Beter kan Plus je niet helpen

Ik ben geen liefhebber van de Plus-supermarkt, sterker nog: ik ben helemaal geen supermarktliefhebber. Nooit kan ik wat vinden en als ik een pak suiker heb, besef ik pas vele rijen verderop dat ik eigenlijk ook de koffie moest hebben die bij de suiker staat. Nee, dan de Hema waar ik altijd aansluit bij de verkeerde rij. Of de Aldi waar vlak voor mijn neus de kassa dichtgaat.

Kortom, service wordt steeds belangrijker voor supermarkten. Het is na drie supermarktoorlogen ook het enige waarmee je een supermarkt zich nog kan onderscheiden van de rest. De prijzen zijn al dusdanig opgedreven door de grote jongens dat je daar niet meer mee kunt stunten. Een supermarkt is meer en meer een eenheidsworst. Als je huisstijl zou weghalen uit de supermarkt, is de hele identiteit van de supermarkt verdwenen.

Nationale Nederlanden neemt televisiespotje op Haagse Kneuterdijk en Buitenhof

Er reden auto's langs met grote oranje borden op het dak langs de Hofvijver in Den Haag. Even later fietsten meisjes langs op bakfietsen waar eveneens een oranje bord op bevestigd was. Daarna passeerden een groepje voetgangers. Zij liepen ook met de borden waarop grote letters stonden.

Citroen, Joe Raposo en Sesamstraat

De reclame van de Citroën C3 Picasso Spacebox vertelt dat je geen dingen waarvan je houdt moet achterlaten. In het filmpje speelt een schattig 'hondje' de hoofdrol. Het dier bestaat in zijn geheel uit waardevolle spullen.

De meest oneerlijke verkiezing van Nederland

Het gros van de Nederlanders vindt de reclame waarin een oude dame zich ontkleedt voor het oog van de camera, de beste reclame van 2008. De koppen over de voorkeur van de Nederlanders op basis van een verkiezing waarbij de opkomst in geen enkele verhouding staat met de voorkeur van Nederland.

Ik heb niks tegen verkiezingen die bedoeld zijn om de aandacht op iets anders te vestigen. De reclamebureau's die ons dagelijks lastigvallen met hun creativiteit, mogen ook best eens onder de aandacht worden gebracht. Aan zelfbevlekking doet het gros van het bedrijfsleven in Nederland, dat geeft ook helemaal niks.

Maar pretendeer een oproep van de SP vooral voor deze commercial te stemmen, niet als de keuze van de Nederlanders. Het staat namelijk in geen enkele verhouding tot het eerder dit jaar opgemerkte afgrijzen van 'de Nederlander' voor dezelfde reclamespot. Ik heb ook oproepjes gekregen voor reclame's te kiezen die absoluut niet mijn voorkeur zijn. Dat je dan vervolgens nog gaat stemmen en je avond vult met het kijken naar deze vorm van kiezersbedrog, stuit mij tegen de borst. Elke democratie die op deze manier met haar kiezers omgaat, zou op de brandstapel belanden. De Gouden Loekie krijgt er anderhalf uur zendtijd voor.

De Gouden Loekie-verkiezingen toont weer eens dat democratie en een oproep om iedereen voor iets te laten stemmen, niks met elkaar van doen hebben. Nergens lees ik hoeveel stemmen er nu daadwerkelijk zijn uitgebracht. Zelfs de SP houdt van zelfbevlekking.

Sportief terrorisme

Dat iemand voor de lol op zondagmorgen een balletje trapt of een paar keer in de week een uurtje holt, kan ik best begrijpen. Ik loop zelf ook een paar keer per week hard en ik vind dat heerlijk.
Dat ik al maanden getreiterd wordt door de sport op televisie en in de krant, krijgt minder en minder begrip. Televisieprogramma's moeten wijken als een paar jongens uit Twente een balletje trappen tegen een paar jongens uit Londen. Avonden teisteren beelden van bezwete mannen in shirtjes vol met schreeuwende reclame het Hollandse televisiebeeld.
Dan zijn er nog die stapels programma's en tijdschriften die plotseling iets met sport moeten doen. Elke judoka blijkt een schoonmoeder te hebben die dan door Libelle wordt geïnterviewd. Elke zwemmer is een geliefde kwijtgeraakt, wat dan uitgemeten wordt in een uitvoerig interview in de EO-gids. Elke hockeyer kan koken en dat krijgt een uitgebreide behandeling in het zoveelste kookprogramma van RTL4.
Waarom al dat gepest en getreiter. Omdat de mensen dat willen, is een veelgehoord argument. Pure kolder. Zet de mensen stront voor met een reclamelabel erop en ze schijnen dat ook te willen. De commercie spint er garen bij en een deel van Nederland trapt daar in. Degene die er het hardst in trappen zijn de publieke omroepen. Die zijn er immers voor iedereen en dat komt mooi uit. Alle adverteerders betalen een potje tussen de F.C.'s van Twente en Arsenal beter uit dan een onschuldig stelletje idiote lama's. Daarom het leuke weg en het verschrikkelijke ervoor in de plaats.
Het is zelfs zo erg dat ik de televisie maar in totale wanhoop heb uitgezet.

