denieuwebibliotheek van Almere

denieuwebibliotheek staat in grote kleine letters op het glas bij de ingang. De woorden 'de' en 'bibliotheek' zijn vetgedrukt, nieuwe staat er als een onwennig woordje tussen. Het accent valt op 'nieuw' boven de ingang. En het is ook nieuw, zeker als je het vergelijkt met de oude bibliotheek, een kleine 100 meter verderop, aan de andere kant van het stadhuis. Vandaag ben ik maar eens naar binnengegaan om mijn boeken terug te brengen en natuurlijk om eens goed rond te kijken. Ik was vorig jaar al eens op 'De dag van de bouw' binnen geweest en was diep onder de indruk geweest.

Boekenlandschapjes

Voor mijn schoonmoeder is het een rijtje stofvergaarders, voor Gerrit Komrij zijn het landschapjes. Het is heerlijk om een tijdje naar een boekenkast te staren en dan de ruggen te lezen. De hele inhoud van het boek doet er dan niet toe, want de fantasie vult het verhaal van de titel in.

Geïnspireerd op Gerrit Komrij kan ik het ook niet laten om mijn boekenkast op de foto te zetten. Kleurrijke ruggen van meer dan een eeuw oud.

Hier een rijtje ruggen die nog gelezen moeten worden voor mijn Zuid-Afrikaanse vrienden.

Nog een rijtje.

Deze rij boeken is de inspiratiebron voor een essay dat ik graag wil schrijven.

De boeken van Gerrit Komrij natuurlijk.

Vooruitzicht

Ik heb mijn bureau voor het raam geschoven en het is geweldig. Daar heb ik vorige week al die ruimte voor gemaakt. Nu zie ik de gracht en hoor de eendjes snateren. Wat een heerlijk idee om voortaan zo te schrijven, denken en lezen.
Het leeghalen van de bibliotheek gaat verder en schiet al heel aardig op. De gereedschappen zijn uitgezocht en staan opgestapeld. Nog een paar dozen en dan kan er alleen nog gelezen worden.

Ik mis iets...

Stapels boeken staan op de grond. Ze zoeken steun aan elkaar en heffen de volgende stapel boven zich uit. De tafel is een woud van boekenstapels. Slechts een smal paadje slingert als een bospad naar de leesstoel in de kamer.
Getrokken door de naam van die ander, Boudewijn Büch, las ik laatst een column van Ischa Meijer, alias De Dikke Man. De verteller staat voor de etalage van een boekenwinkel. '[D]e allerleukste boekenetalage van Amsterdam', aldus een Boudewijn Büch die de Dikke Man net passeert op zijn fiets.
In het verhaal komt Martin Ros ter sprake, die een avond eerder op televisie is geweest met zijn garage vol met boeken: 'Dat was zo'n walgelijk gezicht - die garage vol ingepakte en in plastic zakken gestopte boeken.'
'Dat is geen bibliofilie meer - maar bibliomanie. Het betrof trouwens allemaal pocketboekjes', concludeert Büch. Als De Dikke Man dan refereert naar een man die volgens hem meer boeken had dan zijn vader, en die hij daarmee altijd pestte. Zijn vader gaf steevast antwoord op de pesterij: 'maar die vader van Bernard van Praag heeft alleen maar incomplete teksten.'Beide heren kanonneren in een bulderende lach, aldus de verteller.
Altijd als ik Martin Ros zie met boeken, dan mis ik iets, bedacht ik vanmorgen bij het ontwaken. De mussen in het kastje vlakbij ons slaapkamerraam tetterden. De stapels boeken, die tegen elkaar hangen en als loze pijlers de lucht in wijzen, bijna bezwijkend aan de zwaartekracht. Ik zag het beeld weer voor mij van de Jakhalzen die hem bezochten in december...
Ineens besefte ik wat ik miste: de boekenkast. Ik heb Martin Ros nog nooit bij zijn boekenkast zien staan. Dat scheidt de manie van de filie.

