Proactief coachen met lef

Lachen met lef, Proactief coachen in woord en beeld. Wat staat er in godsnaam in dit boek? Managementboeken hebben nogal snel de neiging zich in vaagheden uit te drukken met de intentie om een waarheid als een koe te verkopen.

Spoorwegramp

Schel schalde een beat door de trein. De warmte blies naar binnen door het raampje. 'We kunnen nog niet vertrekken vanwege een gebrek aan personeel', was net omgeroepen.

Mijn mobiel internet vertelde dat in Londense metro's Goethe en Sartre wordt voorgedragen. Het zou allemaal een stuk interessanter worden. Nederlandse treingedichten zijn er genoeg. Geen groter genoegen dan het voordragen van 'Aan Rika' van Piet Paaltjens:

Gij vreesdet mooglijk voor een spoorwegramp?
Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn,
Dan, onder hels geratel en gestamp,
Met u verplet te worden door één trein?

De vrouw tegenover vroeg het zich niet af. 'Meneer, wilt u uw muziek wat zachter zetten.' De man met een streepjesoverhemd schrok op uit zijn luisteren. En trok de oortjes uit zijn oren. De schelle dreun bleef. De man schuin tegenover hem werd aangetikt. Hij trok ook zijn oortjes eruit en liet ze eruit. De man met het streepjesoverhemd deed de oortjes weer in en de beat was weer terug.

Ergens klonk een luide klank. Het hield even plotseling op als dat het begonnen was. 'Ja, met mij. Waar ik ben', liet een vrouwenstem volgen. 'Nee, hij staat nog stil. Er is geen personeel. Wacht... De deuren gaan dicht. Hij vertrekt. Ja, ik ben om zeven uur thuis.'

Ik keek dromerig weg en zag het perron wegglijden. Het hels geratel en gestamp van de oortjes werd overgenomen door het gesuis dat de lucht in het bedompte rijtuig weer wat in beweging bracht.

Internationalisering

Vreemd idee dat de meeste masteropleidingen aan de universiteiten in het Engels gegeven worden, zoals de NRC dit weekend meldt. Dat betekent dat er een Nederlandse docent Engels spreekt tegen een groep studenten die hoofdzakelijk uit Nederlanders bestaat.

Internationalisering is zo meer een hype dan een noodzaak. Als bij een studie het leeuwendeel van studenten en docenten uit Nederlanders bestaat, win je meer aan intellect door gewoon het Nederlands te bezigen. Op het moment dat docenten en studenten werkelijk internationaal zijn, dan heeft het zin. Tot die tijd doet iedereen er verstandig aan lekker in de eigen taal met elkaar te praten.

Het blijft de vraag wat een internationale student is. Zo pocht Maastricht dat het een internationale universiteit is. Niet zo moeilijk met België en Duitsland op een steenworp afstand. Vrijwel geen enkele opleiding wordt in het Nederlands gegeven daar in Maastricht.

Ik stel voor om duidelijke afspraken te maken wanneer een opleiding in het Engels gegeven zou moeten worden. De internationale inbreng aan studenten- én docentenzijde moet minimaal een kwart beslaan. Als het gezelschap dan ook echt internationaal is, heeft het zin. Tot die tijd gewoon lekker in het Nederlands kletsen met elkaar. Dat is beter dan het gebrekkige steenkool Engels waarmee docenten en studenten elkaar nu bestoken.