke regenbui getrotseerd en nu is het tijd om verder te varen.

Tweede leg

Je hebt van die mannen die ineens rond hun zestigste de behoefte krijgen nog een keertje een gezin te stichten. Vaak met een veel jongere partner beginnen ze nog eens. Misschien omdat ze de eerste keer hun kinderen niet zoveel aandacht hebben gegeven.

Ze tonen dan net zulk aanstellerig gedrag als de twee merels die mij vandaag voor de sokken vlogen. De twee vogels waren druk in de weer met takjes en twijgjes. Duidelijk zijn ze bezig met hun tweede leg.

Wat verderop in het midden van de gracht zat de meerkoet weer aan een nieuwe leg. Zijn nakomelingen zag ik eerder vandaag, drie dikke kuikens die meer weghebben van een dodo dan van een meerkoet. Blijkbaar zoekt deze meerkoet een herkansing.

Meerkoeten en rokjesdag

Met de natuur is het net zoals met rokjesdag van Martin Bril. Eerst zie je er eentje en denk je heel snel 'zou het zover zijn?' Dan verschijnen ze ineens massaal aan je en blijft er geen twijfel mogelijk.

Tot vandaag had ik nog geen jonge vogels gezien. Het begon tegen het einde van mijn hardlooprondje, bij de Vivaldibrug. Daar openbaarde het eerste meerkoetjesgezin aan mij. Amper uit het ei gekropen, dobberden de rode koppies boven het water. Ik telde er vijf in de gauwigheid.

Ik rende de hoek om van mijn gracht en zag het tweede gezin meerkoetjes. De kleintjes kropen uit het nest als maden uit een kadaver en lieten zich zo in het water vallen. De ouders draaiden hun kop zenuwachtig om zich heen uit angst voor al het gevaar dat ineens zo dreigde. Niets was veilig meer.

Zo kan het gaan. Als je er eentje ziet, word je er opeens helemaal mee bedolven. Precies zoals met rokjesdag.

Winkelwagentjes

Tel de winkelwagentjes. Het oud-ijzer-dregbootje kwam weer voorbij en trok de in het water gezakte ijzertoestanden weer aan de kant. Veel meuk die door de vandalen weer in de gracht was gegooid, is er opnieuw uitgehaald.
Ik ben benieuwd hoe lang dit zo blijft liggen.

Daan Manneke

Ik loop van gracht naar gracht, jongleer over de stoeprand tussen fietspad en tegenliggers. Naast het fietspad dreunt een machine over de weg, breed uitgemeten raderen de wielen in een tijdelijk spoortje.
Aan mijn oor hangt mijn geliefde en ik vertel wat ik heb meegemaakt. Het drukke stadsverkeer ontloop ik ternauwernood. De Prinsengracht, zou dit de Prinsengracht zijn? Ik mompel het tussen mijn verhaal. Ik draai rond en zoek een straatnaambordje, dat ik niet vind.
Een man met een vol witte sik en eenzelfde pluk haar gedrappeerd rond een kaal kruintje, fietst de bocht om. De fiets is meer roest dan lak en er zit een slag in het voorwiel. De oudere man weet net nog het evenwicht te handhaven.
Ik bel door en zie de man van het cd-hoesje. 'Hé, Daan Manneke', zeg ik. 'Wat?' vraagt mijn geliefde, verstoord uit het verhaal dat zij begonnen is. 'Daan Manneke', herhaal ik. 'Die componist.' Het is even stil. 'Ach, laat ook maar.'
Ze hervat haar verhaal en ik loop de Prinsengracht in. Ergens op een gevel staat 628, terwijl ik bij 232 moet zijn. Ik draai nog even om. Daan rijdt waar ik liep.

Moederfiets (2)

Ik loop met Doris en Sientje een snel uitlaatrondje. We hangen over de brugleuning en ik staar in naar een gezonken fiets. Het water maakt een nostalgische foto van de fiets. Zeker nu de avondzon het troebele water een gouden randje geeft. 'Kijk, een fiets', zeg ik tegen Doris. Ze ziet het: 'Ja, onder water.' 'Een onderwaterfiets', bevestig ik.
Als we een brug verder weer over de leuning hangen, zie ik de vermeende moederfiets liggen. De zon laat wat meer zien van de fiets, die in de verste verte niet op een moederfiets lijkt. 'Kijk, een onderwaterfiets', roept Doris. Eindelijk ziet ze de fiets liggen.
We lopen langs het huis en de heg. De moederfiets die hier gisteren stond is weg. Zou hij door iemand weer op zijn oude plekje zijn gegooid?