Boekenhuis

Op televisie stond Nijntje naast een boekenkast. Ze had het voor haar verjaardag gekregen. Van al haar vriendjes een plankje in een boek. Doris Nijntje naast haar cadeau staan. 'Boekenhuis', zei ze.
Ze heeft gelijk. In de boekenkast wonen de boeken. Bij mij althans wel. Soms mogen ze op reis en voeren ze mij mee naar verre oorden. Dat is een boek, die in een boekenhuis woont.

144 schroefjes

Zojuist vergezelden 144 schroefjes mij op weg naar huis. Ik reed terug van Ikea met een dozijn boekenkasten Flärke. Aangezien elke kast met drie keer vier schroefjes wordt vastgezet. Naast de twee grote en zes kleine planken zaten er ook twaalf metalen stukjes in de doos, die de andere drie plankjes omhoog houden.
De Flärkes heb ik bij thuiskomst naar zolder gedragen bij de zeven andere die ik al in het voorjaar had gekocht. De eerst vijf heb ik vandaag al in elkaar gezet. De rest volgt spoedig. Zou het uniek zijn in Ikea-land, een bibliotheek van alleen Flärkes?

Uitruimen en inrichten

De eerste vrije dag van een week. Ik ga verder met klussen en natuurlijk heerlijk uitrusten. Op het werk was het door de introductie van de nieuwe website erg druk. Nu hoop ik alles even te vergeten.
Vandaag ben ik gelijk doorgegaan met het uitruimen van het oude studiehok en het inrichten van de nieuwe studeerkamer op zolder. Het dreigt allemaal erg mooi te worden. Ergens is het best jammer dat nauwelijks anderhalf na het inrichten van het studiehok, alweer alles moet verhuizen. De oude verhuisdozen zijn hier heel handig bij.
Waar het ene plankje wordt opgeruimd, daar wordt het andere gebouwd. Daarom moet alles eerst in dozen wachten. De oude plankjes krijgen een nieuw plekje. Net zo handig. Er moeten in elk geval ongeveer even veel meters plank komen als in de oude situatie, anders red ik het niet.

Brieven van Multatuli

Daar lagen ze dan: de Brieven van Multatuli in 18 delen. Het zijn de laatste delen van het Verzameld Werk dat in totaal 25 delen beslaat. Ik heb ze gekocht via Marktplaats en ze werden vandaag bij mij thuisgebracht. Wat een luxe.
Het zijn schitterende delen die van 1976 tot en met 1995 zijn uitgebracht bij G.A. van Oorschot vormen met de brieven van Ter Braak, Du Perron en Willem Walraven, het summum van de Nederlandse letterkunde. Wat kan een brief mooi zijn, dat ontdek ik al bladerend door al die deeltjes. De boeken zien als nieuw, alleen hun ruggen bezitten een lichte verkleuring van jarenlang staan in de boekenkast.
Ze krijgen bij mij ook een plekje in de boekenkast. Soms zal ik er eentje uit halen, de rug strelen, de pagina's langs mijn duim laten glijden en proberen de adem op te snuiven. Zo hoop ik stilletjes dat al die lettertjes zo mijn brein binnen fladderen.
Wie ik wel onmiddelijk via het register probeerde op te speuren: mijn vriend Junghuhn. Het bleef helaas bij een vermelding. Het blijft mij verbazen, dat er geen correspondentie tussen deze twee mensen is geweest. Ze zijn namelijk allebei lid geweest van dezelfde club, De Dageraad. Bovendien bevat Junghuhns Licht- en schaduwbeelden veel van de thematiek zoals die in de Max Havelaar tot uitdrukking komt. Het blijft helaas bij een enkele vermelding in een paar brieven en ik weet dat Multatuli een idee aan de natuurwetenschapper in Nederlandse dienst, heeft gewijd.