Linkse waanzin en andere propaganda

Politici blinken uit in het opwekken van een idee bij het publiek. Als je een frase maar lang genoeg herhaalt, dan gelooft het publiek dat vanzelf. Vooral populisten weten de woede van het volk aan te wakkeren als je maar lang genoeg een onwaarheid opnieuw vertelt, wordt het vanzelf een waarheid.

Vanmorgen trof ik op het station een foldertje aan van de PVV waar ik veel onwaarheden vond. Het gebruik van subsidieslurpen en linkse waanzin. Het milieu dat maar als een linkse hobby wordt weergegeven en de arme autorijder die maar eindeloos betaalt voor al die waanzin. Hardwerkende ondernemers moeten zwaar lijden onder al die wetten en onnodige belastingen. Kortom, het land is zwaar in crisis.

Advies voor Rutte: Denk aan pindakaas

Als ik de beoogde premier van Nederland een advies mag geven aan de vooravond van zijn moeilijke taak, dan is het: denk aan pindakaas. Daar word je groot en sterk van. En dat niet alleen...

In afwachting van de informateur

Ze staan te wachten op de fractievoorzitters en de informateur. Binnenhof 22 staat al 3 weken volop in de belangstelling. Vanmiddag stonden de cameraploegen klaar van RTL4 en NOS. Ferry Mingelen kletste ontspannen met een voorlichter en het publiek hing over de dranghekken op zoek naar Wilders of Rutte.

Camera op het torentje

Hij registreert alles, elke beweging pakt de camera die gericht is op het Torentje. Elke traan die loskomt uit de oogbol, zet hij muurvast. De gordijnen zijn dicht, maar als het kleinste zuchtje tocht ze laat opbollen, is hij er als de kippen bij. De eenzame camera richt zich op het torentje en wacht op de premier die verloren heeft.

Batterij satellietwagens voor Binnenhof

Een batterij satellietwagens stond deze week op het Buitenhof in Den Haag. Vlakbij de ingang naar het Binnenhof stonden de busjes waarin technici de laatste beelden monteren voor de uitzending. Het nieuws van de verkiezingen werd niet alleen in Nederland gevolgd.

Tijd voor een brede coalitie

De dag na de verkiezingen moet het strijdbijltje begraven worden, vieren de winnaars hun overwinning en likken de verliezers hun wonden. Nu moet een coalitie samengesmeed worden. Bijna een onmogelijke taak met deze uitslag. Overigens is de winnaar nog niet helemaal zeker van zijn overwinning. Het lijkt net zo nipt te zijn zoals tot nog toe alleen in Amerika leek te kunnen.

De zwevende kiezer

Een eigenaardige kiezer die de uitslag enorm kan beinvloeden, is de zwevende kiezer. Een ongrijpbaar persoon die lijkt te stemmen op willekeur. Die het eigenlijk ook niet weet en in voortdurende 2-, 3- of zelfs 4-strijd is. Ik ben er zo-een: een zwevende kiezer.

De koek is nog niet op

Voor het CDA is de koek nog niet op in deze campagnetijd. Bij het binnenkomen op Den Haag Centraal stonden campagnedames klaar met wafels en een kaartje in de hand. Ik sla iets lekkers nooit af. Vanmorgen kreeg ik een cruesli-achtig goedje in de hand gedrukt. Waarom zou ik een wafel afslaan van een partij waarop ik niet zal stemmen?

Versnippering partijen levert alleen maar meer onvrede op

De nieuwe politiek onder aanvoering van partijen als de PVV werken juist datgene in de hand wat ze bestrijden. De radicalisering van verschillende partijen zorgt voor een versnippering, waardoor sommige partijen uitsluiten dat ze met elkaar willen samenwerken.

Trots op Almere

Iedereen aan wie ik vertel waar ik woon en die Almere verder niet kent, reageert steevast hetzelfde. Als ik vertelt heb dat ik in Almere woon, herhaalt de persoon altijd met een herhaling van de plaatsnaam, met een minzame ondertoon in de intonatie. 'Almere?'

Geen historie
De toon zet het gesprek wel, want degene laat blijken dat hij daar nog niet dood gevonden wil worden. Vervolgens verlangt hij wel dat ik een vloeiend betoog houdt wat nou zo leuk is aan Almere. Het bezwaar dat ik tegengeworpen krijg – het heeft geen historisch hart – is niet te ontkrachten. Inderdaad heeft Almere geen oud centrum. Maar is dat de reden dat er niets te beleven valt?

