Goedkoop en duurkoop

Goedkoop is duurkoop, zei mijn opa altijd. Hij had gelijk, koop iets goedkoops en het zakt na verloop van tijd in elkaar. Zo moet je alsnog het dure product kopen.

Vandaag wilde ik toch eens de goedkope hardloopschoenen van de Lidl uitproberen. Ik holde er een paar honderd meter op vanavond, merkte dat ze niet zo lekker liepen. Na een paar honderd meter begonnen mijn voeten zeer te doen en nog weer een paar honderd meter verder besefte ik dat als ik zou doorlopen een ongewilde blessure opliep.

Onder leiding van consumentenprogramma's als Kassa en Radar, heerst de trend om te zeggen dat goedkoop een goede koop is. Merken zijn onzin, en voor veel minder geld heb je precies hetzelfde product. Zo zou je makkelijk kunnen hardlopen op schoenen van 25 euro, zegt wetenschappelijk onderzoek. Duurdere schoenen zijn niet beter voor de voeten, ze leveren alleen een zere beurs op.

Hetzelfde gebeurde vorige week in het geldprogramma van Astrid Joosten. Onzin, zoveel geld uitgeven voor een fles wijn. Het hoge prijskaartje zorgt ervoor dat je het lekker vindt. De rest doet er niet veel toe, meende Joosten. Ook hier lag een hele stapel wetenschappelijk onderzoek ten grondslag.

Het zal dus allemaal psychisch zijn dat ik zere voeten kreeg en dat een dure auto lekkerder rijdt dan een goedkope. Of een dure appel lekkerder is dan een goedkope.

Zeker, er zullen heus wel dingen zijn waar we worden opgelicht, zodat het goedkope inderdaad even goed is als het dure. Maar ik begin steeds meer te twijfelen aan dergelijke consumentenprogramma's. Zo sterk zelfs dat ik ze met evenveel wantrouwen bekijk als de reclameblokken om het programma heen. Wie belazert wie nou eigenlijk.

De 30 van Almere

De laatste dag zonneschijn beloofde de weerman gisteren. Een mooiere hardloopdag kan een mens zich niet wensen. Vandaag heb ik De 30 van Almere onder mijn voeten laten gaan. Een hele afstand en tegelijk ook weer niet.
Hardlopen en roken hebben misschien wel meer overeenkomsten dan verschillen. Het is allebei verslavend en als je er eenmaal hebt toegegeven, kom je er heel moeilijk van af. Het verschil is dat iedereen het ene gezond vindt en het andere ongezond. Of hardlopen echt gezond is, betwijfel ik. Een blessuregevoeliger sport bestaat er niet. De echt hardnekkige blessures mij gelukkig nog voorbij gelopen.
Wat bij de dertig opviel, was het enorme verschil in uitrusting. Je kunt met goedkope gympies en een floddershirt al hardlopen. Naast deze flodders lopen mensen volledig toegerust met de nieuwste schok- en dempwerende schoenen. Ze dragen halsters om de bovenarm waarin een compleet meetstation wordt vervoerd. Alles houdt dit ingenieus apparaat bij, van hartslag tot zuurstofopname en verzuringsgraad van de spieren.
Ik dwarrel een beetje tussen de flodder en de compleet toegeruste hardloper. Voor mij geen dure toestanden, maar wel een redelijke schoen en een eenvoudig shirt. Heel bewust, draag ik geen meetapparatuur. Ik probeer naar mijn eigen lichaam te luisteren, dat is al moeilijk genoeg. Het is dan best leuk om gedurende de loop langzaam maar zeker de toegeruste hardlopers met al die dure apparatuur in te halen. Ze hijgen als een oude stoomlocomotief. Dat horen ze niet door alle bliebjes van hun apparatuur heen. De Ipod staat hoog opgeschroefd, zodat ze niet worden afgeleid.
Wel leuk om een keer dertig kilometer te hollen. De tijd van 2 uur en 47 minuten valt mij ook niet tegen. Het kan sneller en het kan verder. Dat laat deze 30 van Almere mij zien. Daarbij werd ik getrakteerd op een heerlijk zonnetje en zacht briesje. Meer kan een oude roker zich niet wensen...