A room with a view

En hoe is het uitzicht? De vraag is me nog niet gesteld, daarom ben ik hem nu maar voor. Keek bij mijn vorige baantjes altijd uit op een spoorbaan, deze moet ik dit keer ontberen. Hoewel hij maar net uit het zicht is. Ik kan immers naar het station lopen. Bovendien heet de straat waar ik werk Het spoor. Een betere werkplek kan ik mij als treinliefhebber niet wensen. Vandaag scheen daar nog eens een heerlijke zon bovenop die een lange schaduw van het kantoorgebouw maakte.
Mijn bureau is nog niet echt spannend. Wie weet komen er binnenkort vissen en bijzondere plantensoorten.

Het bureau in beeld

Hier zijn ze dan: de foto's van het bureau en zijn directeur, met staf.

Het bureau

Bij het halen van de caféstoeltjes gisteren in de Naardense Kringloopwinkel, zag ik ook een prachtig bureau staan. Het ding voor 15 euro liet mij niet los. Het zou niet moeilijk moeten zijn om hem mee te nemen naar Almere.

Eerst met Doris de oude stoelen naar de vuilstort gebracht, net als een kapotte bureaustoel. Ik gooide alles keurig weg, terwijl Doris voorin de auto zat en keek naar hoe ik alles wegsmeet in de grote containers.

Alles was keurig verdwenen. Doris vroeg mijn aandacht. 'Ik moet plassen', zei ze. Een kleine twee weken geleden bij het afscheid nemen van mijn Leonhardt, moest ze ook plassen. Het toiletbezoek was zo indrukwekkend dat ze wel weer een keertje wilde. 'Moet je weer plassen?' vroeg de medewerker van het recyclingperron. 'Ja', antwoordde ik. 'Eigenlijk hebben we geen wc thuis.'

Daarna samen doorgereden naar de Kringloper van Naarden. Erg leuke zaak, ik zal er nog een recensie over schrijven. We werden weer vriendelijk begroet door het personeel. 'Kijk, ik vind die muts en sjaal zo ontzettend mooi', zei een medewerkster. Een heuptasje buidelde om haar heupen. Doris' schoenen waren al uit voor het springkussen.

Ondertussen werkte ik aan de aanschaf van het bureau in twee delen voor 15 euro. Het ding werd naar beneden gebracht en ik mocht hem afrekenen. De medewerker nam hem mee naar buiten, waar ik inmiddels met Doris bij de auto stond. We tilden het eerste deel overmoedig in de achterklep. 'Die gaat er niet in', voorspelde de medewerker.

Ik rommelde wat, duwde wat heen en weer en probeerde hem om te draaien terwijl hij in de auto lag. Het lukte inderdaad niet. Daarna klunsde ik verder, de medewerker had ik niet meer nodig. Met drukken, trekken en sjorren kreeg ik eindelijk de twee delen erin, de klep kon niet meer dicht. Ik waagde de gok en snelde de snelweg op.

De sjouw naar boven was een volgende mijlpaal, ook nu veel wikken en wegen. Een paar dutsen in de trapleuningen en de muren zijn ook weer schoongeveegd. Het grootste deel paste maar net.

Maar nu hij staat er. Een stuk groter dan het oude. Als ik erachter schuif voel ik mij meneer directeur. De lades zijn zo groot dat ik nog ruimte over heb. Al vind ik een computer er niet op staan, het tikt lekker en het lijkt net of ik een heuse schrijver ben.

Het oude bureau bracht ik gelijk weg naar het recyclingperron, iets voor vijven. Ik word er een vaste klant. Doris was niet mee, anders moest ze zeker weer naar de bijzondere wc.

In een lijstje

Het is alweer een paar weken geleden dat Inge voor mij een fotocollage maakte. De foto bestelden we bij het Kruidvat, maar een passend lijstje vond ik er nog niet bij.
Gisteravond kocht ik een lijstje en vandaag zette ik het op mijn bureau. Nu kijken heel veel Dorissen mij aan als ik werk.

Naar de knoppen

Ik vreesde het ergste bij mijn terugkomst van vakantie, midden april. De bladeren van het boompje dat op mijn bureau staat, hingen droevig op half zeven. De dood loerde dreigend in mijn richting, terwijl ik achter de computer werkte.
Mijn collega verwijt ik niks, want ze waarschuwde mij al voor haar onkunde op het terrein van de flora. 'Ik vergeet ze altijd.' De andere planten hadden de keer dat ze het vergeten was doorstaan. Mijn boompje niet, de bladeren waren donkergroen en al het levensvocht was eruit gekropen.
Maandag zag ik dat er wat knopjes kwamen rond de stam en ik besloot het rigoreus aan te pakken. Als ik het niet deed, zou hij het zeker niet overleven. Ik kortwiekte mijn boompje tot een heuse bonsai die meer op een knotwilg leek, dan op de boom van weleer.
Het resultaat liet niet op zich wachten, want vanmorgen zag ik nieuwe blaadjes op mijn boom zitten. De snoeiactie was zeker zinvol geweest en had een leven gered. Ik sprong gaatjes in de lucht en vertelde blij over mijn reddingsactie. Mijn collega keek me vreemd aan, probeerde zich in te leven in mijn vreugde, maar draaide zich naar haar beeldscherm en tikte snel wat op haar toetsenbord.