Tot voor kort was ik erg trots op Almere. In Almere moet je het zelf maken. In Almere is geen eeuwenoud centrum om op terug te vallen. Maar als je zelf actie onderneemt, gaat er een wereld voor je open. In Almere heerst namelijk een ongekende vrijheid en mogelijkheid. In Almere is nog ruimte, in Almere is nog zin en in Almere is alleen maar uitdaging.


Vinex-wijk
Almere wordt door die cynici de stad van de burgerlijkheid genoemd. De afkorting Vinex noemen ze vaak. Eindeloze rijen huizen in troosteloze wijken. Weinig vertier, een leeg buurthuis bij een groot, leeg parkeerterrein. Fietspaden omperkt door vers aangeplante boompjes. En een supermarkt op een verder leeg terrein.

Net als in vrijwel elke nieuwbouwwijk in Nederland, zul je dit inderdaad ook in Almere vinden. En ook ik moet eerlijk bekennen dat ik in grote delen van Almere niet zou willen wonen, net zoals ik niet zou willen wonen in Houten, Zoetermeer, Nieuwegein, Capelle aan de IJssel, Hoofddorp of de echte Vinexwijk Leidsche Rijn bij Utrecht. Op de laatste krijg ik altijd terug: 'Ja, maar je bent wel binnen 10 minuten in het centrum van Utrecht.' Volgens mij kloppen die 10 minuten niet en fiets je er snel twintig minuten over, maar er wordt weer een beroep gedaan op een oud stadscentrum.

Pyjama
Tegen deze kortzichtigheid is wel te argumenteren. Het valt mij op dat zo weinig Nederlanders trots zijn op zoiets als Almere. Veertig jaar terug was daar nog niks, een grote bak water en nu staat er uit het niets een hele stad. De stad wordt volgens de cynici bevolkt door burgerlijke lieden, die slapen in een pyjama en die koffie drinken uit een Senseo-apparaat. Niks geen pioniers en avonturiers, maar saaie, burgerlijke lui die 's avonds SBS6 en RTL4 kijken, in plaats van in het theater. Die op zaterdag vissen in de vaart of schreeuwen bij het voetbalveld om hun zoontje het winnende doelpunt te zien scoren.

Ik heb altijd gezegd dat dit niet waar is. In Almere wonen mensen met een krachtige imborst, verdraagzaam naar elkaar toe en bovenal mensen die het zelf weten te maken. In Almere wonen veel rassen, geloven en standen gebroederlijk naast elkaar. Er heerst geen grote saamhorigheid, maar iedereen verdraagt elkaar en is zelfs bereid iets voor elkaar te doen.

Iedereen stemt PVV
Het is echter niet waar. Ik zat er naast. Ik heb het wel gezegd, maar in Almere woont een groep mensen die PVV stemt. Net als in heel Nederland en het percentage verschilt niet eens zo heel wezenlijk van het landelijke cijfer. Als een groep wespen op een appeltaart, zijn de media op Almere gedoken. Alles is mislukt in deze gemaakte stad. Iedereen stemt PVV en niemand verdraagt iemand nog. Dat in Den Haag ook verkiezingen waren waar dezelfde partij aan meedeed, was niet interessant. Juist Almere, met een flets imago, dat nog zachter is dan boter, juist dat Almere geeft zo'n mooi beeld.

Nu hoef ik me niet alleen meer te verantwoorden waarom ik in Almere woon. Nu moet ik me ook nog uitleggen waarom ik door zoveel PVV-stemmers word omringd.

Schijndemocratie

Zo kijkend naar de uitzending van de Dichters des Vaderlands-verkiezing, verbaas ik mij over de democratie.

In de landen waar een Dichter des Vaderlands is (poet laureate) wordt de burgemeester gekozen en de Dichter des Vaderlands benoemd. In Nederland is het precies omgekeerd. Bovendien zoeken we de dichter om de vier jaar alsof het een burgemeester is.

De meest oneerlijke verkiezing van Nederland

Het gros van de Nederlanders vindt de reclame waarin een oude dame zich ontkleedt voor het oog van de camera, de beste reclame van 2008. De koppen over de voorkeur van de Nederlanders op basis van een verkiezing waarbij de opkomst in geen enkele verhouding staat met de voorkeur van Nederland.

Ik heb niks tegen verkiezingen die bedoeld zijn om de aandacht op iets anders te vestigen. De reclamebureau's die ons dagelijks lastigvallen met hun creativiteit, mogen ook best eens onder de aandacht worden gebracht. Aan zelfbevlekking doet het gros van het bedrijfsleven in Nederland, dat geeft ook helemaal niks.