Ziggo

De eerste keer dat ik de reclame zag, vroeg ik mij gedurende de minuten dat het ding duurde af wat het product was dat aangeprezen werd. Een oudere man liep enigszins wereldvreemd rond door een stad en legde overal zijn oor tegen aan. Ziggo, was zijn naam en hij luisterde naar de mensen.
Het langdradige reclamefilm liet mij meteen zien dat het een zinloze campagne is. Het filmpje is niet kunstzinnig, niet origineel en ook niet pakkend. Hier staat de commerciële gedachte boven de creatieve gedachte.
Het bereikt zijn doel wel, want het irriteert. Het irriteert mateloos en die man verdwijnt niet meer uit je kop na het zien van de reclame of het lezen van dit stuk.
Overigens heeft de reclame voor mij helemaal geen zin. Toen ik de postcodecheck deed, mislukte hij al. Ziggo was boos was dat ik mijn letters en huisnummer niet ingaf. Hoezo luisteren en klantgericht. Dergelijke gegevens vullen mijn brievenbus met ongewenste reclame. Daarna vulde ik wel al zijn vragen in en kreeg tot mijn grote verbazing te lezen dat Ziggo zijn producten niet kan leveren in het gebied waar ik woon.

Of je stopt de stekker erin

Hij had de printer geinstalleerd en vroeg of ik iets uit wilde printen. Er gebeurde niets. 'Heb je stekker er wel in?' vroeg ik de stagiair ICT. Hij knikte overtuigd. Ik keek nog eens naar het ding, maar zag niet de gebruikelijke lichtjes branden. Ik boog over het apparaat en zag dat het kabeltje voor de stroom los lag.
'Of je stopt de stekker erin.' Ik zei het even parmantig als de dochter destijds bij de IBM-reclame. Vader kocht een heuse Personal Computer, was in de weer met ettelijke draadjes, drukte op de knop en er gebeurde niks. De dochter hield eigenzinnig de stekker in de hand omhoog en zei erbij 'Of je stopt de stekker erin'.
De stagiair kende de reclame niet. Hoe snel iets moderns alweer achterhaald is. Ik word oud, dacht ik.

Goeiemoggel mongool

Dat een hype niet zonder gevaar is, bewijst het volgende berichtje. Twee heren begroetten elkaar gistermorgen in een Rijswijks café met 'Goeiemoggel'. Een derde omstander begreep de referentie naar de televisiereclame niet en begon te meppen. Hij had 'mongool' verstaan in plaats van 'goeiemoggel'.
Dat het niet kennen van de commercial ook grappig kan zijn, hoorde ik laatst. Verrast reageerde een kantoormedewerker op het horen van 'goeiemoggel': 'Ja, ook goeiesmorgens deze morgen'.

Het kantoor

Drie kantoren in één week. Het kantoor is in als lokatie voor een reclamespot op televisie. Ik zag een spot van Ohra, Monsterboard en Roosvicee. Allemaal op kantoor. Niet allemaal even logisch, want wat heeft Roosvicee nu met een kantoor te maken. Flauwe spelletjes rond het voltappen van waterflesjes, terwijl Roosvicee natuurlijk veel lekkerder is.

Het is natuurlijk de plek waar de grootste doelgroep te vinden is. Bovendien spreekt het een groot publiek aan, want wie is er niet eens op kantoor geweest. De spotjes stelen allemaal de draak met het kantoor en zullen inspelen op de onderbuikgevoelens van de kantoormedewerker. Kantoor is niet leuk, dat vindt iedereen en toch werkt iedereen er. Is dat ons ongeluk? De spotjes spelen met deze frustratie en maken van de kantoormedewerker een nog sterker karikatuur.

Het hoogtepunt van het kantoor op televisie is Crediteuren, debiteuren van Jiskefet. De Mount Everest van dit hooggebergte was de uitzending met Sinterklaas. 'Ook onder het randje Edgar.'

Op mijn vorige werk moest ik veel aan de Jiskefet-serie denken tijdens werktijd. Mijn collega daar kon smakelijk vertellen over zijn vorige werk. 'Ik had daar een chef die precies leek op die gast van The Office. Zelfs in uiterlijk', zei hij eens. 'Het was zijn lievelingsserie en ik begreep daar echt niks van. Hij vond vooral die hoofdpersoon zo goed. Kijk je nooit eens goed, dacht ik dan.' Ik heb mij nooit aangesproken gevoeld, ondanks mijn sik.