Gispen

Nieuwgierig geworden door een artikeltje in VARA TV Magazine speurde ik op Marktplaats wat naar Gispen-meubilair. De stalen buismeubels vulden menig kantoorruimte. Vooral het Gispen President Bureau waaraan bijvoorbeeld De Cock uit de televisieserie Baantjer zit, trok mijn bekoring.
Bij het neuzen stuitte ik spoedig op een heel bekend bureau. Ik keek nog eens goed en ontdekte dat het het bureau'tje is dat ik een paar weken terug kocht bij de kringloopwinkel. Inge heeft er haar Lockmachine op gezet. De advertentie liet een bureau zien met iets minder roestplekken, maar een aanzienlijk hogere vraagprijs, dan de 17,50 euro die ik voor het ding betaalde. Ze moeten er 295 euro voor hebben.
Of dat nu echt de waarde van het bureau is, betwijfel ik. Dat voor roestig kantoormeubilair zoveel betaald wordt, snap ik niet. De President is voor mij onbereikbaar. De 1200 euro die de aanbieders ervoor vragen, kan ik niet ophoesten. Daarvoor sta ik niet hoog genoeg op maatschappelijk ladder.
Blijft wel de vraag of een rechercheur als De Cock ooit een dergelijk bureau zou bezitten. Hooguit de hoofdcommissaris op het grote bureau, zat achter zo'n luxe bureau. Voor De Cock zou er wel iets zijn geweest dat tussen ons 'Lock-bureau' en het President-ding zou zitten.
O ja, wie meer van Gispen en het Nederlands industrieel ontwerp wil zien en horen, kan vrijdag 7 maart kijken naar Het uur van de wolf op Nederland 2, van 22.50 tot 23.50 uur.

Krap

Gestaag vordert de inrichting van mijn studeerkamer op zolder. Vandaag heb ik de laatste plankjes opgehangen en de deur op hoogte gezaagd. Zo met de deur erin, valt op hoe klein de kamer is. Het is echt passen en meten met de ruimte.
Het harmonium pakt de meeste vierkante meters en mijn nieuwe bureau de rest. Morgen ga ik de boel schoonmaken. Dan kijk ik of ik genoeg ruimte heb om te kunnen doen wat ik wil doen.

Zwaar bureau

'Je komt toch niet uit Den Haag?' vroeg de kerel van De Kringloper. De kerel keek mij streng aan. Ik kwam welgeteld drie bureau's en twee bureaustoelen ophalen. We gingen eventjes na het bezoek aan de stad vanmiddag wat rondneuzen.
Ik trof een eenvoudig, doch stevig bureau aan. Ik zag de prijs en besloot het ding gelijk mee te nemen. Het stelde niet veel voor, maar voor mij is het goed genoeg om een plekje te krijgen op de nieuwe studeerkamer op zolder.
Inge neusde ook rond en zag een zwaar metalen bureau. Ze was gelijk verkocht, net als het betreffende bureau. 'Ideaal om straks mijn lockmachine op te zetten', was voor haar het argument tot de aanschaf.
We vonden ook een schitterend schoolbureau'tje met bijpassend stoeltje. Een bureau'tje waar ik aan gezeten kon hebben, compleet met het grote metalen vak eronder. Doris mag er straks op zitten als ik werk in mijn studeerkamer.
Ik moest die dingen vervolgens ophalen en reed even later met de auto naar de achterkant van het pand. De aankoop was zo groot, dat het onmogelijk bleek de boel in één keer mee te nemen. Dat vonden ook de heren die me allervriendelijkst hielpen en mij voor een Hagenees hielden.
Toen ik na afloop van de dubbele trip het loodzware bureau, waar Inges lockmachine straks op mag staan, naar boven tilde, onthulde zich een geheim. Uit één van de laatjes dwarrelde een briefje met dreigend daarop de tekst: 'Instructie'. 'Nou weet ik waar het ding vandaan komt', riep Inge. Ze wees naar het logo bovenop de brief: 'Bloed en vuur. Leger des Heils', stond erop. Niet alleen in letterlijke zin een zwaar bureau.