Maar pretendeer een oproep van de SP vooral voor deze commercial te stemmen, niet als de keuze van de Nederlanders. Het staat namelijk in geen enkele verhouding tot het eerder dit jaar opgemerkte afgrijzen van 'de Nederlander' voor dezelfde reclamespot. Ik heb ook oproepjes gekregen voor reclame's te kiezen die absoluut niet mijn voorkeur zijn. Dat je dan vervolgens nog gaat stemmen en je avond vult met het kijken naar deze vorm van kiezersbedrog, stuit mij tegen de borst. Elke democratie die op deze manier met haar kiezers omgaat, zou op de brandstapel belanden. De Gouden Loekie krijgt er anderhalf uur zendtijd voor.

De Gouden Loekie-verkiezingen toont weer eens dat democratie en een oproep om iedereen voor iets te laten stemmen, niks met elkaar van doen hebben. Nergens lees ik hoeveel stemmen er nu daadwerkelijk zijn uitgebracht. Zelfs de SP houdt van zelfbevlekking.

Prater

Ik ben blij met Obama. Niet dat ik veel van de veranderingen verwacht, maar wat ik vurig hoop is dat hij zo mooi blijft praten. De speeches van Obama roepen soms herinneringen aan de toespraken van de groten in het verre verleden.
Hij gebruikte in de campagne iets teveel 'change', maar toespraken blijven bij zoals de verwijzing naar de droom van Martin Luther King bij de acceptatiespeech op 28 augustus. Of het moment dat hij bij de Brandenburger Tor alleen al door er te staan naar een voorganger van hem verwees.
Ik hoop dat hij de woorden en de daden bij elkaar blijft voegen. Een spreker is iets anders dan een doener, maar al blijft hij zo praten en maakt er een potje van, ik ben helemaal over met een gelikte toespraak.

Mijlenver

De aandacht voor de Amerikaanse verkiezingen verbaast me wel. Voor vele miljoenen zendt de publieke omroep vannacht de stand van zaken van minuut tot minuut uit, de kranten blijven niet achter. Dat terwijl we geen enkele invloed hebben op de uitslag en het directe effect op ons leven minimaal zal zijn.
In zekere zin drijven de televisiewagens mee op de golf van het Amerikaanse verkiezingscircus. Deels omdat het zo lekker hapklaar wordt voorgeschoteld. De verkiezingen in Rusland, Japan of Suriname krijgen minder aandacht, hooguit een paar minuten in het journaal.
Menig Nederlandse verkiezing, waar het gebrek aan opkomst tergend laag is, zou jaloers zijn op de aandacht en batterij dure presentatoren dat naar de electorale plek des onheils is getrokken. De Europese verkiezingen en de verkiezingen voor de Provinciale Staten zijn niet de minste, maar de verslaglegging in tijd en aandacht is slechts een fractie van wat nu door de prairie trekt. Voor de provinciehuizen in Middelburg of Assen staat hooguit een uitzendkracht. De waterschapverkiezingen worden alleen genoemd in de reclamespotjes rond het journaal.
Misschien is het de ver van mijn bed show die heer en meester is bij deze verkiezingen. Elke keer probeert een presentator die er zelf nauwelijks iets van begrijpt, het kiessysteem uit te leggen. Dan stuit hij op de grap, die de grootste grap van het geheel is, de verkiezingen zijn helemaal geen verkiezingen. Er worden alleen een paar mannetjes aangewezen die in december de nieuwe president kiezen. Een oneerlijker systeem om je leider te kiezen, op een dictator en het koningshuis na, bestaat er niet.
Het verschil tussen de Amerikaanse verkiezingen en een dikke soap is dat de kijkers denken dat dit echt is. De werkelijkheid is echter ver te zoeken, zelfs mijlenver over zee.

Hillary huilt, Hillary lacht

Vreemd idee dat je met een snik een verkiezing kunt winnen. Het ene moment is Hillary Clinton de grote verliezer. Een traan is voldoende om haar het menselijke gezicht te geven dat ze nodig heeft.
Hoe veranderlijk en wisselvallig de Amerikaanse politiek is. De democratie wankelt op populariteit, lege uitspraken en een half oor. Niets is sneller dan de Amerikaanse verkiezingen. De uitkomst is totaal onzeker. Bovendien hebben wij Nederlanders geen enkele vat op deze loterij.